Di 30/05 Emperador

 

Bijna had ik hier geschreven: voor het verslag van vandaag, lees dat van gisteren. Toen kreeg ik plots telefoon. In de voormiddag. Verdacht. Toch niets gebeurd met Mieke? Geen Mieke maar toch een Wellens. Thomas namelijk, zoon van haar broer Eddy. Met de vraag of ik vandaag nog in op Benisol aanwezig was. In dat geval zou hij eens langs komen. Hij is namelijk voor een weekje met vakantie in Torrevieja bij de schoonfamilie. In de namiddag kwam hij een zijn vriendin Monique hier aan. Ze hadden er een toeristische verkenning van Benidorm opzitten en ze hadden nog altijd pijn aan hun lachspieren van wat ze daar te zien hadden gekregen. Kreeftrood verbrande Britse bierpensen, kwabbige fish&chips dames in veel te krappe bikini’s die in hun scootmobiel de wandelpier onveilig maakten. Benidorm is niet alleen een remedie tegen de liefde maar ook tegen elke vorm van esthetica en goede smaak, en onder het mom van “het-moet-niet-goed-zijn-als-het-maar-veel-is” ook tegen elk gastronomisch en oenologische genot.

Och ja, we zijn weer een beetje bijgepraat over familiale ontwikkelingen tijdens mijn afwezigheid, over carrièreplanning en toekomstige vooruitzichten van deze nieuwe generatie (net een huis gekocht). Deze oude man luisterde ernaar en vond dat het uiteindelijk allemaal wel in orde zal komen.

Intussen komt Frank weer de camping opgereden na een weekuitstapje naar België om ginds een hoogst noodzakelijke papierwinkel bij de gemeentelijke administratie af te handelen. Om Lea te laten verwerken dat het ook gedaan is met haar week vakantie stel ik voor om iets te gaan eten. Om het erg eenvoudig te houden, willen we het campingrestaurant nog eens een kans geven. Vaststelling 1: de frietjes worden niet langer geteld en je krijgt er tegenwoordig meer dan een dozijn. Vaststelling 2: het bijgevoegde groenvoer bestaat niet langer uit twee blaadjes sla maar is tegenwoordig ook getooid met tomaat, ui, zoete pepers en olijven. Vaststelling 3: de zwaardvis smaakt niet langer naar een versleten schoenzool maar is net sappig genoeg gebakken. Slotsom: als de evolutie zich op deze manier en tegen dit tempo voortzet, zou het wel eens kunnen dat we er binnen drie, vier seizoenen weer wekelijks gaan tafelen.

Mieke belt laat die avond. Ze is net terug uit Rome, is doodop (waarom verbaast me dat niet?) en gaat meteen naar bed. Persoonlijk vind ik dat een tiptop voorstel en helemaal tegen mijn gewoonte in, kruip ik al om 22 u in m’n bed.

Ma 29/05 Repetitief

 

Haal mijn bijdrage van gisteren weer op, neem er de passages over Tom Dumoulin en Nafi Thiam uit weg, en u krijgt een perfect verslag van wat er zich deze maandag heeft afgespeeld. Mag ik het me voor één keer ook eens gemakkelijk maken, ja?

rome
Rome heeft een nieuwe triumviraat gevonden. De twee dames mogen beginnen af te tellen; de heer Claes zal nog wel even blijven.

Zo 28/05 Scootmobiel

 

Voilà, het gebeurt me niet vaak – veel te weinig, zou ik zeggen – dat een stille wensdroom ook écht uitkomt: Tom Dumoulin pakt in Milaan toch die roze trui. Met iets minder zenuwen had hij wellicht ook zijn derde ritzege te pakken maar wie gunt het Jos van Emden niet? Die heeft al vaak bewezen een TGV op twee wielen te zijn. Eind goed, al goed. Laat Nederland maar een beetje uit de bol gaan. Voor hen is het de eerste Giro-overwinning. Wij hebben er 7 op de teller staan (5 x Merckx, 1 x Pollentier) maar na Johan De Muynck in 1978 staan we ook droog. Spijtig genoeg heeft onze Leuvense Jasper Stuyven net naast een etappezege gegrepen. Over zijn eindstand – op bijna 3 u 55’ – zullen we maar niet te lang blijven zeuren.

Iets meer in de luwte maar wel extremer tot de verbeelding sprekend is de prestatie van Nafi Thiam: 7013 punten. En die vond zich vorige week nog niet in bloedvorm, volgens haar eigen woorden. Er zijn haar nog maar twee dames voorgegaan in het ronden van de 7000-kaap. Tja, een Waalse met Afrikaanse inslag… bepaalde Vlamingen zullen daar niet blij mee zijn. Ik wel.

Ziezo, daarmee is dan ook het belangrijkste gezegd van wat er zich deze zondag heeft afgespeeld. Beetje lezen, beetje woordjes zoeken voor de doorlopers, beetje (veel) koers kijken. En zoals haast elke dag, gemaakte plannen bijstellen. Zo was het vandaag weer veel te heet om eens naar de Cap Blanch te rijden. Het idee alleen al om Huub in een oververhitte auto te laden, doet je van dat voornemen afstappen. Schaduw opzoeken, dat is de echte reden waarom ik hier ben. Immers, de meest bindende voorwaarde om in de lommer te zitten, is dat de zon eerst moet schijnen. En dat doet ze.

De vrolijke avonturen van Mieke in Rome moet ik zelf ook volgen via Facebook. Wat me eraan herinnert dat ik bij thuiskomst dringend een onderhoud moet hebben met de heer Eric Claes. Dat is een fervent Rome reiziger die in die stad meer vertoeft dan in Leuven. Hij kent er elk duister achterafstraatje waar de doorsnee toerist aan voorbij loopt maar waar je wel etablissementen vindt waar diezelfde toerist niet op zoek naar gaat. Zaken waar de inhoud van het glas of wat er op het bord komt belangrijker zijn dan de schone schijn en de glitter waarmee toeristisch bekeken beter gesitueerde collega’s hun waren proberen te verpatsen. Dat Mieke van mij probeert telkens met hem af te spreken om gelijktijdig in Rome te zijn en hij probeert haar even telkens te verbluffen en te overdonderen met nieuwe ontdekkingen in nog meer achteraf gelegen straatjes en duistere hoekjes. Gevolg: La Wellens wilt minstens één keer per jaar terug naar Rome. Uiteraard na ruggespraak met de heer Eric Claes. Zelf hoef ik niet zo dringend naar Rome; tenzij je in die stad een scootmobiel kunt huren. Hallo Eric?

18698086_10209640319028833_4473055807616275257_n
Mieke en Denise in weer een nieuwe ontdekking van de heer Eric Claes.

Za 27/05 Operatie Diepvriezer

 

Gisteren zijn Herman en Corrie weer thuisgekomen na hun uitstap naar Nederland. In zijn blote bast zat hij in de schaduw en er kwam maar één zinnetje uit: “Koud, man.” Ik dacht dat hij me een oor wilde aannaaien want de thermometer stond nog altijd dichter tegen 30 dan tegen 25, maar hij meende het wel. Deze morgen lieten we gelijktijdig de honden uit. Het kwik zat toen ook al stevig voorbij 20 en ik begroette hem met ‘Koud, hé’. Blijkt nu dat hij in Nederland wel regelmatig ’s avonds de kachel moest aansteken. Gelukkig is dat hier toch al ruim anderhalve maand niet meer nodig. In tegendeel, zelfs.

Jan en Martine vertrekken vandaag; de BMW Z5 netjes op de aanhangwagen achter de camper. Ze gaan het iets meer noordwaarts zoeken, meer bepaald in Benicassim. Daarna wordt het Tarragona en de Costa Brava in de hoop dat ze daar ergens in de buurt nog met hun vrienden kunnen optrekken. Jan wilt absoluut via Millau naar huis rijden want de geweldig mooie brug aldaar heeft hij nog nooit gezien. Hopelijk zijn ze er – zoals beloofd – in november weer. Dan zullen ze voor een week in Villa Maja verblijven en hier de geplande Bierfeesten van Hugo proberen te overleven.

’t Is ook altijd hetzelfde met die midweekse feestdagen. Krantenredactie draaien op halve kracht; redacteurs met een toerbeurt op een verlengd weekend, zorgen ervoor dat er voldoende kopij voorhanden is, dingen die niet actualiteitgebonden zijn en die je eender wanneer kunt publiceren. Opvulmateriaal, zeg maar. Opgewarmde kost. Dat krijg je dan in je krant van daags nadien opgelepeld. Neem nu Trump. Die is terug naar huis gevlogen maar daarover wordt nauwelijks bericht terwijl je dagen voor zijn aankomst een halve krant voorbeschouwen te bikken kreeg. Gelukkig heeft men nog goede cartoonisten in huis zoals bijvoorbeeld Wim De Blende. Die kerel illustreert elke week een actuele gebeurtenis in een schitterend schilderijtje met daarbij een kort onderschrift, dat zo indringend veel méér zegt als een artikel van zeven pagina’s van een doorsnee journalist. Deze week zie je een gezinnetje naar de lucht staan staren waar boven hun hoofden Airforce One, het vliegtuig van de Amerikaanse president, opstijgt. De kleinste jongen zwaait voorzichtig met zijn handje. Onderschrift: Het was de mooiste Hemelvaart in jaren. Ziezo, die zit en dat zorgt ervoor dat mijn dag niet meer stuk kan.

Lieve Eva is terug van haar wekenlange cursus ‘hondentraining’ in Valencia. Daar is ze niet helemaal ongeschonden uit gekomen. Aan het einde van de cursus heeft ze zich erg in de hand laten bijten door een agressieve hond waardoor ze, ocharme, haar eindexamen niet kon afleggen. Om haar diploma te halen, moet ze dus nog eens terug naar Valencia. Nu zit ze hier met een dik ingepakte hand achter de balie.

Wie er ook met een stevig omwikkelde hand bijloopt, is Tibor. Die man is wel altijd met een of andere klus bezig en gebruikt boormachines, slijpschijven of cirkelzagen zoals ik mijn aansteker bij de zoveelste sigaret. Maar, net zoals ik me soms wel eens mispak in dit automatisme, en me daarbij de vingers of m’n snor verbrand, heeft Tibor iets te zelfzeker de zaagmachine gebruikt en zichzelf getrakteerd op een bloedende jaap in de hand. Resultaat: zeven hechtingen en dagelijkse inspectie of er geen infectie in sluipt. Een uitschuiver met droeve consequenties schuilt in een klein hoekje en is snel gebeurd.

Het opspannen van de toldo’s ligt weer helemaal stil en de vrees dat ik mijn resterende dagen in de blakende zon moet doorbrengen, wordt met de dag groter. De hitte van de dag heeft Fernand en Mieke (en dochter Birgit) en niet van weerhouden om met de bus naar Altea te rijden met de intentie om de terugweg al wandelend af te leggen. In Albir vonden ze het welletjes en werd een tussenstop ingebouwd bij het vertrouwde restaurant Anna. Fernand geeft me een hele exposé over verschillende bereidingswijzen voor kikkerbilletjes en bekent dat hij zo’n dertig jaar geleden om de twee maanden naar Leuven reed om daar ergens kikkerbilletjes te komen eten. Tot nu heb ik nog niet kunnen achterhalen in welk eethuis dat gebeurde.

Het is droevig kiezen tussen de ronde van België of die van Italië. De Giro wint de aandacht vanwege de spankracht en mijn innigste wens dat Dumoulin niet nog meer tijd verliest op Quintana, die – ik herhaal het nog eens – in feite geen échte coureur is. Als het Tom niet wordt, laat het morgen dan Thibaut Pinot of desnoods Nibali zijn maar niet dat berekenende klimmertje.

Mieke stelt het wel in Rome. Ze rolt er van het ene museum in het andere, van het ene terrasje naar het andere en met de hulp van ex-collega Eric Claes duikt ze van het ene exclusieve restaurantje in het andere. Vooral de uitvoerige verslagen over dat laatste onderdeel betekenen voor mij soms een kwelling van de ergste soort, vergelijkbaar met Dante’s Divina Commedia. En dus concentreer ik me maar weer op de operatie ‘Maak-Leeg-Die-Diepvriezer’.

Via deze weg wil ik de familie Breezant feliciteren met hun geslaagde en bijzonder humoristische bespreking van deze camping op Zoover. Hopelijk vinden die lieve mensen op hun volgende bestemming meer geluk en beter gezelschap.

 

Vr 26/05 Tommeke, Tommeke toch…

 

“Tommeke, Tommeke toch, wat doe je nu,” hoorde ik mezelf Michel Wuyts na-apen. Hij had het toen rechtstreeks tegen Tom Boonen, ik nu tegen Dumoulin. De Tom uit Baal werd wel wereldkampioen; de Tom uit Maastricht verliest allicht de Giro. Zat die daar achteraan in het peloton rustig een babbeltje te slaan terwijl zijn naaste concurrenten vooraan een gat slaan. De energie die hij erin moest steken om dat gat dicht te rijden, kwam hij in de slotklim te kort om bij die opposanten te blijven. Weg rose trui. Of we gaan naar een herhaling van de Vuelta of hij wint zondag alsnog deze Giro. Overmorgen zullen we het weten.

Het is weer een snikhete dag geworden en de enige beweging waartoe ik mezelf verplicht, is het regelmatig verplaatsen van de parasol. Gelukkig staat er een verfrissend briesje, anders was ik verplicht me in de caravan op te sluiten, met alle ramen dicht en de airco op volle toeren. Die laatste heb ik tot nu toe nog niet hoeven te gebruiken; wel heb ik de ventilator uit de kast gehaald om die op het slaaphoekje van Huub te richten. Dat pelsdier heeft wél last van de hoge temperaturen. Ik dwing hem dan ook in zijn badje zodat hij tot op het vel nat wordt. Eindelijk heeft hij begrepen dat hij zo maximaal kan afkoelen.

Men is eindelijk begonnen met het opspannen van de toldo’s maar daarbij wordt weer totaal onsystematisch tewerk gegaan. Nu eentje hier, dan weer snel naar een andere straat. Iedereen bestookt Pedro & C° met de vraag wanneer het hun beurt is en daarop komt het standaardantwoord ‘Mañana’. We zitten tenslotte in Spanje, nietwaar, en dat betekent zoveel als “we weten het zelf ook niet maar als dat volgende week gebeurt, heb je veel geluk”.

Om 19 u heb ik afgesproken met Frey en Fab. We gaan eten bij Godoy aan het marktplein in Albir. Fab had eerder gebeld met de vraag of ik er bezwaren tegen had dat er nog extra mensen zouden meekomen maar de lijn was zo onduidelijk dat ik niet verstaan had om wie het ging. Dat bleken dan Leuvenaars Luk en Carine te zijn, die in oktober ook in Albir waren. Toen droomden ze ervan om in het SKI complex te verblijven; nu zitten ze er. Negen hoog. Die toren is het enige bouwwerk dat tussen Calpe en Benidorm hoger is dan, zeg maar, een gezonde palmboom. Uiteraard heb je van daaruit een prachtig uitzicht op de bergen en de zee. Ook mooi is dat Luk gedurende 25 dagen een auto kon huren voor de ronde som van € 32, wat neerkomt op 1.3 euro/dag. Voor dat geld kun je verdorie niet zelf een auto aanschaffen en onderhouden. Voor het overige lachen we weer wat af, moeten ondervinden dat het woordje ‘conversatie’ is anders is dan ‘conservatie’ en erg moeilijk uit te spreken is, en dat er enige spraakverwarring mogelijk is als je een R uitspreekt als een L. Op zijn Chinees, zeg maar, om in de stereotypes te blijven. Waarop ik meteen de suggestie krijg om op deze pagina elke R door een L te vervangen en omgekeerd. Jaja, Fley we zurren nog een Sterra besterren maal we moeten el wer vool opretten niet dlonken te wolden…

Die avond begreep ik waarom F&F meer dan eens in Godoy te vinden zijn. Een: het is een Spaanse familiezaak. Qua keuken is het misschien geen hoogvlieger maar wel doodeerlijk en de bediening heb ik nog nergens zo vriendelijk en gemoedelijk geweten als hier. Bravo, dus. Bovendien heb je een joekel van een parkeerterrein vlak tegenover de deur. Voor herhaling vatbaar, dus.

Van mijn teerbeminde krijg ik nauwelijks wat te horen. Haar avonturen in Rome moet ik, net als de rest van de wereld, via Facebook volgen. Bwah, geen nieuws, goed nieuws.

Do 25/05 Besakih of Benisol?

 

Wel, deze ochtend liep ik er een beetje verloren bij. Geen krant vandaag, verdorie. Niet dat ik absoluut alles moet weten over de allerlaatste kemel die Trump in Brussel geschoten heeft, welke ‘sacoche’ zijn madame bij Delvaux besteld heeft, of hoe onze Europese leiders (lijders?) er zonder enig scherp wederwoord weer voor spek en bonen bij liepen. Neen, dat alles is maar matig interessant maar het is donderdag en dan wil ik absoluut Hugo Camps lezen. Dat wordt me dus ontnomen omdat deze ‘superieure samenleving’ (dixit Gwendolyn Rutten) vandaag Jeezeke-Klim-Op viert. Voor mensen met onvoldoende Leuvense achtergrond: dat is ons woord voor Ons Heer Hemelvaart. Afgezien van die uitspraak van Rutten (wat een dijenkletser!) moet ik weer te monkelen bij die altijd roepende hansworsten die te pas en te onpas zitten te gillen dat de moslims ons hùn feestdagen willen opdringen. Dat pikken we niet, krijsen ze dan in hoofdletters. Aan onze culturele eigenheid laten wij niet tornen! Eigenaardig toch. Tegen de ons in de strot geramde katholieke feestdagen daarentegen hebben ze geen bezwaar hoewel je hen niet moet vragen naar de diepere betekenis van kerstmis, Pasen, Pinksteren of Hemelvaartsdag. Bovendien ben ik wel erg benieuwd of zij niet thuis zouden blijven mocht bijvoorbeeld het Suikerfeest een erkende feestdag worden, of de verjaardag van een of andere belangrijke ayatollah. Bende losers, om het eens met de woorden van Trump te zeggen; toch een idool van dit soort volk. Maar ik moet het dus wel voor een week lang zonder Camps stellen.

Net voor de middag krijg ik Mieke en dochter Birgit op de koffie. Terloops komen aanstaande reisplannen ter sprake en het toeval wilt dat Brigit in juli naar Bali reist. Dat roept herinneringen uit een alweer ver verleden op. Zelfs lang nadat de dames weer weg zijn, spoken beelden van Klungkung, Ubud en Besakih me door het hoofd. En kijk, daar steekt een idee de kop op: waarom zou ik niet eens naar Indonesië terugkeren? Voor een maand of twee. OK, dan moet ik wel wegblijven uit Sumatra en Java; uitsluitend naar Bali gaan en daar louter de toerist uithangen. Geen diepgaande contact met lokale mensen, de ogen dicht houden voor de overal aanwezige en in alle lagen van de bevolking doorgedrongen corruptie, desnoods een hele namiddag uittrekken om de beste plek te vinden om – fototoestel in aanslag – de zon achter Tanah Lot zien onder te gaan. De verschrikking van luchthavens en de lange vlieguren moet ik er dan maar bij nemen. Uiteindelijk weet je ook wel dat daar niets van in huis komt, dat je net iets te veel geëngageerd bent alles zo maar over je heen te laten komen, dat je over dat land al te veel weet en nog meer te weten wilt komen en dat je er geen vakantie aan overhoudt maar wel een hoop ellende riskeert. De aard van het beestje, nietwaar. Dan heb ik het hier toch iets makkelijker om de schouders op te halen en me er met een “eigen schuld, dikke bult” vanaf te maken.

Huub in zijn persoonlijke “zwembadje” lokken, wilt niet altijd even goed lukken en als dat het geval is wordt jij even nat als hij. Hij heeft die afkoeling trouwens meer nodig dan ik want onder de parasol loopt het op tot 33°C. Daarom loopt hij ook zo graag met Lea of Frank mee naar hun plek in Londres die duidelijk veel koeler dan hier bij mij. Dat geeft me dan wat meer ruimte om naar de koers te kijken. Spijtig genoeg wordt dat zappen tussen VRT één en Eurosport (Duitsland). De Ronde van België is intussen begonnen en ik was erg in m’n nopjes om het vertrouwde stemgeluid van Michel Wuyts weer eens te horen maar vandaag ligt die al verkouden in de lappenmand. Komt daarbij dat het er in de Giro nu toch écht om te doen is. Als Nibali en/of Quintana – die ik helemaal geen groot coureur kan vinden – er niet in slagen om Dumoulin er morgen af te rijden, mogen onze noorderburen zondag uit de bol gaan voor de allereerste Nederlandse Girowinst. In het kopje van die Tom zit het bijzonder goed, nu nog hopen dat zijn darmen het houden.

Om 20 u is het hier nog altijd 29°C en dan is het cadeau van Frey en Fab erg welkom: een sixpack Stella Artois. Daarmee ben je weer een dag en 33 cl dichter bij huis.

IMG_2684
Frey zij dank; ik weer aan de drank

Woe 24/05 We stegen met een zucht

 

Frank komt even afscheid nemen want die vliegt vandaag voor een weekje terug naar België. Bankzaken, administratieve rechtzettingen, enz… dingen die je vooralsnog niet van hier via digitale weg kunt oplossen. Hij gaat in Cap Blanch eerst Alex en Francine oppikken want ook die onderbreken hun vakantie hier met een weekje thuis. Hun vlucht moet op Zaventem landen op ongeveer hetzelfde ogenblik als de vlucht van Mieke naar Rome opstijgt. Helaas, is dat allemaal rond het tijdstip dat het Oranje Onbenul voet aan de grond zet in het ‘hellhole’ dat België tenslotte is. Vanwege de draconische veiligheidsmaatregelen in Zaventem, vrees dat de ene niet tijdig zal landen en de andere veel later zal vertrekken. Pas om 19.30 u krijgt Lea een telefoontje. De piloot van Ryan Air (waar Frank mee vliegt) had zijn passagiers gewaarschuwd: “We zullen proberen nog op tijd te landen.” Waarop het in een helse duikvlucht naar beneden ging. Ik kan me levendig voorstellen dat er minstens twee passagiers – toevallig kennissen van ons – met dichtgeknepen billen en tot achter hun oren groen uitgetrokken die operatie hebben ondergaan. Zelf moest ik wachten tot zowat 21 u op wat nieuws uit Rome wachten. Goed aangekomen op hun appartementje en dan maar meteen naar een gezellig restaurantje…

Fernand komt een pintje drinken. Weliswaar ligt het dak van Villa Kusters er al van maandag op maar Fernand heeft nog een hele dag werk gehad om dat af te dichten, de plastic folie eraf te halen en de goten eraan te hangen. “Het is echt afzien bij dit weer,” geeft hij nog mee. “Tegen de middag moet je er echt mee ophouden.” Hoewel, binnen in huis is de temperatuur echt zalig. Eens de isolatie tegen de buitenmuren geplaatst, zul je volgens Fernand geen airco meer nodig hebben. De moeilijkste klus wordt de vloer, vreest hij. Die moet helemaal geëgaliseerd worden voor je het laminaat kunt leggen. Dat moet dan weer liggen vooraleer je de keuken kunt installeren en de binnendeuren aanbrengen. Intussen is men wel druk met het elektriciteitsnet doende. Al bij al krijg ik de indruk dat het grootste obstakel te vinden is in de persoon van Hugo himself. In zijn extreme dadendrang durft die soms wel enkele belangrijke fases in het denkproces over te slaan. Waarna dan weer veel energie verloren gaat in het corrigeren en aanpassen van sommige beslissingen. Zo’n beetje het Achille Van Acker-syndroom: J’agis et puis je réfléchis. Alle begrip daarvoor; die wil immers zo snel mogelijk zijn nieuwe residentie inhuldigen. En in gebruik nemen.

Kijk, kijk, kijk… wie is er weer, net als vorig jaar rond deze tijd: Jan & Martine. Oorspronkelijk wilden die de westkust van Frankrijk en het Iberische schiereiland verkennen maar in de buurt van Biarritz hadden ze de buik vol van het slechte weer onderweg en zijn ze via Zaragosa naar Penniscola gereden. Tja, en dat is maar 300 km hier vandaan. Vorig jaar al vertelde Martine dat Jan graag zou hebben dat zij met de auto achter de camper zou rijden, zodat hij die auto ter plekke ter beschikking had. Toen moest ik daar goed mee lachen; ik zou het nooit aandurven Mieke zo’n voorstel te doen. Trouwens, je kunt overal – en zeker in dit seizoen – een auto huren voor een appel en een ei. “Wel,” zegt Martine, “hij is er dit jaar toch in geslaagd dat de auto achter de camper is aangereden.” Oeps! En jawel hoor, er staat een joekel van een BMW achter op de aanhangwagen. Mijn auto, mijn vrijheid???

Het zal wel des mensen zijn maar voor mij hoeft het niet: erkende komieken die ernstige rollen willen spelen. Zo kruipt Rowan Atkinson (Mr. Bean) in de rol van inspecteur Maigret en probeert hij met de grootste moeite om zijn gezicht in een ernstige plooi te houden. Bovendien is het erg bevreemdend als je de flikken op Quai d’Orsay of een kelner in een Parijs bistro Oxford English hoort spreken. In een reeks als ‘Allo, Allo’ werkt dat wél, in een detectiveserie daarentegen niet. Zo erger ik me ook aan de BBC interpretatie van ‘Wallander’. Als je die (geweldige) reeks toch absoluut in het Engels wilt verspreiden, herschrijf het scenario dan naar typisch Britse toestanden, haal ze dan weg uit het Zweedse landschap, maak van die Zweedse flikken gewoon Engelse bobbies. Nu is het gewoonweg R.I.D.I.C.U.L.O.U.S.

Al even ridicuul als het feit dat Jeroen Pauw een hele uitzending ophangt aan het verlies van Ajax en de speculatie dat Tom Dumoulin de Giro zal winnen. Ik gun het de Maastrichtse Tom van ganser harte maar wel omdat die jongen een geweldig wielrenner is en niet alleen omdat hij de eerste Nederlander zou zijn die daarin slaagt. Zekerheid daarover hebben we pas zondag a.s.