Za 27/05 Operatie Diepvriezer

 

Gisteren zijn Herman en Corrie weer thuisgekomen na hun uitstap naar Nederland. In zijn blote bast zat hij in de schaduw en er kwam maar één zinnetje uit: “Koud, man.” Ik dacht dat hij me een oor wilde aannaaien want de thermometer stond nog altijd dichter tegen 30 dan tegen 25, maar hij meende het wel. Deze morgen lieten we gelijktijdig de honden uit. Het kwik zat toen ook al stevig voorbij 20 en ik begroette hem met ‘Koud, hé’. Blijkt nu dat hij in Nederland wel regelmatig ’s avonds de kachel moest aansteken. Gelukkig is dat hier toch al ruim anderhalve maand niet meer nodig. In tegendeel, zelfs.

Jan en Martine vertrekken vandaag; de BMW Z5 netjes op de aanhangwagen achter de camper. Ze gaan het iets meer noordwaarts zoeken, meer bepaald in Benicassim. Daarna wordt het Tarragona en de Costa Brava in de hoop dat ze daar ergens in de buurt nog met hun vrienden kunnen optrekken. Jan wilt absoluut via Millau naar huis rijden want de geweldig mooie brug aldaar heeft hij nog nooit gezien. Hopelijk zijn ze er – zoals beloofd – in november weer. Dan zullen ze voor een week in Villa Maja verblijven en hier de geplande Bierfeesten van Hugo proberen te overleven.

’t Is ook altijd hetzelfde met die midweekse feestdagen. Krantenredactie draaien op halve kracht; redacteurs met een toerbeurt op een verlengd weekend, zorgen ervoor dat er voldoende kopij voorhanden is, dingen die niet actualiteitgebonden zijn en die je eender wanneer kunt publiceren. Opvulmateriaal, zeg maar. Opgewarmde kost. Dat krijg je dan in je krant van daags nadien opgelepeld. Neem nu Trump. Die is terug naar huis gevlogen maar daarover wordt nauwelijks bericht terwijl je dagen voor zijn aankomst een halve krant voorbeschouwen te bikken kreeg. Gelukkig heeft men nog goede cartoonisten in huis zoals bijvoorbeeld Wim De Blende. Die kerel illustreert elke week een actuele gebeurtenis in een schitterend schilderijtje met daarbij een kort onderschrift, dat zo indringend veel méér zegt als een artikel van zeven pagina’s van een doorsnee journalist. Deze week zie je een gezinnetje naar de lucht staan staren waar boven hun hoofden Airforce One, het vliegtuig van de Amerikaanse president, opstijgt. De kleinste jongen zwaait voorzichtig met zijn handje. Onderschrift: Het was de mooiste Hemelvaart in jaren. Ziezo, die zit en dat zorgt ervoor dat mijn dag niet meer stuk kan.

Lieve Eva is terug van haar wekenlange cursus ‘hondentraining’ in Valencia. Daar is ze niet helemaal ongeschonden uit gekomen. Aan het einde van de cursus heeft ze zich erg in de hand laten bijten door een agressieve hond waardoor ze, ocharme, haar eindexamen niet kon afleggen. Om haar diploma te halen, moet ze dus nog eens terug naar Valencia. Nu zit ze hier met een dik ingepakte hand achter de balie.

Wie er ook met een stevig omwikkelde hand bijloopt, is Tibor. Die man is wel altijd met een of andere klus bezig en gebruikt boormachines, slijpschijven of cirkelzagen zoals ik mijn aansteker bij de zoveelste sigaret. Maar, net zoals ik me soms wel eens mispak in dit automatisme, en me daarbij de vingers of m’n snor verbrand, heeft Tibor iets te zelfzeker de zaagmachine gebruikt en zichzelf getrakteerd op een bloedende jaap in de hand. Resultaat: zeven hechtingen en dagelijkse inspectie of er geen infectie in sluipt. Een uitschuiver met droeve consequenties schuilt in een klein hoekje en is snel gebeurd.

Het opspannen van de toldo’s ligt weer helemaal stil en de vrees dat ik mijn resterende dagen in de blakende zon moet doorbrengen, wordt met de dag groter. De hitte van de dag heeft Fernand en Mieke (en dochter Birgit) en niet van weerhouden om met de bus naar Altea te rijden met de intentie om de terugweg al wandelend af te leggen. In Albir vonden ze het welletjes en werd een tussenstop ingebouwd bij het vertrouwde restaurant Anna. Fernand geeft me een hele exposé over verschillende bereidingswijzen voor kikkerbilletjes en bekent dat hij zo’n dertig jaar geleden om de twee maanden naar Leuven reed om daar ergens kikkerbilletjes te komen eten. Tot nu heb ik nog niet kunnen achterhalen in welk eethuis dat gebeurde.

Het is droevig kiezen tussen de ronde van België of die van Italië. De Giro wint de aandacht vanwege de spankracht en mijn innigste wens dat Dumoulin niet nog meer tijd verliest op Quintana, die – ik herhaal het nog eens – in feite geen échte coureur is. Als het Tom niet wordt, laat het morgen dan Thibaut Pinot of desnoods Nibali zijn maar niet dat berekenende klimmertje.

Mieke stelt het wel in Rome. Ze rolt er van het ene museum in het andere, van het ene terrasje naar het andere en met de hulp van ex-collega Eric Claes duikt ze van het ene exclusieve restaurantje in het andere. Vooral de uitvoerige verslagen over dat laatste onderdeel betekenen voor mij soms een kwelling van de ergste soort, vergelijkbaar met Dante’s Divina Commedia. En dus concentreer ik me maar weer op de operatie ‘Maak-Leeg-Die-Diepvriezer’.

Via deze weg wil ik de familie Breezant feliciteren met hun geslaagde en bijzonder humoristische bespreking van deze camping op Zoover. Hopelijk vinden die lieve mensen op hun volgende bestemming meer geluk en beter gezelschap.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s