Woensdag 27 februari

Zo’n dag waarvan je zegt bij het naar buiten kijken: Bêkkes, draai je om, doe je ogen weer dicht en blijf in bed. Te meer omdat ik me er verschrikkelijk beroerd aan toe voel: op geen enkele manier warm te krijgen, zelfs niet met een extra deken, overal pijn en een rondtollend gevoel in het achterhoofd. Helaas, als je hier op je eentje bent, én een hond mee hebt, moet je er wel uit. En je zult het altijd zien, net als je weer een beetje opgewarmd bent, wilt Huub weer naar buiten. De wind staat pal oost, de zee is ruw en Huub waait bijna weg.
Er zit niets anders op dan een hele dag liggen, zitten, staan (het doet allemaal even veel pijn) suffen, niet in staat om te lezen of wat anders te doen dan gewoonweg een beetje naar buiten zitten te staren. De bergen rondom liggen allemaal verstopt achter een dicht wolkenpak en grijze luchten. Mieke vertelde gisteren nog dat het in België zondanig slecht weer is dat ik er depressief van zou worden. Het hoeft hier anders ook niet lang op deze manier verder te gaan of ik wordt ook hier lichtjes depri. Wat ik nodig heb is de zon, een temperatuur van 25° en geen wind.
Toch heb ik me een beetje kunnen amuseren met een oud Hollands koppel dat hier deze middag arriveerde. Ik was wel een beetje jaloers op hun nieuwe Dethleffs Avantage met een rode neus. Mooi. Alleen kon die kerel er duidelijk niet mee rijden. Hij heeft hier meer dan een half uur zitten manoeuvreren, met telkens overdreven gas, alvorens zijn kar een beetje op z’n plek stond. Alle buren kwamen buiten om hem bij te staan want uit de gebaren van zijn madame kon je ook niet wijs raken. Opvallend was wel het eerste wat ze deden toen die auto eindelijk stilstond, was de fietsen oppoetsen. Ze waren daar met z’n beiden wel zeker een uur mee doende, elk met plastic handschoenen aan. Tja…
Fab is eens komen kijken of ik niets nodig had maar we zijn maandag nog maar pas naar de winkel geweest, en dus heb ik nog alles in overvloed.
Morgen moet mijn vriend Michel zijn laatste dag werken. De linkerd. Per 1 maart met pensioen gaan, dat scheelt hem toch al gauw twee à drie werkdagen in vergelijking met andere maanden.
Nu nog gauw een Frenadol nemen en dan het bed in, en hopen op beterschap.

Dinsdag 26 februari

Het wordt vervelend maar deze ochtend was weer zeer mooi. Alleen de koude wind blijft aanhouden, zoals voorspeld trouwens, en dat maakt het zo goed als onmogelijk om buiten te zitten. Ik heb nu al bijna twee dagen de indruk dat ik lichtjes ziek aan het worden ben. Zelfs met mijn gat op de verwarming krijg ik het maar niet warm. Er zullen paardenmiddelen aan te pas komen om daar vanaf te komen.
Fab heeft de terrasstoelen mooi afgeschuurd en Frey is ze nu aan het afplakken om toch maar geen verf op het buizenstel te morsen. Ik wil wel een handje toesteken (zelfs zonder tape zou me dat wel lukken) maar hij heeft hier een kwast gekocht die al haren verliest als je er nog maar naar kijkt. Een goede kwast kost inderdaad wat geld; goede verf trouwens ook hoewel hij hier toch ook al 18 euro/liter betaald heeft.
Van deze ochtend wordt hier al druk getraind door de mannen die duidelijk de ambitie hebben om a.s. vrijdag de koning van het petanque-tornooi te worden. Ik kijk er al naar uit om die verbeten kerels volgende vrijdag zien af te gaan. Dat tornooi zou hier al om 10 u beginnen om pas tegen 17 u rond te zijn. Daarna is er een feestje in de ‘social club’ tijdens hetwelk Frey een optreden moet geven. Er zijn mij net iets te veel indicaties opgevallen om niet te denken aan een nummertje waarmee de Kadullen destijds succes hebben geoogst. Toen ik dat nummertje begon te neuriën vroeg Fab meteen: Hoe, ken jij dat? Dus zit ik wel lichtjes in de goede richting. Maar meer verraad ik nu ook weer niet.
Mick en Janet uit de buurt van Nothingham, mijn laatste buren van vorig jaar, zijn ook dit jaar weer hier en staan nu op een andere plek maar volgens hen ook dik in orde. Waar ze vorig stonden hadden ze wel heel de dag zon, zowat één van de beste plekken op de camping maar wel nogal tamelijk ver van het sanitair. Daarstraks liep ik hen tegen het lijf; ze zaten te buurten bij andere Britten. Het is trouwens opvallend hoeveel Britten er de laatste dagen zijn komen aangespoeld. Ook opvallend hoeveel Nederlanders deze week vertrekken. Waarschijnlijk willen die begin maart allemaal weer thuis zijn. Ze zullen nogal schrikken van de weersomstandigheden ginder in het noorden.
Mijn koude rillingen blijven maar aanhouden. Ik kom alleen buiten om de hond zijn wandeling te gunnen en om naar het toilet te gaan. Daar krijg ik te horen dat we deze nacht bezoek hebben gehad van dieven. Een Noor (voor één keer een vriendelijke Noor) moest deze ochtend drie van zijn wieldoppen missen. Dat zijn Mercedes-onderdelen en dus tamelijk duur. Aan de vierde kon de dief niet aan omdat er een tafel voor stond en omdat je dan te veel over de keien moet lopen. Dat gebeuren drukt wel de sfeer op de camping want iedereen vindt het doodgewoon dat alles open en bloot buiten blijft staan. En dan nog blijft de vraag: waarom zit hier een nachtwacht?
Misschien om zo dadelijk naar mij te wuiven als ik er met de hond voorbij loop…

Maandag 25 februari

De zon schijnt maar het is pokkekoud, althans voor ons die beter gewend zijn. De wind zorgt er voor dat we nauwelijks 15° halen op de middag (schaduwkant natuurlijk) en dat je niet buiten kunt zitten. Dus maar met F&F naar de Lidl en de Mercadona want een mens moet op een of andere manier toch van zijn geld zien af te komen. Morgen wordt hier de ‘classica’ gespeeld, Madrid tegen Barcelona, en in de Lidl kon je dan ook een stapel chips zien staan, aan de ene kant in wit en paars, aan de andere kant rood en blauw. We hebben van elk een pakje gekocht om cadeau te doen aan Matheo die een fervente Barçafan is. Fab heeft zich ook een Spaanse gsm aangeschaft, kwestie van de wandelingen te regelen en restaurant te bespreken. Via de Belgische telefoon kost dat al gauw meer dan 1 euro en nu komt ze met 8 cent toe.
Na de boodschappen die fameuze chips bij Matheo gaan afleveren en wel eerst dat pakje van Madrid op de toog laten rondslingeren. Tot zijn afgrijzen, natuurlijk, want het werd meteen weggemoffeld. Het pakje van Barcelona kreeg meteen een ereplaats achter de toog. Bij hem wordt de wedstrijd niet uitgezonden want via betaalkanaal en anders kan hij het zelf ook niet zien want veel te druk in zijn zaak. Slimme kerel. Zelf heb ik niet veel zin om ernaar te kijken want die rijke stinkerds van voetballers worden gesponsord door banken die haast failliet zijn en door de Europese belastingbetaler in leven worden gehouden. Dus betaal ik mee voor Ronaldo en Messi en dat zint me niet. Aan de andere kant moet het wel een belevenis zijn om die match in Spanje te volgen.
F&F zijn begonnen met de stapelstoelen, die ze hier voor een appel en een ei gekocht hebben, af te schuren want die moeten een kleurtje krijgen dat min of meer in overeenstemming is met de kleur van hun voortent. En van voortent gesproken: ze hebben er nog eentje al een jaar in bewaring liggen bij de zeilmaker in Benidorm. Die moet ook nog verkocht worden en dus krijg ik de opdracht om een bepaalde foto ervan bij Lucas te laten afdrukken. Die gaat hier dan op het aankondigingbord in de hoop dat er snel een koper komt opdagen. Bij Yvonne en Lucas aan de Muzikantenlaan was het ook al heel de dag rustig geweest. De frisse temperaturen zijn niet goed voor het zakenleven; iedereen blijft lekker binnen zitten. Dat zullen ze nog een tijdje moeten doen want als Luc het weerbericht opent, ziet het er naar uit dat deze lage temperaturen zullen aanhouden tot volgende week dinsdag en dat we tijdens het weekend zelfs regen over ons heen krijgen. Daarmee zal Spanje blij zijn want het is hier weer een kurkdroge winter geweest en de planten roepen naar water. De boeren die ze telen nog veel meer.
Mieke belde met het bedroevende nieuws dat het in Leuven wéér aan het sneeuwen was en dat zij er deze avond nog doorheen moet om naar de gemeenteraad te gaan. Ze vreest dat die weer heel lang zal uitlopen. Rik Daems heeft enkele pertinente vragen, naar verluidt. Nu ja, wat is volgens Rik pertinent?
Mijn overburen F&F komen een aperitiefje drinken. Iets van korte duur want Frey heeft vorige nacht niet goed geslapen en is doodmoe. Ik heb vorige wel goed geslapen en ben in feite ook doodmoe. Kan iemand mij komen vertellen waar dat van zou kunnen komen? Alleen voor de hond wil ik vandaag nog een poot buitenshuis zetten. Tegen 21 u is het bovendien beginnen druppelen. ’t Lijkt hier verdomme België wel.

Zondag 24 februari

Het wordt weer een mooie dag. Lichtjes bewolkt maar overwegend zon. Helaas heeft die nog heel veel werk om de kilte van gisteren te verjagen. Op enkele Rambo’s na, die met hun blote pens in de zon zitten, houden de meeste mensen wel iets warmer om het lijf. Deze koukleum hier trekt nog een extra pullover aan en van heel de dag heb ik het niet echt warm gekregen.
Het was mooi om zien hoe Mitsi en Fillou bijna een uur klaar zaten en elke beweging van F&F volgden. Als die de stapschoenen uit de kast zien komen, worden ze zenuwachtig om zo snel mogelijk in de auto te kunnen springen en te vertrekken. Fab bezorgt me de details van hun camper Konings, de fameuze Sultan Express, die nu te koop staat. Ik zal mijn best doen om die verkocht te krijgen.
Huub heeft blijkbaar niet goed geslapen want ik moet hem zelfs wakker maken om naar buiten te gaan. Niet helemaal normaal. Ik ben eens langs de kassa gelopen om een voorschot te betalen. Ik sta hier nu net geteld 34 dagen en heb daarvoor 408 euro betaald of 12 euro per dag. Goedkoper dan F&F dus die 400 euro/maand moeten betalen + stroom per kilowatt. OK, zij zijn wel met z’n tweeën en die jaarplaatsen zijn inderdaad immens groot en liggen ook nog eens volledig in de zon. Maar toch.
De atmosfeer op de camping is er een van onrust. Er is een stukje vlees gevonden met gifkorrels in. Jan en Cory konden nog net verhinderen dat hun hond dat stukje vlees doorslikte, anders was hij er zeker aan geweest. Gedacht wordt aan de eigenaar van twee poezen die aangevallen werden door een zwerfkat die hier rondhangt. Hij ging zijn beklag doen bij de receptie maar die kunnen daar ook geen reet aan verhelpen natuurlijk. Dan zal ik zelf maatregelen nemen, had de man gedreigd waarmee hij natuurlijk hoofdverdachte is. Het gegeven moet nog stil gehouden worden want de baas van de camping heeft een onderzoek beloofd en mocht de verdachte dat te weten komen, zou hij zich wel kunnen ontdoen van het gif en kan er niets meer worden bewezen. Wie wel op de hoogte is, houdt de man nu in de gaten van zodra hij ook maar iets in de vuilbak wilt kieperen en achter zijn rug wordt dat ook gecontroleerd. Zelfs zonder bewijzen staat die man op de zwarte lijst en als morgen Radio Trottoir hier op gang komt, raakt hij helemaal geïsoleerd want iedereen zal hem mijden als de pest. En terecht verdorie.
Een beetje naar Rabisto gaan kijken maar die was alweer naar huis. Zoals te verwachten was, gaat de afsluiting die hij rond zijn terras gezet heeft helemaal in tegen een van de vele stupide regeltjes. Dat mag niet vast in de grond staan maar moet verplaatsbaar zijn. Dus ging hij er vandaag wieltjes onder schroeven maar blijft alles gewoon staan zoals het stond. Hoogst waarschijnlijk komt er toch nooit meer controle op. Zijn Japanse buurman is ook niet tevreden met deze gang van zaken. Die heeft op zijn terras een tiental loodzware bloembakken (zeg maar boombakken) staan die elke avond moeten binnen gezet worden. Die was van plan een houten vloer te plaatsen en die bakken daarin te integreren. Gevreesd mag worden dat die daarvoor nooit een vergunning zal krijgen. Tenzij hij ook doet zoals dat hier al jaren de gewoonte is: je plaatst eerst iets en als er geen reactie kop komt, ben je goed af. Komt er reactie dan probeer je eerst om te kopen en als dat niet lukt, schroef je gewoonweg overal wieltjes onder. Leve Spanje!
F&F hebben het ijskoud gehad daar boven in hun bergen. Ze kregen zelfs een lichte sneeuwbui over zich heen. We zijn dan maar iets gaan eten bij Casa Juan, net naast de Indonesiër. Je wilt er altijd zo voorbij lopen vanwege het kitscherige kleurgebruik en de plastic terrasstoeltjes maar uiteindelijk viel het eten nog behoorlijk mee en daar gaat het tenslotte om.

Zaterdag 23 februari

Het was voorspeld dat het vandaag een koude dag zou worden en we hebben het gekregen. Om half acht zag het er nochtans goed uit, lichtjes bewolkt maar de zon scheen en het was zacht. Tot half tien kon ik lekker buiten zitten maar daarna moest ik wel helemaal verkild weer naar binnen vluchten. Erger nog: het oliekacheltje moest aan, iets wat de voorbije week niet nodig was.
De Luxemburgers zijn vertrokken en dat vind ik wel een beetje spijtig want ik kon er tamelijk goed mee opschieten.
Het werd een dag van lezen en doorlopers, soms ook een beetje op internet, voor zover dat bij dit weer mogelijk was.
Lucas kwam even langs en we vonden het alle twee een goed idee om eens van de Ricard te proeven. F&F waren naar de koffietafel, uitgenodigd door die Duitse dame. Morgen zou ze worden opgehaald door een chauffeur van ADAC. Ze mocht kiezen: met het vliegtuig terug naar huis of met de camper. Ze heeft voor het tweede gekozen, waarschijnlijk omdat ze dan de urne iets makkelijker en beter te verstoppen kan meenemen.
In m’n eentje naar de Sacristan gaan eten. De twee voorbije dagen stond kreeft in de aanbieding en het was mooi om zien dat bijna iedereen die kreeft ook besteld had. Alleen kon je bij velen zien dat ze niet al te best met dat beestje wisten om te springen om het ook nog lekker te kunnen vinden.
Na een uurtje was ik alweer ‘thuis’ en verdorie, om half tien lag ik m’n nest. Goed zo.

Vrijdag 22 februari

Lekker open hemel maar wel weer winderig. Na een tijdje moet je dan toch weer naar binnen omdat je nauwelijks een boek kan lezen zonder rondfladderende bladzijden. Mijn Luxemburgers willen morgen alweer vertrekken want ze vinden het hier toch maar niets. Te toeristisch, te veel verboden, geen mogelijkheden om de honden vrij te laten lopen. ’t Is niet hun idee van vakantie. Nu ja, het mijne misschien ook niet direct maar ik heb wellicht iets te veel en te lang in de jungle van Siberut gezeten om de nabijheid van winkels, cafés en restaurants NIET op prijs te stellen. Voor alles is een tijd en plaats en ik ben al blij toe dat ik hier mag zijn. Ik kom er dan ook recht voor uit dat ik hier ben voor de klimatologische omstandigheden en, in vergelijking met België, bevallen me die hier opperbest. En voor de rest ben ik niet zo meteen sterk geïnteresseerd in de zoveelste kerk, het zoveelste museum of de elfendertigste markt. Het leven is niet alleen een kwestie van alles gezien te hebben maar wel van voldoende te hebben beleefd om aan bepaalde dingen te kunnen voorbij rijden zonder ze niet gezien te hebben en dat niet een als een gemis te ondervinden.
In deze kleine gemeenschap van vooral oudere mensen is het statisch onmogelijk dat er niets fataal zou gebeuren. Zo wordt vandaag een Duitse heer gecremeerd die hier schielijk aan een hartaderbreuk is overleden. Slechts 63 jaar oud. Hij had net een nieuwe vrouw gevonden, slechts 9 maanden geleden. Dat lieve mens is nu voor de tweede keer in zeer korte tijd weer weduwe geworden. Fab heeft er een hele tijd zitten mee praten en haar een riem onder het hart gestoken i.v.m. de uitstrooiing van de asse. Volgens de laatste wens van de man wilde hij uitgestrooid worden ergens in een bos in Duitsland. De weduwe had daarvoor vergunning aangevraagd maar dat kost een bom geld en een administratie van hier tot in Tokyo. Fab heeft haar ervan overtuigd om de urn gewoonweg mee in de bagage mee te nemen en eens in Duitsland te doen wat haar goed lijkt. Het mens was er helemaal van opgetogen. Ook mooi: daarstraks ging Fab een kaars kopen, zo’n novenenkaars zoals je die ook in Scherpenheuvel en Lourdes vindt. Die staat nu te branden voor als de dame van de crematie terugkomt en als herinnering aan haar man. Uit sympathie heb ik ook maar een kaarsje op mijn tafel gezet. Niet dat het veel uithaalt, maar toch. Tenslotte weet ik wat het betekent met vakantie te vertrekken en niet meer (levend) terug te komen.
Ronny is even gepasseerd, op zoek naar een man uit Kessel-lo die ook wilt gaan fietsen. Die staat hier ergens achteraan en Ronny blijkt die van ergens te kennen en de man is hem in de week gaan opzoek op de camperplek in Alfaz. Een kleine wereld.
Tot bij Rabisto gelopen om mijn tekst voor Leuven Actueel, een mailtje naar Michel en mijn blogpagina te versturen. Hier wilt dat allemaal niet zo goed lukken. Daarna naar Matheo waar we met F&F hadden afgesproken. Weer een gezellige boel. Frey had zelfs 3 euro gewonnen met een lotje dat hij vorige week tegen 3,50 euro had gekocht. Van winst gesproken. Volgende zondag misschien meer geluk. Ik moet dringend een notaboekje of een bandopnemertje meenemen de volgende keren want het tempo waarop de bon-mots en de moppen elkaar opvolgen is voor geen normaal mens te volgen, laat staan te onthouden. Zeker niet als er in een even hoog tempo de vingertjes worden opgestoken om nog een rondje te bestellen.
Mieke belde na de commissie en in België zijn de weersverwachtingen weer erg guur met sneeuw en vriesweer. Waar klagen wij hier eigenlijk over?

Uitspraak van de dag: (gehoord van een Nederlander die commentaar geeft op een andere ‘jeu-de-bouler’ die geen cochonette of doelballetje bij had): Ga jij dan ook naar de hoeren zonder je ballen, man? Que?

Donderdag 21 februari

Vandaag nog vijf weken en Mieke is weer hier. Ik tel af.
Gisterenavond zat ik me af te vragen waarom ik heel de dag met m’n fototoestel in m’n zak heb gezeten want ik heb weer helemaal nagelaten om ook maar één prentje te schieten. Op die manier raak ik waarschijnlijk aan een maandelijks gemiddelde van twee foto’s per maand. Toch een beetje weinig. Ook was ik gisteren vergeten te melden dat we konijn in kersensaus hadden gegeten. Kersen zijn namelijk een specialiteit van de Vall de Gallinero. Je zag geen kers in de saus rondzwemmen maar je kon ze wel proeven. Voor zover deze culinaire aanvulling.
Aan de petanquebaan staat weer een tentje opgesteld. Nu is het een Bask, werkzaam in een instelling voor verwaarloosde kinderen maar nu met de fiets op wereldreis. Hij heeft daar in het totaal 18 jaar voor uitgetrokken, heeft er al heel Europa, Noord- en Zuid-Amerika opzitten en is nu op weg naar Afrika voor de volgende vijf jaar. Daarna pakt hij Azië aan. Hij maakt foto’s en schrijft reisverhalen om zijn zwerftocht te betalen. Elk jaar krijgt hij van zijn sponsor een nieuwe fiets. Hij heeft er al vijf versleten. Moedige kerel.
Ik heb een aangenaam gesprek met mijn nieuwe Luxemburgse buren. Ze hebben twee honden mee: een bruine labrador en een koningspoedel. Ze zijn gisteren toegekomen maar moeten vandaag naar Calpe omdat een kraan kapot is en die kan daar vervangen worden. De man heeft problemen met het brood hier en is op zoek naar een artisanale bakker. Gelukkig komt Lucas er aangereden en die kan hen veel informatie meegeven. We kletsen weer wat af en als F&F weer thuiskomen van de wandeling, zitten we nog wat samen. Het was weer een zware wandeling waarbij zelfs touwen van pas kwamen en waarbij zelfs de honden niet zelfstandig naar boven raakten. Wandeling heet dat dan…
Ik moet dringend koelvloeistof bijvullen en mijn oliepeil in de gaten houden want nu pas merk ik dat er een olievlek onder de motor ligt. Nu ja, voorlopig hoef ik toch nog niet te rijden.
Mijn Luxemburger raadt me aan om een vrijstaande schotelantenne te kopen maar gezien ik de tv in feite niet mis, moet ik daar toch nog eens diep over nadenken. Hoewel, binnenkort begint het wielerseizoen en dan moet ik er toch eens aan denken om die tv te installeren. Waarom zou ik dat ding anders gekocht hebben?