Maandag 30/11 Dag Jos, tot in februari

KUT (Kwalitatief Uitermate Teleurstellend). Een betere omschrijving voor deze dag kan ik niet zo meteen vinden. Jos vertrekt vandaag. Heel de voormiddag blijft het stommelen in Helsinki 1 want Jos vindt wel altijd iets dat nog dringend dient afgestoft, gedweild of gezeemd. Koelkast en keukenladen worden geleegd en overschotjes belanden bij mij in de keuken. Slechts een half uurtje vooraleer Bert en Petra hem komen ophalen, klinkt de verlossende boodschap: “Ziezo, die caravan is nu wel genoeg gepoetst en klaar om meteen te verhuren.”

Vanaf morgen tot februari zal ik me moeten aanpassen aan een totaal overhoop gesmeten dagorde. Mijn reptielenfases zal ik in m’n eentje moeten ondergaan, en in stilte. Elke dag zal ik één koffiekopje minder moeten afwassen; het verbruik van koffie en suiker zal drastisch verminderen. Kwinkslagen en gepeperde uitspraken zal ik zelf moeten verzinnen en aan mezelf vertellen. Of aan Huub natuurlijk want die luistert wel altijd. Toch zo lang je hem geen bevel geeft. Als ik ’s avonds mijn “kaarsje-voor-iedereen-die-ik-moet-missen” aansteek, dien ik daar weer een extra persoon bij te rekenen.

guy3
De volgende twee maanden moet die grijze het zonder die andere stellen. Zware tijden wachten…

Zaterdag al zijn Frans en Gilberte, mijn buren van nummer 4, in alle stilte vertrokken. Voorlopig betrekken ze een appartement ergens in Benidorm tot het huis dat hun dochter gekocht heeft helemaal klaar is. Dan verkassen ze naar Villayosa. Gilberte vertelde me dat gisteren terwijl ze weer naar hier waren gekomen omdat Frans absoluut de cross wilde zien en op hun appartement beschikken ze niet over TV-Vlaanderen. Omdat ik net dezelfde plannen had als Frans, dacht ik nog tijd genoeg te hebben om afscheid te nemen maar zoals gisteren hier al geschreven, is de namiddag bij Gerarda en Louis stevig uitgelopen. Weg vertrouwde buren uit West-Vlaanderen; morgen zit er een Engelsman naast mijn deur.

Frank komt aangereden met de net aangekochte en afgeleverde Focus. Die auto ziet er perfect uit en de motor draait als een duur Zwitsers merkhorloge. Eddy Kramer bewijst maar weer eens dat het goed zaken doen is met zijn garage. Niet alleen heeft Frank een leenauto gekregen tot alle papieren in orde waren maar nu staan er ook nog nieuwe banden onder. Omdat er maar één sleutel voorhanden is, mag Frank een reservesleutel laten bijmaken en de rekening in de garage bezorgen. Als je bij Kramer een occasie koopt, krijg je er een betere service dan als je een nieuwe auto koopt bij een erkend autodealer van bij ons.

Met Lea gaat het al heel de tijd niet zoals gehoopt. Of ze moet ’s nachts het bed uit met krampen, of ze raakt er niet in wegens rugpijn. Ik ben al blij als ze er eens een dag niet bij loopt als een elf-uren-lijk. Ook vandaag was het weer raak; ze voelde zich grieperig maar heeft deze namiddag dan toch wat kunnen slapen. Eens weer onderdeel van deze wereld moest ze natuurlijk meteen die auto controleren en dat werkte als een medicijn. Lea in de wolken. Je zou voor minder een auto kopen.

Mieke heeft vandaag haar laatste werkdag achter de rug. Heeft dat lieve kind meer dan 30 jaar met hart en ziel op de Antwerpse kunstacademie gewerkt en vandaag bestond dat onbenul van een directeur het om niet eens een afscheidswoordje te geven. Nu ja, dankbaarheid en respect van de directie… dingen waar je in deze wereld niet meer op hoeft te rekenen. Geef ze de grote vinger, meisje. Van je studenten heb je die twee dingen wel gekregen en verdomd toch, het was voor hen dat je het allemaal deed.

 

Advertenties

Zondag 29/11 Haute Dog

Eigenlijk ben ik niet zo gesteld op verjaardagen. Dus zul je mij – een zeldzame uitzondering daar gelaten – zelden iemand proficiat zien wensen omdat hij/zij het feestvarken is voor iets waarvoor hij/zij geen enkele moeite heeft moeten doen behalve lang genoeg blijven ademen. Nochtans… Vandaag net één jaar geleden werd ik helemaal tegen mijn wil in weer naar België gerepatrieerd omdat mijn reisverzekering anders diende op te draaien voor de kosten van een ICD- implantaat. In België betaalt het ziekenfonds dat wel, zie je. Ondanks de tegenzin waarmee ik weer naar België moest vliegen, werd het toch een lachwekkende dag. Dat was volledig toe te schrijven op de begeleidende verpleger die de verzekering had opgestuurd en door wiens toedoen ik verplicht werd de verplaatsingen op de luchthaven in een rolstoel af te leggen. Dat was trouwens zijn enige tussenkomst in het hele verhaal want voor de rest zorgde Mieke wel, die kwestie van reisbegeleiding trouwens wel wat meer ervaring heeft. Helemaal onbegrijpelijk was wel dat ik thuis voor de deur werd afgezet i.p.v. met mij meteen naar een ziekenhuis te rijden. Hoe dan ook, het was in België die dag berekoud.

Diezelfde koude zal Jos morgen over zich heen krijgen, vrees ik. Dus komt hij nog een voormiddag genieten van de warmte op mijn terras. Het is wachten tot 12.30 u want Gerarda en Louis hebben ons geïnviteerd voor een hot dog festival. Daar zitten ook nog Hugo en Agnes en Bert en Petra aan de tafel en Gerarda blijft zich maar uitsloven om het iedereen naar de zin te maken.

12313624_10206606669223137_7323007003974230955_n
Gerarda haalt het onderste uit de kan terwijl Louis alles in de gaten houdt. (Foto Hugo Kusters)

Blijkbaar hebben zij en Louis inspiratie opgedaan bij ‘Würst’ van Jeroen Meus want in feite is het ‘haute dog’ die we geserveerd krijgen. Belangrijker nog dat deze culinaire versnaperingen is het gezelschap en mede dank zij de losse pols waarmee Louis toeslaat telkens je ook maar aan je wijnglas genipt hebt, neemt de sfeer in gelijke mate toe met de losheid der tongen. Met stijgende bewondering verneem ik allerlei details over het vrijwilligerswerk binnen GAM Care, de vereniging van Hugo, de hulp die zij verlenen in Roemenië en Moldavië, de redenen waarom Hugo van alle kanten goederen krijgt aangeboden en hoe hij daarvoor ook distributieplannen dient op te stellen. Natuurlijk wordt ook een aardige beet gelachen, worden scheve situatie met vaste hand gefileerd en jawel, waarom niet, worden bepaalde personen slachtoffer van enige roddel en achterklap.

Het begint dan ook al flink te verduisteren vooraleer de eersten aanstalten maken om naar het eigen hok af te zakken. Zelf krijg ik overduidelijke signalen van Huub dat het tijd is om hem zijn eten te geven.

Zoals elke avond zit het gezelschap van Ron en Eric (Jef is er voor een keer niet bij) in de straat maar intussen is het alweer zodanig afgekoeld dat niemand nog zin heeft in de door mij aangeboden fles wijn. Uitgesteld is niet verloren. Verder valt er over die avond niet veel te vertellen. Voor de zoveelste keer heb ik de cross in Hamme gemist maar wel méér plezier beleefd. OHL heeft weer verloren en ik blijf dat quizprogramma van Tom Lenaerts slaapverwekkend en weinig interessant vinden. De regelmatige mengeling van witte wijn en Tia Maria eist zijn tol en dus besluit ik om vroeger dan ooit voordien er een lange nacht van te maken.

 

Zaterdag 28/11 Hypocriet gezeik

Gisterenavond had Mieke nog een heel verhaal over de zegeningen die over je neerdalen als je in een studentenstad woont. Een van de buren had de GFT-zak al (iets té) vroeg buiten gezet en die is even later met volle kracht tegen onze voordeur gekwakt. De ingrediënten van die zak bleven wonderwel goed aan de deur kleven. Moet je weten dat het dochtertje van die buurman er een konijn op nahoudt en dat alle keutels en het strobed van dat diertje netjes in die zak stak. Niet direct de meest smakelijke klus om dat allemaal weer op te ruimen. Ondanks deze baldadigheid (naast gestolen bloembakken, kapot getrapte vuilniszakken, afgerukte autospiegels en krom getrokken ruitenwissers) blijft het aangenaam wonen in Leuven.

Benisol is Leuven niet en toch moet je ook hier allerlei kleine pesterijen ondergaan. Zo had Agnes haar was in de droogtrommel gestopt en geen tien minuten later had iemand de deur daarvan open getrokken. Kon ze er weer munten insteken en alweer van het van dattum. Tot drie keer toe. Toch wel erg dat je bij een was- of droogbeurt moet wacht houden tot de cyclus helemaal afgelopen is. Dank zij een of ander asociaal sujet dat zich moeilijk op heterdaad laat betrappen.

Dat, en een heleboel andere dingen, geeft ons dan weer een onderwerp om over te kletsen tijdens de algemene koffieklets op mijn terras. De grootste troef van Helsinki 2, namelijk van zodra de zon boven de Sierra Helada uitstijgt, baadt het beperkte aantal vierkante meters dat ik “mijn terras” mag noemen in een weldoende warmte en stijgt het aantal personen die mijn reptielenfase komen delen.

Jappie en Danny moeten vandaag alweer richting noorden vliegen en komen nog eens groeten met een plastic zak in de hand waarin allerlei zaken waarvan (en ik citeer Jappie) “Danny heeft mijn drankverbruik enigszins overschat”. Dingen die ik dus in totale dankbaarheid voor het mindere inschattingsvermogen van Danny accepteer en die ik in de zeer nabije toekomst op hun beider gezondheid zal ledigen.

Nog een geluk dat Jappie en Danny hier net toekwamen toen Frank me kwam halen om samen boodschappen te doen zoals gisteren afgesproken. Nu had ik een perfect alibi om niet mee te gaan want na 3,5 u was hij nog altijd niet terug. Frank heeft duidelijk zijn bijna dagelijks bezoek aan de verzamelde supermarkten gemist en heeft waarschijnlijk in al zijn vertrouwde winkels alle rayons minutieus gecontroleerd of alles er nog op de juiste plek staat.

Ook Jos kent er wat van om zijn tijd zeer uitgebreid te gebruiken. Vanaf het ogenblik dat ik merkte dat hij aan skypen was, kon ik nog drie sigaretten roken, gaan douchen, nog een sigaret roken en een zoveelste potje koffie zetten vooraleer er aan dat gesprek een einde kwam. Intussen is hij al enkele dagen geleden begonnen met een grondige poetsbeurt in de hoop dat hij Helsinki 1 in februari in dezelfde toestand zal weervinden als hij het maandag zal verlaten. Ik wens hem daarbij veel succes toe want vanaf 9 december zou er al iemand anders zijn intrek nemen. Het zou al verdomd hard moeten lukken dat die mensen dezelfde poetsmaniakken zouden zijn. In alle stilte prijs ik mezelf gelukkig dat ik niet in dàt bedje ziek ben. Ik kan het best lijden dat er een veegje vogelpoep op mijn venster hangt, dat de deurmat vol hondenharen zit en dat ik zoveel afwas weet op te sparen tot het echt noodzakelijk wordt om daaraan te beginnen.

In afwachting dat Mieke belt, bekijk ik het nieuws. In Amerika heeft er weer een krankzinnige imbeciel toegeslagen. Schietpartij in een abortuscentrum. Drie doden en negen gewonden. In naam van het ongeboren leven. Wat een geluk dat het hier een christelijke anti abortusactivist betreft. Stel je voor dat het een islamiet was. Dan zou men over heel de USA nu de noodtoestand hebben uitgeroepen, mocht er geen baseball- of basketwedstrijd gespeeld worden, geen concert plaatsvinden, lag de metro in elke grote stad stil, gingen de scholen op slot, werden alle politieverloven ingetrokken en patrouilleerden US Marines in de straten. Wat is dit leven en deze wereld een verdomd hypocriet gezeik.

 

Vrijdag 27/11 Hoedje van papier

Twintig voor elf! Als dit zo verder gaat, komt het “om-het-langste-in-bed-liggen”-record van Jos – nog voor die weer naar huis gaat – in mijn bereik. Hoewel… Hij kruipt er dagelijks in voor 23 u en dan doe ik er nog minstens drie uurtjes bovenop. Achteraf gezien had ik niet meteen groot ongelijk met zo lang in bed te blijven. De lucht is helemaal betrokken, het heeft lichtjes geregend en van de zon is geen sprake. Na het rondje met Huub, is Jos daar. Hij heeft er al een trip naar de luchthaven opzitten en vertelt dat het in Alicante één en al zonneschijn was. Geen half uur later barst ook hier het wolkendek open en kan ik ongestoord beginnen aan de dagelijkse reptielenfase.

We hebben over het gehannes van Frank met de autopapieren en als Jef er bij komt staan, gaat het ook al vlug over de problematiek van de gesloten camperplekken in Alfaz. Besluit: er wordt te weinig informatie gewonnen of gegeven en Martin is het slachtoffer van politiek getouwtrek tussen het socialistische gemeentebestuur en de PP-regering in Valencia. Hoogst waarschijnlijk zijn er onderweg ook nog te weinig gretige handjes gevuld. Het doet me iets te veel denken aan het tv-programma “Ik vertrek” waar ik altijd met stomme verbazing naar kijk. Mensen die alle schepen achter zich verbranden en zich in vreemde landen in avonturen storten zonder de taal te kennen, zonder connecties te hebben of zonder de lokale gebruiken te respecteren. Zoveel rubrieken van een aangekondigde en totaal berooide terugkeer naar het thuisfront. Als je zoveel opeen gestapelde stupiditeit ziet, weet je niet of je moet schaterlachen of medelijdend wenen.

 

IMG_2186
Met of zonder hoed… van een ezel maak je geen racepaard.

En daar komt Hugo aan met hoeden van Harley Davidson. Er is er eentje bij die me past – toch wat de maat betreft – maar de kitscherigheid druipt er gewoon vanaf. Dus denk ik er sterk aan om Lea zo spoedig mogelijk lastig te vallen met de vraag om daar een ander, minder glitterend lint omheen te leggen. Misschien kan ik Snelle Eddy wel plezieren met dat benagelde lintje met schildjes van het merk waarvan hij denkt dat het ook op motorfietsen slaat. Desnoods maakt hij er een armband van.

En dan komt Frank eraan gereden met zijn leenauto waarvan hij vindt dat het meer lijkt op een rugzak met vier wielen onder. Maandag zou hij dan de Focus gaan ophalen want tegen die tijd zou toch al de verzekering in orde zijn. We zitten hier nog even te kletsen en Jos en Rabisto komen erbij zitten. Lucas heeft goede vooruitzichten; hij is gaan solliciteren bij een grote vastgoedmakelaar en de kans dat hij de job krijgt, is tamelijk groot. Ook weer afwachten wat het wordt.

sabor 1
Laat het vispannetje en de wijn tot mij komen.

 

sabor 2
Herinnering aan betere momenten: dessert in Sabor. Met Ferdinand, Snelle Eddy, pa Louis en toevallige passant.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 26/11 Sabor

Deze ochtend zie ik een bekend gezicht en een al even bekend hondje voorbij lopen. Hans, mijn buurman toen ik de allereerste keer op Costa Blanca in Alfaz stond en zijn hondje Kira. Op oudejaarsdag 2012 verwerkte Hans in zijn eentje twee emmers beslag tot oliebollen. Later zijn Hans en zijn vrouw Betty verhuisd naar de Orange Grove maar we liepen elkaar nog wel eens tegen het lijf bij het uitlaten van de hond. Nu staan ze op Berlijn 9. Daar moet ik zeker en vast eens passeren want ik heb dat altijd heel erg toffe mensen gevonden en daarvan zijn er toch al erg weinig.

IMG_1671
Oliebollen-kampioen Hans in volle actie.

Tijdens de reptielfase denk ik nog eens aan de gesprekken van gisterenavond. Het leven van JP en Dany en dat van mezelf heeft de voorbije dertig jaar rare sprongen gemaakt, elk ging zijn eigen weg, maar het is wel opvallend dat er toch een gemeenschappelijke basis blijft bestaan. Je hebt elkaar drie decennia niet gezien en bij het eerste woord dat gezegd wordt, weet je meteen waarover de ander het heeft. Vreemd maar wel schitterend mooi, vind ik dat.

Jos verbetert hier elke dag zijn persoonlijk record; nog enkele minuten en hij slaapt de klok rond. Morgen zal hem dat niet lukken want dan moet hij om 8 u al iemand oppikken aan hotel Princess Park om die naar de luchthaven te voeren. We zijn begonnen met onze ochtendfilosofie of Agnes en Gerarda komen voorbij gefietst. Zegt Agnes toch dat ze van mij nog nooit een kop koffie gekregen heeft. Hallo, dat zal mijn schuld wel niet zijn. Vooruit met die kopjes en die thermoskan. Dan volgt de vraag naar melk. Iets waar kalveren mee groot gebracht worden, zul je bij mij niet gauw vinden. Gerarda gaat dat dan maar halen en brengt ook nog cakejes mee. Intussen knalt Hugo weer enkele keren op de fiets voorbij. Hand- en enkelboeien, die laatste liefst met zware loden kogels aan, zijn de enige manier om die Vliegende Limburger langer dan twee minuten op een stoel vast te houden.

Het is weer 13 u voor je het beseft. Tijd om me klaar te maken want vandaag heb ik met Snelle Eddy, zijn pa Louis en Ferdinand afgesproken om in de Sabor te gaan eten. Onderweg naar de uitgang vertelt Eddy me dat je de verse pasta, die op het menu staat, ook kunt bestellen om mee naar huis te nemen. Goed idee, vind ik, en bestel er meteen twee. Eentje voor morgen en eentje de diepvriezer in. Zoals het in goed gezelschap betaamt, ontstaan er ook deze keer weer allerlei misverstanden en moet ik me tevreden stellen met één portie want Eddy weet niets meer van die dubbele bestelling. Waaruit ik besluit dat het rijden met een Harley Davidson niet gezond is voor het gehoor en nog veel minder voor het geheugen. Maar weer heeft Sabor bewezen één van de beste restaurants te zijn die je hier in een straal van 50 km kunt vinden. Het enige probleem is dat ’s middags eten… om 14 u is mijn maag nog niet wakker voor een drie gangen menu.

Eens terug op de camping zie ik Frank op de receptie. Die is druk doende met allerlei documenten te faxen naar de Spaanse verzekeraar nadat hij al heel de dag van hot naar her heeft gelopen om die autopapieren in orde te krijgen. De verzekeringspremie zou oplopen tot 1.000 euro/jaar tenzij Frank kan bewijzen dat hij in België ongevallenvrij heeft gereden. Louis vertelde daarstraks aan tafel dat het ongeveer twee weken duurt vooraleer heel de mallemolen uitgedraaid is. Als ik al die ellende op een rijtje zet, twijfel ik er heel sterk aan om op mijn beurt een autootje te kopen. Hoewel, je weet maar nooit hoe Mieke daarover denkt.

Woensdag 25/11 Oh Solomillo

Dat die hond van je pardoes op je gezicht springt, tot daar aan toe. Dat het intussen nog maar half negen is geworden, OK dat neem je erbij. Dat je het luik een beetje omhoog schuift en een blauwe hemel ziet, is het eerste aangename vooruitzicht van de dag. Dat het maar 10 C° in de voortent is, kun je moeilijk jezelf aanrekenen. Maar… dat heel de hemel dicht zit op dat ene dunne strookje azuurblauw na (wat ik aan mijn raam te zien kreeg) en dat het buiten berekoud is, daar zijn hogere machten mee gemoeid. Net als denkt dat je neus, je handen en je voeten er zullen af vriezen, en als je op het punt staat om een enkeltje Alicante – Brussel te bestellen, priemt de zon door de wolken heen en in een recordtempo is geen wolk meer te zien. Jos is slimmer geweest en komt pas rond half elf uit zijn warme nest. Nu ja, die heeft dan ook geen hond die hem eruit jaagt. We zitten samen koffie te slurpen als Karel langs komt en zichzelf inviteert op een kopje troost.

Zit ik net een passage uit mijn lijfboek ‘Wapenbroeders’ van L.P. Boon (namelijk: Hoe Isengrimus met de visvangst niet kon ophouden) te lezen als er weer bezoek vanachter het hoekje vandaan komt: Dirk en Carla uit Rotterdam. Dirk heeft de camper weer in Spanje staan, nadat hij zijn caravan verkocht heeft, en komt – als het een beetje past – met het vliegtuig naar hier. Ze zitten alweer een week op de Cap en hebben nog twee weken te goed.

Jos vertelt me over een belevenis vlakbij. Ik weet niet of er mee lachen moet of huilen. Nog nooit heb ik een meer verschrikkelijk verhaal moeten horen over een scheef gegroeide relatie tussen een koppel. Hem noem ik Slofje en zij krijgt de naam Tang. Laat ons de details vergeten maar Slofje is het lijdend voorwerp van de zwaarste vorm van morele wreedheid, van stuitend misprijzen en van een onuitstaanbare en meedogenloze kritiek. Waar Les Pieux Franki zware machines moet inzetten om een paal te heien, slaagt Tang erin om haar Slofje met één druk van de pink in de grond te boren. Wat een afschuwelijk mens is me dat.

 

Franki6_content
Als Pieux Franki mankracht te kort komt, ik ken iemand die meteen kan helpen…

Verzekeringsmakelaar Manuel komt hier voorbij, steekt de duim op en roept “Your friend has his number”. Ziezo, Frank heeft zijn NIE-nummer dus en gaat al meteen naar de garage van Ben Kramer om eens te zien wat die aan occasies in huis heeft. Twee uur later is hij daar terug met de papieren van een Ford Focus van 7 jaar oud. Het enige probleem is nu de betaling. Omdat Kramer alleen optreedt als tussenpersoon wilt hij natuurlijk niet dat die som in zijn boekhouding terecht komt en verlangt dus cash. Frank zit nu met een probleem want je kunt maar beperkte bedragen uit de muur halen. Morgen zal hij in allerlei banken proberen om dat bedrag vast te krijgen. Wel mooi van Kramer is dat Frank tegen vrijdag een leenwagen beloofd heeft tot alle administratieve rompslomp achter de rug is.

Jappie en Dany komen me oppikken om samen iets te eten in de Solemillo in Albir, het toch wel iets betere en veel duurdere broertje van de alom gekende Sacristan. Het wordt een best aangename avond die we afsluiten bij Mateo in café Casino. Daar zijn we plots de allerlaatste klanten. Zij rijden naar La Colina en ik neem een taxi naar de camping.

Zoals beloofd aan Jo Philippen drink ik nog Lagavulin op zijn heil maar na de rode wijn, de Soberano en de pilsjes bij Mateo is dat geen onverdeeld succes.

 

 

Dinsdag 24/11 Jo Lawijt

Met de regen van gisteren is alles meteen afgekoeld en het was heel de avond verdomde koud. Nu ja, met wat wij hier koud durven te noemen zouden in Leuven de terrasjes vol zitten. En toch: deze morgen wees mijn thermometer uit dat het de voorbije nacht tot 2 C° is geweest en op minder beschutte plekken moest men het ijs van de voorruit krabben. In m’n voortent zat het rode streepje maar aan 10 C° en dus was de boodschap: buiten zitten. Immers, de zon scheen en de wind was gaan liggen en al snel zat je daar lekker in 26 C°.

Een mailtje ontvangen van Luc en Willy. Ze hebben de pijnlijke maar onvermijdelijke beslissing moeten nemen om hun hond Bendji te laten inslapen. Hij kon niet meer recht komen, laat staan lopen, en het beestje was helemaal uitgeleefd. Als Bendji geen “hondwaardig” leven meer kon leiden, was dit wel het beste besluit, hoe moeilijk ook. Luc en Willy moeten nu maar blijvend terugkijken op het mooie leven dat Bendji bij hen heeft gehad en hoeveel vreugde en plezier die retriever hen heeft gegeven. Als ze dit een beetje verwerkt hebben, hoop ik hen hier heel spoedig te mogen verwelkomen.

Slecht nieuws komt nooit alleen. Enkele dagen geleden kreeg ik van Mieke een mail doorgestuurd over de gezondheidstoestand van een dierbare vriend. Daarbij de aanbeveling: Schrijf jij maar een antwoord want jij kunt dat beter verwoorden dan ik. Met het verzinnen van die betere verwoording ben ik toch enkele dagen zoet geweest m.a.w. je zit daar constant mee in je knikker maar je krijgt geen letter geschreven. Vandaag moest en zou het. Voor zover ik het begrepen heb, gaat het zo slecht met hem dat hij het, bij langer uitstel, misschien wel niet meer te lezen krijgt. Voor wie het nog niet wist, het gaat hier over Jo Philippen – Jo Lawijt van destijds de Hangmat op de Oude Markt – die in Barcelona zijn bittere strijd tegen kanker aan het verliezen is en nu al omringd wordt door palliatieve zorgen. Ik weet niet of ik er goed aan doe maar ik doe het dan toch maar. Jo ontvangt graag een berichtje van wie hem kent of gekend heeft. Je kunt dit best doen via zijn vrouw op myriam.wouters.bcn@gmail.com

Doen !

Het hoeft niet al treurigheid en ingehouden woede op onrechtvaardigheden in het leven te zijn. Daar zorgt mijn Mieke dan wel voor. Belt ze – tegen alle gewoonte in – deze namiddag met de mededeling dat de inktpatroon van de printer het niet meer doet. Hallo schat? Ik zit hier wel 2.000 km van jou vandaan; wat wil je dat ik doe?

Wat ik wel aangenaam vond was dat m’n schat een fotootje doorstuurde met de titel: “Stilleven in Leuven, zonder alarmfase niveau 4”. En jawel hoor, als je hier ’s avonds zit te knoeien met je gasverwarming die niet meteen aan springt, zit je soms wel te denken “Was ik nu maar thuis met een bosje tulpen op de tafel en de centrale verwarming op niveau 4.” En met functionerende inktpatronen.

thuis

Ook om te lachen is de krampachtige en kortzichtige manier waarmee onze meelijwekkende Belgische regering brandblussertje speelt. Typisch toch wel dat Belgische kortetermijndenken maar een degelijk beleid uitstippelen, ho maar, je mag van die zichzelf over het paard tillende soapfiguren niet verwachten dat ze verder kijken dan de volgende stembusgang.

Deze avond ben ik in de Lagavulin gekropen. Ik had Jo Ph. Beloofd me daarmee te bezatten op zijn gezondheid. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat na drie glaasjes prompt in slaap ben gevallen om enkele uren later en totaal verkild in m’n bed te kruipen. ’t Kan niet elke dag kermis zijn.