Zaterdag 30/01 Braadpan & C°

Héhé, daar is de zon alweer. Zelfs Marcel duikt nog eens op, even later gevolgd door Louis. Nogal vanzelfsprekend gaat het gesprek over de kanshebbers voor het WK in Zolder en over de onverdiende zege van Anderlecht op STVV. Limburgers onder elkaar, nietwaar.

Jos begint zich sterk zenuwachtig te maken in het feit dat hij nog altijd geen internet heeft. Bij CloudWifi zegt men altijd dat het in orde is, klaagt hij, maar ik heb nog altijd geen contact. Natuurlijk niet, houd ik hem voor. Hij heeft besteld (en betaald) voor februari en maart en dus zal men hem pas overmorgen aansluiten. Ook in Spanje lijkt me dat de logica zelf. Had hij vorige dinsdag op het kantoor aangedrongen op onmiddellijke verbinding, zou hij nu geen klagen hebben maar wel een week extra moeten betalen.

Lea komt twee stukken cake brengen; een met chocolade en een met rozijnen, die rijkelijk in rum gemarineerd zijn. Gisteren heeft ze haar nieuwe oven uitgetest met een thermometer en nu weet ze met welke temperatuur elk streepje op haar draaiknop overeen komt. Voortgaand op het resultaat mag ze voor mijn part drie keer week met die oven aan de slag; ik teken alvast in als vaste klant.

Mieke gaat met F&L mee naar Finestrat. Een beetje shoppen, zoals dat heet. Tot mijn grootste vreugde. Ze is nog maar net de deur uit en ik duik meteen achter de tv. Een beetje luisteren naar het geleuter over wielrennen zonder daarbij gestoord te worden door giftige commentaar van je wederhelft; daar droomt toch iedereen van. Zeker als Marianne Vos bij Carl VN zit. Die dame heeft in haar eentje meer pagina’s wielergeschiedenis van de voorbije eeuw bijeen geschreven dan de rest van het (vrouwelijke) peloton samen. Haar coauteur heet dan Jeannie Longo. Hoe dan ook, je ziet een beteuterde Sanne Cant net brons binnen halen. Tja, topfavoriet zijn is geen cadeau. Voor de tweede keer vandaag gaat Nederland zeer verdiend met het goud gaat lopen. Het zou me sterk verbazen mocht zich dat morgen niet herhalen. Hopelijk blijft het deze nacht en morgen tot 15 u regenen dat het giet… Sven moet op dat podium, verdomme!

Vandaag zijn we er pas achter gekomen dat hier heel vreemde dingen gebeuren die je al maanden geleden had moeten opmerken. Mieke vraagt me waar de goede braadslee, met deksel, heen is die ze vorig jaar had gekocht. Heel het hok afgezocht en niets gevonden. Neen, ik heb die niet in de camper geladen toen ik hier in mei vertrok. Zoveel is wel zeker. Dan schiet het me ineens te binnen dat ik hier in oktober een omelet wilde bakken en geen braadpan vond. Dus moest ik er eerst eentje gaan kopen. Je staat er op dat ogenblik niet bij stil dat je twee van dergelijke pannen had, een grote en een kleine. Alleen de wokpan is gebleven, al de rest is foetsie. Dat kan gebeuren als je keukendeur niet degelijk op slot gaat. Toch blijf je met de vraag zitten waarom men je magnetron, koffiezetapparaat, fruitpers… laat staan en uitgerekend alleen dingen jat waarin je kunt braden. De onoplosbare vraagstukken van Benisol en verre omstreken. Je moet er leren mee leven.

 

Vrijdag 29/01 Regen in Zolder

Ola pola, dat was even schrikken deze ochtend. Geen azuur aan de hemel, wel een grauwgrijs deken. Dit wordt dus een dag waarbij je geen parasol nodig hebt. Wat een mens niet moet tegenhouden om de dag even vrolijk als anders aan te vangen. Mijn lieve schat laat de dingen aan zich voorbij gaan; zij heeft nog heel veel rust in te halen en laat zich in haar slaap alleen storen door Huub die niet dicht genoeg tegen haar aan kan liggen.

Fernand is nog druk aan het werk bij Tibor; die moet nochtans binnen twee uur of zo wel naar de luchthaven. Die ijverige mieren toch… Als Jos zich klaar maakt om hem en Mieke naar Alicante te voeren, loop ik ook even die richting uit om afscheid te nemen. Van Hugo verneem ik dat Limburg een stevige regenvlaag over zich heen heeft gekregen en dat er in Zolder getwijfeld wordt aan de bruikbaarheid van zo’n 5.000 geplande parkeerplaatsen. Laat het nog maar wat regenen, denk ik dan, de kansen dat Sven alsnog op het podium komt nemen daarmee alleen maar toe. En verdorie, wie zou het die voorbeeldige sportman niet gunnen.

Mieke wilt Huub eventjes onder handen nemen en dus maak ik me uit de voeten. Anders komt hij toch maar zijn toevlucht bij mij zoeken als het hem te veel wordt. Nadien begint Mieke overal wat te rommelen en dus maak ik me weer uit de voeten. Achteraf zal ik wel merken welke dingen ze nu alweer heeft weg gedaan, dingen die ik absoluut wilde bijhouden.

In de late namiddag begint mijn tikker rare sprongen te maken en dan kun je maar beter een uurtje op je bed gaan liggen tot het ritme weer wat regelmatiger wordt. Tegen die tijd moet je naar je vrouw op zoek. Die zit bij F&L aan het aperitief. Daar verneem ik dat Betty twee dubbele beenbreuken heeft opgelopen en dat er intussen alles aan gedaan wordt om die zwelling weg te nemen.

Hopsa, alweer een dag ouder zonder daar veel moeite voor te doen.

Donderdag 28/01 Krekels en mieren

Wel, nu heb je zeker geen tijd meer om je blog bij te werken. Dat is de meest genoteerde opmerking die je te horen krijgt als je de hond uitlaat. Nog vòòr je koffie hebt gehad! Nog vòòr de dagelijkse reptielenfase! Marcel vermijdt het al twee dagen om langs mijn erf te komen; die wilt ons in geen geval storen, zelfs als dat niet zò is. Zelfs Jos wacht langer dan anders om zich te tonen. Het eerste bezoek van de dag is dan ook Lea. Die brengt meteen slecht nieuws mee. Wat is er gebeurd? Gisteren wilde Betty, de vrouw van Marcel, onze Franse medeburger uit de Jura, absoluut gaan dansen in de Kaktus in Albir. Marcel had bezwaren omdat ze geen van beide goede verlichting op de fiets hebben. Hoe dan ook kreeg Betty haar zin maar net aan de uitgang van de camping is vanwege een of ander obstakel onderuit gegaan. Dubbele en gecompliceerde beenbreuk. Marcel, die al in paniek slaat als hij gewoonweg moet ademen, komt bij F&L aankloppen. Hij krijgt er nauwelijks een woord uit. Frank dus mee naar de receptie. Gelukkig maar. Intussen is de ambulance er en die is van plan Betty naar de kliniek in Villajoyosa te voeren. Dank zij Frank wordt dat IMED Levante. Hij rijdt met Marcel achter de ambulance aan en in de kliniek begint de administratieve molen te draaien. Probleem met de verzekering. Heen en weer bellen en eindelijk komt er uit Frankrijk een mail dat alles OK is met die verzekering. Marcel die in normale omstandigheden zijn zenuwen nauwelijks de baas kan, loopt er meer dan geagiteerd bij zodat Frank hem zo spoedig mogelijk weer naar huis brengt. Dinsdag pas wordt Betty geopereerd; tot dan is het wachten tot de zwelling is afgenomen of verdwenen.

Jos heeft gisteren een koppel aan de luchthaven opgepikt waarvan de dame terminaal kankerpatiënt is. Haar laatste wens was om nog enkele dagen op deze camping te kunnen zijn, afscheid te kunnen nemen van de vrienden en een zo aangenaam mogelijk verblijf te hebben. Voor zo’n personen kan ik enorm veel respect opbrengen en uit de grond van mijn hart hoop ik dat ze al die tijd in de zon mag zitten en geen pijn hebben.

Frank neemt Mieke mee naar Albir om boodschappen te doen en daarmee heb ik een extra rustige namiddag. Fernand en het andere Mieke zijn druk doende in het chalet Oslo. Morgen gaan ze weer op huis aan en Fernand wilt alles klaar hebben zodat in een latere fase het toilet en wastafeltje kunnen geïnstalleerd worden en dat men de elektriciteitsleidingen kan aanbrengen. Hij voorziet ook verluchtingsgaten zodat deuren en ramen kunnen dicht blijven. Ondanks alle begrip dat ik er voor opbrengen kan, blijft het me verbazen dat mensen, die een heel leven lang heel hard gewerkt hebben, na hun pensioen het nog altijd niet kalmer aan kunnen doen. Zo lang die ijverige mieren ook kunnen verdragen dat er krekels bestaan, is het voor mij al lang goed genoeg. En zo lang ik bij de krekels mag behoren, is het voor mij nog veel beter.

Waar ik veel meer moeite mee heb, is de kruiperige houding van Europese regeringsleiders ten opzichte van geld. Als je ermee begint om eeuwenoude beelden – pareltjes uit onze kunstgeschiedenis – te verhullen omdat de president van Iran daar eventueel aanstoot aan zou nemen, vind ik dat een brug te ver. Diezelfde kakelaars schermen in de vluchtelingencrisis met het argument “bescherming van onze culturele waarden” maar als er enkele honderden Fiat’s of Renaults mee gemoeid zijn, verstoppen we diezelfde culturele waarden in een kist. Bah! Ik ben helemaal geen bijbelkenner maar het verhaaltje van het gouden kalf ben ik nog niet vergeten. Bende hypocrieten, verdomme.

IMG_2262
Het is hier ook nog winter, hoor, maar wel enigszins anders dan in België…

 

Woensdag 27/01 Daar is ze

In een variante op de legendarisch uitspraak van Rik De Saedeleer, voelde ik mezelf roepen “Daar is ze!”. Gelukkig bleef het binnensmonds want er stond nog wel wat volk aan de uitgang te wachten en je wilt die mensen niet de stuipen op het lijf jagen. Kus, kus, kus en dan maar snel twee verdiepingen hogerop naar buiten waar Frank met Huub stond te wachten. Eerlijk is eerlijk: bij het weerzien deed Huub veel uitbundiger dan ik. Maar ja, Huub is altijd onstuimig. En bij iedereen.

Eens terug op Benisol volgt de gewone routine: koffie zetten, alle bekenden gaan groeten en dan een beetje bijpraten. Nu ja, na Patagonië is het voor Mieke net iets meer dan gewoon bijpraten. Murphy speelt daarbij een hoofdrol maar hopelijk heeft ze die in Brussel achtergelaten.

Samen met F&L gaan we in het campingrestaurant eten. Immers, bij het binnenrijden van de camping had ik gezien dat er kikkererwtensoep op het dagmenu stond. Een niet te versmaden lekkernij. Nadien koffie bij ons op het terras en Mieke gaat nogal voorspelbaar aan de cava. Zelf vind ik het te fris worden en ga naar binnen. Laat Mieke en Jos buiten nog maar wat lullen over buschauffeurs en reisbegeleiders en allerlei aangename en minder aangename reiservaringen.

Het is weer even wennen aan elkaars aanwezigheid en aan elkaars ritme. Dat ondervindt ook Huub want in plaats van twee keer per week wordt hij nu haast constant achtervolgd met kam en borstel. Ik heb de indruk dat bij Mieke de vermoeidheid van de vorige weken nu pas echt toeslaat. Dat weekje tussen Argentinië en Spanje heeft ze zich nog kunnen opladen – en laten opjagen – door een druk sociaal programma maar nu dat voor even wegvalt, begint ze nu pas de weerbots te ondervinden. Knikkebollend kijkt ze het journaal nog uit maar nauwelijks heeft ze het hoofdkussen aangeraakt of ze ligt al ver verzeild in het dromenland. Goed zo.

Zelf maak ik me de bedenking dat ik nu drie weken lang geen blog hoef bij te houden. Het is immers voor haar dat ik daarmee begonnen ben maar nu ze er zelf bij is…

IMG_2259
Daar is ze!
IMG_2260
Kijk Frank, zo hoog ligt het ijs in Patagonië…

Dinsdag 26/01 Rakker

Nog niet helemaal wakker, zit ik al meteen in de drukte. Marcel was gisteren toch gaan fietsen ondanks zijn ziek zijn en Maurice wilt vandaag absoluut naar de havenmond van Altea om er een lijntje uit te gooien. Terloops krijgen we een stapel sappige vissersverhalen opgedist. Als het over ooit binnen gehaalde vangsten gaat, komt het bij vissers niet aan op een decimeter of een kilootje. Voor het overige gaat het over gasverbruik (altijd te veel), over de wasautomaten (nooit zuiver genoeg), over het lokale brood (nooit zoals thuis) en de prijsverschillen van voedingswaren (thuis altijd duurder). Een educatief half uurtje, zeg maar.

Jos heeft duidelijk meer tijd nodig gehad dan ik om weer boven water te komen. Hij heeft morgenvroeg al meteen zijn eerste rit naar de luchthaven aan de broek. Dan moet hij hier en daar gaan groeten, banden van zijn fiets oppompen, de auto ophalen om boodschappen te doen en naar CloudWifi te rijden om de volgende twee maanden op internet te kunnen.

Vandaag moet ik nog allerlei dingen doen maar krijg daar nauwelijks de tijd voor. Er is altijd wel iemand die om een praatje verlegen zit en de stelregel is nu eenmaal dat je mensen in nood moet bijstaan. Vooral met woorden. Ik loop eens langs Valencia 19 waar in die voortent ook een ‘hemel’ wordt gehangen. Daar zijn wel vier mensen bij nodig en het is een karwei waarbij je constant met je armen boven de schouders moet werken. Taboe voor mij sinds mijn ICD is ingeplant en dus maak ik maar snel uit te voeten.

Zit ik net met Lea te praten als er weer een andere bezoeker toekomt: Mick. Hij en zijn vrouw Jeanet waren mijn eerste (Britse) buren toen ik voor het eerst op Cap Blanch toekwam. Jeanet is in maart overleden en Mick raakt daar maar niet overheen. Met tranen in de ogen vertelt hij tot in de kleinste details de laatste dagen van zijn vrouw. Je hoort dat allemaal niet erg graag – Dale en Lesley hadden het verhaal trouwens al grotendeels gedaan – maar je laat de man zijn hart uitstorten in de hoop dat het bijdraagt tot zijn genezingsproces.

Rakker, de kooiker van Ron en Marja, is vandaag geopereerd. De operatie is goed geslaagd en Rakker kan het nu stellen zonder steentjes in de blaas. Ron is hem in de namiddag weer gaan ophalen in de auto van Theo. Eigenlijk waren we al bang dat het beestje een tijdje met een halskraag aan moest rondlopen. In de beperkte ruimte van een camper moet dat heel erg zijn want dan loopt die hond wel altijd ergens tegenaan. Ooit moesten we dat tuis met Huub ook doen maar die kraag was er sneller weer af dan dat die eraan zat. Kop op, Rakker, en een spoedig totaal herstel.

P1070608
Spoedig herstel, Rakker (foto listig ingepikt van de blog van Ron)

 

Maandag 25/01 De terugkeer van Jos

 

Het schitterende weer blijft aanhouden; dus veel redenen tot diepe dankbaarheid. Toch weer minder lekker geslapen want muizenissen. Niet alleen raak ik helemaal in de war met het op te stellen (en na te leven) poetsschema, nu is er nog een bijkomende zorg opgedoken. Gisteren werd duidelijk dat Hugo compleet vergeten is om Valencia 19 als ‘gereserveerd’ in te schrijven met het gevolg dat die caravan nu voor februari aan iemand is toegezegd. Gelukkig is er nog Agnes die meteen mogelijke alternatieven onderzoekt. Desnoods moet vriendin Seany aan privacy inboeten en krijgt ze hier wel een slaaphoekje. We zullen wel zien waar we uitkomen en hoe we dat doen. Dat is dan allemaal weliswaar niet nefast voor de feestvreugde maar toch niet meteen gunstig voor de nachtrust.

Mieke (x Fernand) heeft alle winkels afgestroopt op zoek naar anti-slipmateriaal. De trap krijgt zo’n stripje op drie puntjes en jawel hoor, het mogelijke slipgevaar is geweken. Voor zover dat al bestond.

In het historische perspectief dat de vadsige koningen ook maar een tussenstap en overgangsfase betekenden tussen Merovingers en Karolingers, ben ik maar eens in gang geschoten. Ramen en spiegels gelapt, stof afgenomen, bedden verschoond, gepoetst en gedweild. F&L stonden er verbaasd naar te kijken maar enig medeleven klonk er toch niet uit hun opmerkingen. Het zou best wel eens kunnen dat ik morgen van vooraf aan weer moet beginnen; dat hangt af van Huub en zijn nukken. Straks ga ik met Hugo mee naar de luchthaven om Jos op te halen en eens die laatste hier is, weet ik voor 100 % zeker dat ik morgen zoniet geen reet dan toch maar heel weinig kan uitsteken. Hugo is deze ochtend al heel vroeg naar Alicante gereden om Bert en Petra op te halen; ook Frank heeft al op de luchthaven gezeten om Dave (zijn akelig rommelige achterbuur) naar ginds te voeren. Die moet voor medische inspectie even terug naar Engeland.

Dan schalt de alarmtrompet en luidt de stormklok: Onslow & Daisy zijn gearriveerd. Daisy sloft het hoekje om en voorwaar, voorwaar: ze vraagt of ze haar waterkraan mag komen openen. De uitbrander van vorige keer heeft dus geholpen. Soms moet je de Britten heel erg duidelijk maken dat het enige wat ze bezitten op het Iberisch schiereiland beperkt blijft tot een stomme rots, een landingsbaan en een stad die Gibraltar heet. In de rest van Spanje en Portugal zijn ze niet de baas. En wel helemaal niet op het perceel Helsinki 2 in camping Benisol. Probeer die creaturen van Thatcher en Cameron maar eens te wijzen op het feit dat queen Victoria al héél lang geleden overleden is en dat het tijdperk van ‘Rule Brittannia, Brittannia rule the waves’ met haar begraven is. Ze weigeren je te geloven.

De vier bloembakken die ik weken geleden van buurman Darren cadeau kreeg, staan er nog altijd onbeplant bij. Erg veel en geschikt plantgoed was er in de handel niet te vinden. Het troosteloze uitzicht op die bakken begint me danig de keel uit te hangen. Daar kan ik Mieke niet mee confronteren, denk ik dan. Dus moet daar vandaag of morgen wat in komen. Frank is dadelijk bereid om naar de plantenzaak op 332 in Albir te rijden. Gezien de ligging heel de dag in volle zon, ben ik zeer beperkt in mijn keuze: mesembryanthemum en Spaanse margrieten… dat is het zowat. Dus ben ik snel klaar maar Lea is er ook bij en die heeft iets meer tijd nodig om haar gading te vinden. Tegen de tijd dat Jeroen Meus in z’n potten begint te roeren, ben ik met het plantwerk klaar. Mieke zal weer wat meer kleur onder de ogen krijgen.

Dan is het wachten tot het tijd is om naar Alicante te rijden. Hugo is daar graag op tijd – lees: te vroeg – de vlucht is in Maastricht met vertraging vertrokken, en dus zitten we daar op een doodse luchthaven met onze duimen te draaien. Tegen half twaalf zijn we terug thuis. Mét Jos. Die gaat in op mijn voorstel om een kopje koffie te komen drinken. Daar hoort ook iets sterker bij. Eéntje maar, beperkt hij zichzelf. Theoretisch, dan toch. Een halve fles Tomatin en uren later vinden we dat we uit geleuterd zijn. Het is 2.15 u. Mooi.

 

 

 

 

Zondag 24/01 Trapje op en af

 

Bedankt Moeder Natuur, dat je me vandaag alweer laat ontwaken onder een blauwe hemel en met een stralende zon achter de Sierra Helada. Gisteren had ik het er met Hugo en Agnes nog over hoe sterk mensen zichzelf kunnen opsluiten in hun eigen verzuring, in hun klagen en zeuren, hoe fel ze elke kleine tegenslag in hun leven kunnen opblazen tot een wereldramp. Hoe weinig dankbaar men wel is voor de kleine dingen die men zomaar cadeau krijgt. Vriendschap, bijvoorbeeld. Of zonneschijn. Gewoon mogen leven. Met nadruk op dat mogen. Dat en andere dingen schieten me altijd door het hoofd als ik naar de mensen kijk die hier gehaast en drukdoenerig voorbij lopen. Hoe meer ik de mensen leer kennen, hoe meer ik van mijn hond houd. Dat wist Michel de Montaigne (1533-1592) al te vertellen en ik zal hem daarin niet tegenspreken.

De ochtendbabbel met Marcel duurt niet lang. Hij heeft plannen voor vandaag. Wat er mij met een schok aan herinnert dat ik nog maar twee dagen over houd om mijn hok weer een beetje ordentelijk op orde te zetten tegen de tijd dat Mieke hier arriveert. Vandaag mag ik niet meerekenen want deze namiddag is het cross. Woensdagvoormiddag telt ook niet want dan moeten we tijdig vertrekken naar de luchthaven. Het mooie aan het opstellen van een planning vind ik is het feit dat je daar met even veel plezier van kunt afwijken. Er komt altijd wel iets of iemand tussen dat/die belangrijker is dan een wachtende afwas of ramen die dienen gelapt.

Zoals bijvoorbeeld Mieke (de zus van Hugo) die eens komt kijken of het werk van haar man Fernand goed gedaan is. Ik ben al reuze blij met mijn nieuwe trap. Vooral met de openklapbare onderste trap waardoor ik een perfecte opbergruimte voor schoenen heb. Mieke (het Mieke van Fernand, om geen misverstanden te laten bestaan) evenwel vindt dat er nog te veel slipgevaar bij kijken komt. Daar moet dus nog aan gesleuteld worden. Een beter toeval is dat ze naar de markt in Albir gaat. Al dagen heeft ze zin in gebraden ribbetjes en op haar vraag of ze er voor mij ook moet meenemen, ga ik graag in. Weer een dagelijkse zorg minder: wat eten we vandaag.

Hugo en Agnes komen de voor Jos bestemde caravan in orde zetten en dan weet ik het wel: koffie zetten! We zitten met z’n drieën gezellig wat te kletsen over alles en nog wat. Over “les questions de la vie, quoi”. Gisteren kwam Hugo af met een hoogst merkwaardige vraag: “Ben jij geïnteresseerd in broeken zonder kont?” Tja, dat roept dan toch meteen rare beelden op. Je ziet jezelf al lopen met je gat bloot. Nieuwe mode, misschien, een trend die mij totaal ontgaan is? Vandaag wordt duidelijk wat Hugo daarmee bedoelde. Ooit heeft hij een stapel shorts versierd voor het personeel van de camping. Daar zijn intussen alleen de kleine maten van overgebleven. Gezien ik door de jaren heen erg weinig inspanningen heb gedaan om een bierbuik en een derrière van ik-zal-je-hebben aan te kweken, ben ik nu weer perfect aansluitende shorts rijker.

Om 15 u stuift het gezelschap uit elkaar om geen seconde van de cross in Hogerheide te missen. Helaas, je krijgt alleen zwemmers te zien. Marcel steekt sterk ontgoocheld en klagend de straat over en om hem voor zoveel onrecht te troosten, schenk ik een pastis uit. Hij is al naar de dokter geweest wegens aanhoudende keelpijn maar ik vind dat Ricard een betere medicijn is dan wat hij daar kreeg voorgeschreven. Dan is het eindelijk toch zo ver en zoals ik hier al twee weken geleden schreef: de huidige wereldkampioen zal zichzelf opvolgen. Andere vaststelling: Sven zal blij zijn als het seizoen gedaan is want nu is hij met veel te veel tegelijk doende. Het beloven volgend jaar wel schitterende tv-interviews te worden; hij en Niels als concurrerende teamleaders. Dat belooft.

Ik vrees dat ik Skyler moet laten komen want de tv-ontvangst is werkelijk beneden alle peil en het is erg vervelend om twintig keer een klein snokje aan die schotelantenne te geven in de hoop dat het beeld beter wordt.

IMG_2255
Zo was het…
IMG_2256
…en dank zij Fernand is het nu zo.