Vrijdag 28 maart Sagan in de bloemen

Hoe het komt en hoe het kan, weet ik ook niet maar sommige personen beweren deze ochtend last te hebben van lichte hoofdpijn. Natuurlijke selectie, vrees ik. Survival of the fittest. Hoe dan ook wordt er deze voormiddag meer dan anders met koffiekannen en dito kopjes gezeuld.
Leen is heel druk doende met opruimen. Dit wilt morgen in alle vroegte beginnen rijden. Ook Jan Stok maakt zich op om dit weekend weer naar huis te karren. Hetzelfde doet Theun. Er komt duidelijk een brede beweging van volksverhuizing op gang. Je zou er haast verlatingsangst van krijgen. Er vallen overal nogal wat gaten. Hoewel, later op de dag worden die weer opgevuld maar meestal met passanten die daags nadien weer weg zijn.
Met F&F gaan we nog een wasje doen in Altea. Mieke moet morgen immers in proper beddengoed kunnen kruipen. Overtrekken en lakens nemen nogal wat ruimte in en dus moet er extra waslijn gespannen worden. Of de duivel er weer mee gemoeid is, betrekt de hemel en ’s avonds hangt er nog altijd een koppig onderlaken aan de draad omdat het vertikt te drogen.
Iets na twee kruip ik toch maar in de kar want ik wil de E3-prijs niet missen. Het werd lichtjes voorspelbaar dat Sagan met de vingers in de neus zou winnen maar vooral de exploten van Fabian Spartacus blijven bij. Daar zullen we de eerstvolgende weken nog veel pret aan beleven. Spijtig voor Tommeke…
Er wordt deze vrijdag niet aangedrongen op een aperitiefje en dus valt de avond vrij vroeg in. Weer pech met de tv want Eén en Canvas ontvang ik niet. Lekker naar Twee voor Twaalf kijken en een fimpje meepikken.
Morgen is het D-Day.

Donderdag 27 maart Grappa solo

De dag verloopt zoals alle andere dagen. Je vindt dat er dringend dit en dat moet gedaan worden maar stelt dat weer tot morgen uit omdat je aan de babbel moet en/of omdat er zoveel andere, meer interessante dingen te doen (of niet te doen) zijn.
In de late zonnige namiddag krijg je plots zin in een pastis en omdat je algauw het etiket ‘alcoholist’ op je mouw krijgt als je dat alleen zit te drinken, nodig je de onmiddellijke buren ook maar uit. Tot mijn stomme verbazing, of net niet, zijn er wel enkele amateurs te vinden die jouw fles Ricard met jou willen delen. Zelfs de constante aanvoer van ijsblokjes is geen enkel probleem meer. Er komen wat hapjes op tafel, er wordt wat gekeuveld over de ernstige en minder serieuze aspecten van het leven en voor je het goed en wel weet behoort die literfles Ricard weer tot het verleden. Zegt de ene dat de zin om te koken nu ook weer voorbij is, zegt de andere dat er toch al een plan was om naar de Sacristan te gaan en uit solidariteit besluit je dan maar dat alles wat je eergisteren hebt aangekocht nog wel een dagje langer in de koelkast kan blijven liggen.
Onaangekondigd met vijf personen in de Sacristan toekomen, is niet meteen een wijze beslissing. De tent zit afgeladen vol. Daarop suggereert Frank om het een in de Tentazzione te proberen, het etablissement dat ik toch al zo vaak de hemel in heb geprezen. Persoonlijk vind ik dat we toch al iets te rijkelijk aan het aperitief hebben gezeten maar ja, we zijn nu toch onderweg.
En jawel hoor, de fanclub van deze zaak neemt weer toe want het aanbod is weer dik in orde. Christa die absoluut frietjes wilde, gaat zonder morren over op deegwaar, Nico en Lea nemen het menu en Frank en ikzelf begeven ons aan carpaccio en saltimbocca. Koffietje na, mét grappa en omdat het op een been moeilijk lopen is, doen we er nog eentje bij die achteraf gezien ook nog door het huis getrakteerd wordt.
Een wel erg vrolijke en tevreden bende loopt daarna in goede luim weer langs de Sacristan waar intussen wel plek is maar het voorstel om daar nog wat te gaan drinken wordt zoniet afgewimpeld dan toch beschouwd als niet gehoord zijnde.

Woensdag 26 maart Bolulla

Ik denk dat het vorige zaterdag was dat ik bij F&F samen met Frank R. en Yvonne zat met een goede fles cava op de tafel (en nog eentje in reserve in de koeling), met tapas en zoute koekjes, blokjes kaas en twee soorten salami. Kortom, met alles erop en eraan. Op een bepaald ogenblik zei Fab toch zoiets als ‘wij hebben het in feite ook niet zo breed’. Waarop ik antwoordde: ‘Ziet ons hier zitten te proberen het niet breed te hebben’. Frank R. moest daar hard mee lachen.
Ik moest weer heel sterk aan die uitspraak denken na het lezen van een berichtje van mijn vriend Omer H. Die heeft in één zucht heel zijn levenswerk op de Filippijnen zien verdwijnen toen hij en zijn familie door de orkaan overvallen werden. Huis helemaal vernield, op levensgevaar uit het rampgebied weggeraakt, erg onheus behandeld door Belgische consul en ambassade, dure eden gezworen van ‘ik ga daar nooit meer heen’. Nu komt hij op dat laatste terug en gaat binnenkort toch weer naar ginder. En zodoende heb ik heel de dag zitten denken aan die miljoenen Filippijnen die het in feite niet zo breed hebben, hoe dan ook niet breder dan de teenslippers aan hun voeten, het versleten voetbalbroekje aan hun kont en een gescheurd T-shirt rond de schouders.
En dan kom je hier ’s morgens buiten om de hond uit te laten en daar rollen, samen met een tegen de goesting uitgesproken ‘goede morgen’, al de eerste klachten over de rolkeien op het strand. Het waait weer te hard, de bakker is weer te laat, er scheelde wat met de douches, enzovoort en zo verder. Je bent nog niet goed wakker en je denkt aan niets anders dan ‘geef ik hem/haar nu een dreun tegen de stomme kop of laat ik het zo maar’. Nog een geluk dat ik Piet de Ruijter in de buurt heb die met zijn 18-jarige hondje Jordi het blokje rond loopt en luidkeels roept: “Goeie morgen jongen. Wat een fijne dag weer, hé.” Geweldig vind ik dat; toch iemand die het wel heel breed heeft in empathie en dankbaarheid.
Mijn ochtendlijke mijmeringen worden (alweer) verstoord door de duivenmadame die alweer niet heeft kunnen slapen omdat ze die ene verdomde duif met een touwtje aan haar poten nog niet heeft kunnen vangen. En dus wordt heel de buurt weer geterroriseerd en opgeëist om stil te zijn rond dat stomme net van haar. Dan zit ik weer te denken aan die miljoenen moderne slaven die ook letterlijk en figuurlijk met touwen rond hun pootjes op deze wereld rondlopen in dienst van stinkend rijke families maar waar die madame misschien wel weet van heeft maar geen reet mee inzit want ver van mijn bed. Iedereen heeft recht op een eigen afwijking, denk ik dan maar.
De weersomstandigheden maken weer rare bokkensprongen. Dan komt de wind pal uit het oosten, een half uur later is die weer naar het noordwesten gedraaid, dan valt die weer helemaal stil. Probeer je daar maar eens op te kleden…
Om 13 u hadden F&F afgesproken met Rie, die morgen weer naar huis vertrekt, om ergens in het binnenland te gaan eten. Ik mocht mee. Het ging naar Bolulla naar de enige horecazaak in dat dorpje. Enkele kilometers verder ligt Tarbena waar je dat fameuze communistische café kunt vinden. Wel spijtig dat je voor zo’n echt typisch Spaanse restaurants bijna een uur de bergen moet inrijden. Ik zou niet weten waar in Albir een gelijkaardig eethuis te vinden, misschien uitzondering gemaakt voor de Cai Blai, vlak naast het marktplein. Een linzensoep waar je in feite al mee toekomt, kip of lomo, sinaasappeltaart en koffie. Meer moet dat niet zijn. Ome Frey trakteerde. Met zijn nieuwe huurauto is er duidelijk iets mis. Rijden we terug naar de camping maar ineens draaien die voorwielen automatisch het straatje in achter de Casino. Tja, in zo’n geval moet je willens nillens naar Mateo. Te koud om buiten te zitten en dus maar naar de toog. Nu is de dochter van Mateo voor de tweede keer mama geworden en dus trakteerde hij op de gezondheid van kleindochter Ariadna. Gedwee ondergingen we deze bijkomende en niet geplande verplichting.
De hondjes waren blij dat we terug thuis waren. Rie nam afscheid met de belofte eens langs te komen in de Noormannenstraat. Het begon nog eens te regenen en dus werd het een avond in de kar, wat ook wel eens aangenaam kan zijn.

Dinsdag 25 maart Blitzbezoek

Zonnige ochtend maar de wind gaat pas rond 10 u liggen. Frank R. wilt vandaag naar Torrevieja rijden, kwestie van zijn schoonvader te plezieren. Het is wel helemaal te gek dat hij deze avond nog eens 120 km terug naar hier zou rijden om dan in het holst van de nacht op te moeten staan om tijdig weer terug in Alicante te zijn. Dus zoekt hij zich deze avond iets te slapen in de buurt van de luchthaven. Goed idee.
Tegen de middag gaat hij rijden en zo komt er een einde aan zijn blitzbezoek aan Albir. Hopelijk heeft hij aan die weinige dagen evenveel plezier beleefd als ik.
De namiddag verloopt wisselvallig. Dan steekt de wind weer op, dan moet je weer iets uittrekken van de warmte. Ik probeer zo goed mogelijk in mijn oude routine te vervallen want het is alweer lang geleden dat er nog een doorlopers is ingevuld. Eigenlijk zou ik liefst van al een siësta houden maar ik ken dat: je kruipt in je bed en doet geen oog dicht. Dan maar eerder de tv aanzetten en lekker wegdommelen. Verdomme, verdomme, de wind van afgelopen nacht heeft mijn schotel weer een lichte tik gegeven en helemaal geen signaal. Even later schiet Nico mij ter hulp en het was al genoeg om naar die schotel te wijzen om weer beeld te krijgen. Vreemde toestanden allemaal maar daarmee is de zin een namiddagdut natuurlijk ook weer voorbij.
Het beeld van de dag is Christa die plechtstatig met een eierdopje in de hand komt vragen naar een scheutje sherry voor de saus. Tja, en zo zit je dus weer bij elkaar voor een borrel en wat kletspraat. Voorstel van Christa is om gezamenlijk een uitgebreid menu samen te stellen. Nu moet je weten dat die Christa lichtjes van het type is dat graag de leiding neemt. Laat ons daarmee wachten tot Mieke hier is, was mijn tegenzet. Nu moet je weten dat Mieke héél erg van het type is dat graag de leiding neemt. Ik wil die twee wel eens met elkaar geconfronteerd zien…
F&F heb ik na het ‘boulen’ niet meer gezien en toen het avond werd trakteerde Frank op een uitsmijter waarvan het einde nauwelijks te zien was en waar ik twee dagen goed eten aan heb.
Hoe komt het toch dat een mens ’s avonds zo verschrikkelijk moe kan zijn van de zware dagtaak die ons hier wordt opgedrongen? Je zit nog niets eens in je zetel neer of je ogen vallen al dicht. Ik moet er toch sterk aan denken om volgende winter in België te blijven. Dat is minder vermoeiend.

Maandag 24 maart Stella bij Alonso

Behalve de vermelding dat je bij Mateo porties bedeeld krijgt waarbij je meer dan één doggybag nodig hebt, en dat de Classico gespeeld werd, wil ik over gisterenavond niet in details treden.
Frank R. is weer net op tijd opgestaan om zich totaal onvoorbereid in de dagelijkse drukte te gooien: koffie lurken, sigaretje roken, gesprekje hier, babbeltje daar en om 10.30 u naar de ‘boulers’ kijken want de heren en de dames hadden elkaar uitgedaagd voor een triplet. Fab, Tinny en Tina tegen Piet, Theo en Jan met de hoed en uit België. Geen minne jongens want Jan speelde nog kampioen in het laatste tornooi van het voorbije seizoen. In het eerste rondje werden de dames schaamteloos opzij gezet met 13-1; het tweede potje ging op het nippertje naar de vrouwen en in de derde wedstrijd kregen de heren het grondig op hun donder. Het mooiste was dat de heren het lichtjes denigrerend en vooral groentjes lachend hadden over ‘’t is maar een spelletje’ terwijl het hen de rest van jaar bloedige ernst is.
Omdat Frank er niet gerust in was dat hij hier met een volle tank maar met een lege accu zou moeten vertrekken, hebben we dan maar een eindje gereden. Ik had voor hem een verrassing in petto en stuurde hem naar de camperplek Costa Blanca omdat ik wist dat Ferdinand in Keerbergen klant bij hem is. Het was dan ook voor alle twee een verrassing die beklonken werd met een goed glas wijn. De plek stond nog compleet vol met zowel oude bekenden als met nieuwelingen. Niet elke bekende was aanwezig maar die groet ik dan maar via deze weg.
Terug naar Albir en de Consum want er dienden boodschappen gedaan. En dan verrassing nummer twee: recht tegenover de Consum naar de Malibù waar Alonso Stella van het vat tapt. Zeer geslaagde zet was dat.
Frank wilde na het uitladen nog naar Altea en zelf mocht ik verder aan de Mahou met de andere Frank, Lea, Nico en Christa. Ook weer een geslaagde zet.
Nadien met Frank R. nog naar de Sacristan, waar het goed vol was zodat we aan de toog moesten zitten. Daar gingen we – zoals het goede Leuvenaars betaamt – als laatste klant weer naar buiten en omdat we toch op de filosofische toer zaten, kletsten we buiten nog wat verder bij een glaasje Cardhu. Tot de overburen vonden dat we te veel en te laat lawaai maakten. Sommige mensen zouden hun caravan tot in het meest centrale punt van de Sahara moeten slepen.

Zondag 23 maart Primavera

Slecht geslapen en ettelijke keren mestnat wakker geschrokken. Toch al minder moeten hoesten en snuiten dan de voorbije dag. Om 7 u toch maar uit m’n bed gekomen waar ik tenslotte al bijna 11 uur heb in gelegen en in alle stilte koffie gezet. Schitterend weer buiten, 17 C°. Huub weer blij.
Waarschijnlijk te veel lawaai gemaakt want Frank is ook al wakker. Misschien van de geurige koffie, wie weet.
Dan volgt de eerste kennismaking met de dagindeling van deze jongen, m.a.w. in de zot zitten en koffie slurpen, tweede potje zetten en verder blijven zitten tot we versterking krijgen van de andere Frank en Lea. Dan wil de ene gaan douchen maar het is net 10 u voorbij en dus moet je wachten want dan worden de douches gepoetst. Om 11 u kan ook maar uiteindelijk wordt het toch nog middag voor we weer deftig onder de mensen mogen en kunnen komen.
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het aanpassingsvermogen van Frank R. enorm groot is en dat hij echt niet veel inlevingstijd nodig heeft om het dagritme van hier tot het zijne te maken. We eten wat, drinken wat en kijken naar de ceremonie van de ‘boulers’. Tja, en dan is het tijd voor Milaan-San Remo want dat wil ik niet missen. Wat ben ik wel heel erg blij dat ik aan deze kant van de Middellandse Zee zit en niet te dicht bij de Tyreense Zee want de Primavera is een uitgeregende bedoening, een plat vertoon met een Noor als winnaar. We gunnen het hem maar hopelijk wordt het kasseienweekend in meer noordelijke contreien toch iets van een hoger kaliber.
Nu is het wachten tot F&F weer thuis komen van de wandeling (een première naar verluidt en dus kan het laat worden). Dan gaan we bij Mateo pinten drinken, iets eten en naar de Classico kijken (wat mij toch al minder interesseert dan de eerste bezigheid van deze avond) en dan zien we wel weer verder.
Daar zal ik morgen verslag over doen want ik heb nu toevallig internet en dus mag het nu al gaan.
By the way: het gaat met de snotvalling al een stukje beter.

Zaterdag 22 maart Ziek, zieker, ziekst

Man, man, man… wat een slapeloze nacht met nog meer genies en gerochel. Opgestaan met een hoofd dat op ontploffen stond van de snot en andere smodder. Dit wordt niet mijn dagje, ondanks de schitterende weersomstandigheden.
Ik zit te wachten op Frank R. en tegen de middag krijg ik een telefoontje dat hij aan de poort staat. Alom grote verbazing want hij vindt het hier bijzonder naar zijn schik, toch wat uitzicht betreft. Hoewel, intussen is er in de verte mist komen opzetten en dus is pakweg maar één derde van de baai zichtbaar. We kletsen wat bij, gaan nog eens kijken of Calpe al te zien is. Niet dus. Dan lopen we even de dijk op en af. F&F zijn met Yvonne en de drie honden weer gaan wandelen net buiten Altea en Yvonne is wel helemaal in de wolken van al het moois dat ze te zien heeft gekregen en dat ze niet eens kende terwijl ze hier toch al twaalf jaar woont.
Nu had ze ook een Arabische schotel klaar gemaakt en die komt op tafel. Lekker, lekker, lekker. Nochtans geniet ik er maar voor 50 % van want smaak- en reukzin behoorlijk verstoord door verkoudheid. Ik besluit dan ook maar om meteen naar binnen te gaan terwijl Frank een wandeling tot in Altea doet. En terug, natuurlijk.
Ik lig te suffen terwijl hij weer binnenkomt en nog voor ik heb kunnen beslissen welk tv-programma ik wil bekijken, spreekt hij al van naar bed te gaan. Het is verdomme niet eens half negen. Maar ja, dat doe ik dan ook maar met een medicamentje dat Rabisto altijd omschrijft als een paardenmiddel. Hopelijk werkt het ook.