Ma 21/11 Ethiek

 

Vandaag hebben Jos en ik het al heel vroeg over vriendschap in het algemeen en over berekende vriendschap in het bijzonder. Daarmee heb ik weer stof tot nadenken; dringend tijd om eens in m’n eigen vriendschapsverhoudingen te neuzen. Om tot de slotsom te komen dat je daar eigenlijk zelf wel wat aan verbeteren kunt. Op het vlak van gevoelens te uiten, die onder woorden te brengen, sta ik nogal zwakjes. Ik zie een hoop mensen heel graag maar misschien willen ze dat ook wel eens over mijn lippen horen rollen? Neen, eerder geef ik een knorrige snauw dan een compliment. Terwijl ik die sneer toch als een compliment beschouw, sta ik er niet bij stil dat men dat aan de overkant wel eens anders kan interpreteren. Misschien ga ik iets te veel uit van het principe ‘What you see, is what you get” en dat mijn vrienden dat dan ook maar als vanzelfsprekend moeten beschouwen. Wees dus gewaarschuwd: als u binnenkort van mij een pluim krijgt, stel je daar dan vragen bij. Misschien meen ik het niet echt? Misschien ben ik wel ziek in m’n hoofd?

Voor mensen die weleens denken dat ik een ondankbare vlegel ben, nog dit. Wanneer ik ‘dank u wel’ zeg, méén ik dat ook uit de grond van m’n hart. Maar… ik zeg dat ook maar één keer en ik ben nooit van plan om dat blijven te herhalen. Mensen die eindeloos naar bedankjes zitten te vissen, hebben je waarschijnlijk geen dienst bewezen uit vriendschap maar uit berekening en in de hoop van enig eigen profijt.

Het was deze morgen ook even slikken bij het lezen van de krant. In Polen is een mirakel geschied. Daar heeft men officieel een koninkrijk gesticht, terwijl het land toch een republiek blijft. ¿Qué? Jawel, Jezus Christus is vanaf nu officieel gekroond tot officiële koning van Polen. In aanwezigheid van alle bisschoppen, allerlei ministers én president Andrzej Duda is dat met veel bombarie afgekondigd in de kathedraal van Krakau, wat op zijn beurt een offciële zusterstad van mijn eigen Leuven is en zijn naam gegeven heeft aan een plein. Mijn wantrouwen t.o.v. Polen – het land, niet de mensen – wordt daarmee alleen maar groter. Dat begon bij Lech Walesa die met zijn acties als vakbondsleider de grondvesten vanonder de USSR aan diggelen sloeg maar van zodra hij in 1990 president werd, àlle eerdere principes overboord kieperde. Daarna stuurde Polen een zekere Wojtyla naar Rome die gedurende 27 jaar elke aanpassing aan de moderne tijden terug schroefde. En nu Christus tot koning benoemen… Huiverend en niet begrijpend kijken wij, Europeanen, tegen de Amerikaanse Biblebelt aan waar die schurk van een Trump zijn presidentschap aan te danken heeft. Intussen zitten we aan onze achterdeur wel met hetzelfde fenomeen opgescheept. Vergeleken met Polen is Staphorst een voorbeeld van progressief denken en leven.

Frank is na twee jaar nog altijd op zoek naar een gepaste afsluiting voor zijn plek. Lea wilt bloembakken met daarin een rek en klimplanten. Vorige week heeft Frank in La Nucia een tuincentrum van Grupo Navarro ontdekt en daar moeten we nu dus eens op verkenning gaan. Enorm uitgebreid (een voetbalveld groot) bloembakken in alle vormen, kleuren en formaten en mooie, frisogende planten. Ik vind meteen mijn gading en laad mijn winkelkarretje vol. Frank kan/durft geen beslissing te nemen en wilt nog eens in een ander tuincentrum in Alfaz gaan kijken. Net als we daar aankomen, schuiven de poorten dicht. Met de welkome hulp van Jos, steek ik de plantjes in de grond. Het is geen pretje om een plantputje te maken. Of je zit op beton, of keien, of een onderliggend plastic beschermnet uit vroegere tijden. Al met al ligt deze hoek er weer wat meer gekleurd bij. Zoals het ooit geweest is, zal het nooit meer worden maar als alternatief is het acceptabel. Opmerkelijk: die nieuwe strook asfalt blijft nog altijd mals en erger nog: het blijft stinken.

Mieke heeft een heel verhaal over legale diefstal en wettelijk toegestaan banditisme. Juist ja, ze heeft het over het bankwezen. Voor de recente werkzaamheden aan en de isolatie van het platte dak heeft ze een lening lopen, kwestie van fiscaal aftrekbaar. Bovendien brengt het spaarboekje 0,0000 % rente op. Dus denkt ze eraan om die lening vervroegd af te sluiten. Dat zou een profijt van € 732 opleveren. Helaas is er bij BNP Paribas Fortis een nieuw regeltje opgesteld. Elke wijziging van een lopend contract zal minstens € 750 kosten. Dus zouden we nog eens € 18 extra moeten opleggen. Gangsterisme op grote schaal en dat bij een bank die nog maar enkele jaren geleden van het faillissement is gered door de belastingbetalen. Door u en ik, dus. In de zomer heb ik alle overeenkomsten met die bank afgesloten en ben ik naar een andere overgestapt. Men vroeg me om de reden. “Vanuit ethisch oogpunt,” was mijn beknopte mededeling. De hogere directie had zichzelf weer een cadeautje gedaan met een premie van boven het miljoen. Aan zo’n mensen hoef je de betekenis van het woord ‘ethiek’ niet te vragen.

Advertenties

Za 19/11 Zeldzame avifauna

Maanden geleden al nam ik het vaste voornemen om tijdens m’n overwintering dringend te sleutelen aan mijn rookgedrag. Elke morgen zou ik een voorraadje rollen en daar moest ik het dan voor de rest van de dag mee zien te redden. Elke week zou er dan één sigaretje minder in m’n doosje zitten tot het streefdoel van 5 stuks per dag bereikt was. Nu mag ik in de meeste gevallen en met enige trots beweren dat mijn geest sterker is dan mijn lichaam. Behalve als het op roken aankomt. In dat geval moet de geest het steevast afleggen tegen de lichamelijke verslaving. Slotsom: ik damp er nog altijd op los zoals voorheen en dus klopt mijn berekening niet meer. Met de meegebrachte voorraad tabak haal ik onmogelijk einde januari…

Kijk, met dit soort problematiek vul ik mijn dagen. En aan het opstellen van boodschappenlijstjes waarvan je, eens je in de winkel staat, moet vaststellen dat die weeral op de tafel zijn blijven liggen. Of dat je weer geen tijd of geen zin hebt gevonden om naar de winkel te gaan. Er komt altijd wel iets of iemand tussen dat/die je belangrijker vindt dan je kostbare tijd plompweg in een of andere supermarkt te verliezen. Zoals het filosofisch kwartiertje met Jos, bijvoorbeeld. Binnen pakweg twee weken is die weer naar huis en dan is het weer halsreikend wachten tot die in februari terugkomt. Of Lea die een overschotje van gisteren brengt zodat ik me weer niet hoef af te vragen wat vandaag te eten.

Daar staat dan weer tegenover dat ik me wel afvraag waar het met deze wereld heen moet nu de toekomstige president van de USA bekend heeft gemaakt met wie hij zich zal laten omringen. Plots krijgt iedereen ongelijk die een beetje vergoelijkend zat te sussen dat het met Trump allemaal niet zo’n vaart zou lopen. Als de omgeving van Bush jr. al versleten werd als zijnde ‘haviken’ moet men in de nomenclatuur van de avifauna wel heel lang op zoek gaan om die vriendjes van Trump een naam te geven. Het begint daar in Washington heel sterk naar een Adolfjesclub te ruiken. Met die kerels in het Witte Huis, en een gekke kukeleku van een Trump met de vingers aan de knop, is het geraden ons op de Derde Wereldoorlog voor te bereiden.

Mieke heeft slecht nieuws. Ze denkt dat haar Mac gehackt is of toch alleszins sterk geïnfecteerd door een of andere virus. Normale mails krijgt ze niet meer binnen maar wel vierhonderd keer het bericht dat haar mails er niet meer doorheen komen. Voor het overige heeft ze het weer druk, druk, druk. Van een proclamatie in de academie naar een toneelstuk; van de ene lunch naar de andere receptie. Wat een leven heeft zij toch. Ik schuif mijn stoel een beetje op en geniet van de laatste zonnestralen… Wat een leven toch.

In het Nederlandse consumentenprogramma Kassa heeft men het deze avond zeer uitgebreid over campers, meer bepaald die op een onderstel van en met een motor van Ford Transit zijn gebouwd. De TDI 2,2 liter blijkt ernstige problemen te geven met kapotte motoren en onkosten tot € 8.000 tot gevolg. De oorzaak zou bij de injectoren liggen. Of te zwakke zuigers. Of het kan ook dat men zijn camper “overladen” heeft, volgens experts. Hoewel ik veel geloof hecht aan die derde mogelijkheid, moet het toch wel bij Ford gezocht worden, denk ik dan. Immers, als je 100 campers ziet rijden, zijn er 99 daarvan overladen en het merendeel daarvan rijdt op Fiatchassis en met dito motoren. Wordt vervolgd…

Zo 06/11 Njam, njam en ander geknor

Met mijn bezoek verloopt deze zondag niet zoals andere zondagen; zoals andere dagen trouwens ook niet. Uiteraard probeer je dat imago van mislukte gastheer een beetje op te fleuren en dus is een is iets wat van ver op een gedekte ontbijttafel lijkt de eerste zorg van de dag. De koffie staat sowieso klaar. Het blijft al met al erg onwennig aanvoelen dat ik mijn reptielenfase niet in zijn volledige cyclus kan laten draaien en dat je al vanaf 9 u verondersteld wordt uit te pakken met min of meer interessante praatjes.

Karel is met de auto naar Albir gereden om van daaruit langs de promenade tot in Altea te lopen en terug. Ine is in het tankstation een broodje gaan halen en ik zet de tweede lading koffie van de dag.

Tegen de middag gaan de twee bezoekers een kijkje nemen op de vlooienmarkt van El Cisne maar langer dan 20 minuten houden ze het daar ook niet uit. Stond er deze morgen nog een strakke wind, dan is die nu gaan liggen en we besluiten om een terrasje te doen. Nogal wiedes gaat dat richting Mateo uit. Er staat wel meer zon op het terras van Alonso (café Malibu) maar die zaak is tot 17 november gesloten. Ine wilt absoluut een echte Spaanse sangria drinken en bij Mateo krijg je exact wat daarvan mag verwacht worden. Maar… ze vindt het er wel iets te frisjes want helemaal in de schaduw en zoals wel elke doorsnee toerist heeft ook zij de luchttemperatuur overschat. Zit je daar in je zomerse tenue te rillen. En dus eventjes naar de ZED, één van de weinige winkels die nog open zijn, om daar een truitje te kopen. Mijn bezoekers hebben dan ook nog een regime van (minstens) drie volle maaltijden per dag en na de eerste slok sangria hoor ik aan de overkant van de tafel al twee magen knorren. Zelf vind ik sangria maar een (te) plakkerig goedje en stap met veel plezier over op een caña, heerlijk getapte Cruz Campo. Karel gaat voor de sepia (een specialiteit van Mateo!) en Ine voor gegratineerde mosselen. Wat in Ineke al jaren bewonder, is de manier die van voedsel kan genieten. Tijdens het eten begint die altijd goedkeurend te neuriën of een ander geluid te maken dat het spinnen van een kat sterk benadert. Eigenlijk geniet ik méér van haar genieten dan van het eten zelf.

Met een omweg via kleinere wegen van de campo en Alfaz rijden we terug naar huis. De reden waarom het centrum van Alfaz hermetisch afgesloten is, wordt pas die avond duidelijk. Weer een of andere fiesta en dat moet uiteraard gepaard gaan met geknal en vuurwerk.

Vandaag zou ik de BBQ aansteken. Ineke heeft daarvoor erg mooi uitziende entrecôte meegebracht maar die is in nog meer flinterdunne schijfjes gesneden als de verpakking al liet vermoeden. Je kunt zeggen dat een reep spek meestal dikker uitvalt. Hoe kun je dat in godsnaam degelijk geroosterd krijgen. En toch is het vlees onvoorstelbaar sappig en bepaald smaakvol. In die zin zelfs dat je er wel een dubbele (en zelfs meer) portie van de baas zou kunnen. Heerlijk.

Vandaag is het ook de eerste avond dat het heel sterk afkoelt, eens de zon weg is. Gisteren zat je nog tot 23 u buiten; vandaag moet je al om 18 u naar binnen en mag je het vuurtje aansteken. We zouden een partijtje Rummikub spelen maar pas dan kom je tot de ontstellende vaststelling dat jouw spel verdwenen is. Het duurt wel even vooraleer je beseft dat die doos voor de zomer mee naar Frankrijk genomen werd. Gelukkig brengen F&L soelaas en mag ik voor onbepaalde tijd hun spel gebruiken. Rond 23 u moeten we Ine als winnares huldigen. Morgen revanche.

 

Do 06/10 En toen was Ben C. daar weer

Hola pola; ik ben weer even niet mee. Lees ik vandaag in de krant dat de regeringspartijen, met Rutten van Open VLD voorop, het miljardengat in de begroting proberen dicht te rijden op kap van ‘vermogende werklozen’. Nu weet ik al langer dan vandaag dat ik niet bij de slimmeriken thuis hoor maar dit kan ik alleen maar interpreteren als: je verliest je job (in de bankensector, zeg maar), je huis is voor de helft afbetaald en je hebt nog wat centjes op een spaarrekening staan (waarvoor je binnenkort moet betalen!). Hopsa, geen werkloosheidvergoeding meer. Eerst je spaarvarkentje leeg eten, dan je krot verkopen en pas als je helemaal blut bent, mag je bij werklozenkas gaan aankloppen. Om toch maar in de krant te komen, bakken ze het daar wel heel erg bruin in de Wetstraat. Na de werklozen – al of niet vermogend – zal het wel de beurt zijn aan zieken, gehandicapten, weduwen en wezen, en dan knabbelen aan de kleinste pensioenen. We gaan er stevig op vooruit in dat dierbare België, o land van onze vaderen…

Drie keer is scheepsrecht, heb ik altijd horen vertellen. Bij TV-Vlaanderen moet je minstens vijf pogingen wagen vooraleer je het woord ‘scheepsrecht’ in de mond mag nemen. Vandaag nog maar eens naar Brussel gebeld en nu had ik al na tien minuten een dame aan de lijn. Die beweerde dat ik al aangesloten was maar ze zou nog een activering uitvoeren. Om mij te plezieren. Als het niet werkt, zult u toch naar de winkel moeten waar u die Spaanse decoder gekocht, mijnheer. Twee uur later doe ik een test. Noppes. Ten lange leste probeer ik eens met de kaart van Jos en jawel hoor, alles werkt perfect. Dus ligt het wel duidelijk bij TV-Vlaanderen zelf. Goed, mijn kaart er weer in en morgen zal ik dan maar eens bij CBSat binnen wippen om alles eens na te kijken. En kijk, zowat een uur na mijn telefoontje begint Ben Crabbé plots te tateren. De heruitzending van gisteren, weliswaar, maar nooit voorheen heb ik met zo veel enthousiasme en open mond naar ‘Blokken’ zitten kijken. Héhé, dit weekend zal niet verlopen zonder cross.

Zeer terloops: deze nacht heb ik na vijf slechte nachten nog eens lekker kunnen slapen. Nu meen ik de oorzaak gevonden te hebben: hoofdkussen! Twee jaar geleden zwaar geïnvesteerd in speciale dikke kussens omdat ik op mijn zij slaap en aan een dunner kussen altijd pijn in de nek overhield. De voorbije weken is mijn slaaphouding nog wat verder door gedraaid en lig ik meestal op mijn buik. Tja, dan is dat kussen nu weer te dik. Dus heb ik het deze nacht eens geprobeerd met zo’n half leeg flodderkussen en jawel, het heeft gewerkt. Verdomme, oud worden is geen pretje.

Van Mieke verneem ik maar weinig. Ze stuurt wel wat foto’s door en daar moet ik dan maar uit opmaken dat ze het wel stelt. Bwah, als ik mocht kiezen tussen Benidorm of Bali… de keuze zou snel gemaakt zijn. Hoewel, van het weer moeten we hier ook niet klagen maar de Balinese gastronomie staat toch mijlen hoger aangeschreven dan wat je in Spanje op culinair vlak mag verwachten. En gezien de maag een onweerlegbare graadmeter is voor de intensiteit van de liefde…

img_2987
Tempelceremonie in Besakih.

 

fullsizerender-2
Iedereen de beste groeten van deze kleine man…

 

 

Dinsdag 04/10 Sepia en hamburgers

 

Een weldoende nachtrust wilt nog altijd niet lukken. Kwestie van acclimatisatie, hoogst waarschijnlijk. Er zijn nog zekerheden in het leven. Zoals vanouds en zoals het hoort, is Jos net op tijd weer wakker om samen lekker aan de koffie te zitten. Zoals vanouds loopt dat koffiemoment ook weer tamelijk lang uit.

Vandaag moeten we absoluut bij Mateo in Albir passeren. Als je maar twee stamcafés hebt, moet je die immers alle eer aandoen die ze verdienen. Rabisto en Lapin, samen met twee van haar vriendinnen, zitten op het terras van Salé&Sucré, de nieuwe buren van café Casino. Weer veel heftig gedoe met “bonjour”, “bien de te revoir” en “Comment va Mieke?” zoals het in Brusselse kringen hoort. Daarmee is het feest nog niet uit want bij Mateo zitten ook Francis en Hilde, twee sappige Leuvenaars met het hart op de juiste plaats. Altijd aangenaam om die mensen nog eens weer te zien. Op mijn aanraden zet Jan zich aan de sepia en ondervindt hij aan de lijve dat zo’n weekdier niet altijd kauwen-op-een-stuk-rubber hoeft te zijn en wel helemaal niet als het uit de keuken van Mateo komt.

Die namiddag onderneem ik mijn eerste siësta van dit seizoen terwijl Jan wat leest. Dik twee uur later vind ik het welletjes. Met Jos rijden we dan naar het fameuze café Retro van Ferry om diens geweldige hamburger-met-alles-erop-en-eraan tot ons te nemen. Met de nodige pinten bier erbij en koffietjes na komen we nauwelijks aan de astronomische rekening van 10 euro/persoon. Vaut le détour, zou de Guide Michelin schrijven.

Ook vandaag kweken we geen oude benen. Ik raak amper drie pagina’s verder of het licht moet uit.

1-2-3 oktober Onderweg

Za 1 oktober

Er bestaan niet veel dingen waar zo weinig over te vertellen valt als over een verplaatsing van punt A naar punt B via autosnelwegen. Je moet je dus beperken tot zinnen als: “We vertrokken in Leuven om 7.30 u en 9 uur en 810 km later zaten we aan het aperitief in hotel La Charmille, op pakweg 12 km vòòr Périgeux. In juli hadden Mieke en ik daar ook overnacht en gezien een mens toch min of meer een gewoontedier is… Achteraf hadden we er spijt van dat we iets te vroeg gestopt waren want geen van ons beiden was helemaal leeg gereden. We hadden er zonder moeite nog best 200 km extra kunnen bij doen. Nu ja, ik schrok er toch al van dat we – helemaal buiten mijn verwachtingen om zover waren gekomen. De eerste reisdag in juni had ik niet eens Vierzon gehaald.

 

Zo 2 oktober

Na een half slapeloze nacht ging het weer zuidwaarts. Eerste gedacht: net voorbij Oleron-Ste-Marie stoppen aan dat andere hotel waar we ons in juli goed gevoeld hadden: de Auberge Aspoise. Daar ben je dan ’s middags al; dus volgende doelstelling Jaca. Daar denk je dan Zaragossa wel haalbaar zal zijn, of misschien wel Teruel. Dan tik je toch eens “Benidorm” in op de GPS en kijk, daar lees je dan: Aankomst 20.33 u. Dus blijf je rijden. Er bestaan niet veel dingen waar zo weinig over te vertellen valt dan over een paard dat zijn stal ruikt. Om kwart voor negen zaten we in het campingrestaurant aan tafel. We hadden onderweg ons uiterste best gedaan om vergeten te eten…

Ik had Eva via een mailtje gevraagd om mijn hok al tijdig van stroom te voorzien en die lieve dame had dat dan ook meteen gedaan. Toch wel stomweg vergeten dat de deuren van mijn ondooide koelkast nog open stonden. De motor was na bijna 72 uur heet gedraaid en het diepvriesvak was bedekt met een stevige laag ijs. Met open deur in een keuken waar het bijna 45 C° was… Oei, mijn elektriciteitsfactuur zal er mooi uitzien. Dat je in T-shirt lekker tot 23 u kon buiten zitten, maakte heel veel goed.

 

Ma 3 oktober

Om 3 u wakker geschrokken en niet meer kunnen slapen. Na een extra lange reptielenfase naar CloudWifi gereden om weer op internet aangesloten te zijn. Dichter dan dat kantoor ben ik nog niet bij het centrum van Benidorm geweest en ik hoop dat zo nog een tijdje vol te houden. Dan maak ik Jan een beetje wegwijs op de camping, toon hem waar hij en Ria in december (waarschijnlijk) terecht kunnen, de mogelijkheden om te douchen. Ik schrik me kapot omdat ik de auto van Frank niet zie staan. Toch niet gejat, hoop ik. Tot we voorbij Londres 9 komen. Zo waar: eigen auto op eigen perceel. Typisch voor Antwerpenaren… Van al die inspanningen en mentale stress zijn we dringend aan rust en koffie toe. Heel even toch maar want Rabisto komt er aan gereden. “Ik had wel gedacht dat je al hier zou zijn,” klinkt het, blij dat zijn vermoeden deze keer ook nog eens juist blijkt te zijn.

Van de vaste wintergasten zijn er duidelijk al veel toegekomen en het dus volgt het ene vrolijke weerzien het andere op. Alleen het nieuws dat het met de gezondheid van Mieke, de zus van Hugo, niet te best gaat, zet een domper op de feestvreugde.

Nog een pijnlijke vaststelling: veel méér Britten dan ooit voordien hebben zich op een vaste stek genesteld. Dit gaat wel helemaal de verkeerde kant uit. Overbuurman John weigert me te groeten of doet toch alsof ik de voorbij maanden niet ben weg geweest. De laatste discussie die ik met hem had – over de Brexit – zal hem meer dan waarschijnlijk in het verkeerde keelgat geschoten zijn. Of het moest zijn dat hij de loze praatjes van Nigel Farage en diens gewillig aanhangsel Boris Johnson intussen ook ontmaskerd heeft als pertinente leugens en er niet gerust op is dat ik hem niet meteen een “Zie je nu wel” naar het hoofd zal slingeren.

In de late namiddag rijden we naar Albir. Jan mag het strand eens zien, ik toon hem waar het goed bikken is en waar niet en daarna gaan we bij Alonso (Café Malibu) enkele Stella’s heffen. Je kunt een Leuvenaar wel uit Stellatown weghouden, maar nooit de Stella uit de Leuvenaar. Daarna gaan we wat eten in restaurant Anna en verdorie toch, die eettent is en blijft een aanwinst voor Albir.

Moe maar intens voldaan blijven we nog drinken op het terras en enkele afzakkertjes verder schiet er niets meer over van mijn eerder plechtig gedane intentie om op te blijven tot Jos hier arriveert. De 1.820 km van de voorbije dagen leggen hun lasten zwaar.

terras-met-jan
Foto Rabisto

 

 

Woensdag 13/07 Laatste dag

 

Is het omdat vandaag een 13de van de maand is? Is het omdat ik geen oog heb kunnen dicht doen? Hoe dan ook: de lucht betrekt en de wolken stapelen zich op boven de bergketens. Voor de eerste keer is Mieke eerder op dan ik zodat ik al om 9 u meteen aan de koffie kan. Kranten lezen en dan maar beslissen om naar Albir te rijden. Om te rijden heb ik een andere zonnebril nodig dan de huidige; in bepaalde omstandigheden is die echt wel té donker om nog het verkeer nog veilig in te schatten. Twee huizen verder dan de optiekwinkel ligt één van Mieke’s favoriete boetieks en laat het nu dat je daar bij elke aankoop een tweede stuk gratis krijgt. Dus steek ik maar de straat over want daar is het terras van café Malibu en ik zeul nu al bijna twee jaar in mijn bagage rond met een hemd van Stella Artois, bestemd voor Alonso, de baas van die zaak. Bij wijze van spreken zeven kopjes koffie, vier Stella’s, een half pakje tabak en 3 cm extra baardlengte later duikt Mieke weer op. Al die tijd zat ik te denken dat ze me ongezien voorbij was gelopen en alle andere boetieks die Albir rijk is met een bezoek had vereerd. Niet zo. Ze was alleen in Zebra Fashion gebleven en met de typisch vrouwelijke variante van logica probeert ze me uit te leggen dat ze nu 8 stuks heeft voor de prijs van 4. Wat er in feite op neerkomt dat ze voor dat goede geld eigenlijk 48 stuks had moeten krijgen en om de winkel nog niet in de verliescijfers te dringen. Och ja, je mag niet tegen de lokale commercie zijn, denk ik dan maar.

Vraag me niet wat ons bezielt, maar geen een van ons beiden is blijkbaar gehaast om te pakken. Ik doe de lege blikjes naar de container buiten, ga de elektriciteit betalen en afscheid van Eva nemen. Dan komt Jacqueline, samen met kleindochter Gilbe nog eens groeten. Marijke is dringend naar België moeten vertrekken omdat er wat loos was met haar zoon die ijlings naar een ziekenhuis moest.

Ik kan het niet laten om tòch naar de koers te kijken, en wel zeker omdat de Tour in Pézenas voorbij komt, een stadje waar ik best in wil wonen omdat het in een straal van zo’n 20 km middenin verdomd prachtige wijngaarden ligt. Al dan ook nog groen én geel samen de benen nemen in de finale, kan ik alleen blij zijn dat ik gekeken heb. Eindelijk hebben we met Sagan een renner die zijn trui van wereldkampioen voor elk regenboogstreepje dubbel en dik zijn geld waard is en ik moet mijn mening over Froome dringend bijstellen.

Op voorstel van F&L gaan we deze laatste avond in het campingrestaurant eten; kunnen we tijdig naar bed. Ondanks alle goed voornemens loopt dat toch een beetje uit. Huub was er eerst bij maar in het zwembad waren nog kinderen aan het spelen en dan gaat mijn hond zo’n beetje uit zijn dak; van pure ellende heb ik maar weer naar de caravan gebracht.