Donderdag 30/06 Het gat van Gatz

 

Meer nog dan de laffe aanslag in Istanbul wordt het nieuws (althans MIJN nieuws) beheerst door de beslissingen van Sven Gatz. Of beter gezegd: zijn totaal gebrek aan goede beslissingen. Als dit voor de regering Bourgeois de kracht van verandering moet betekenen, heeft de cultuursector die kracht wel als een stevige rechtse vol op de neus gekregen. Gatz, die ter elfder ure vanuit de brouwerijsector in die regering werd geparachuteerd, gedraagt zich als het meest dociele schoothondje van de besparingspolitiek van deze rechtse overheid in wiens ogen alles met ook maar een zweempje cultuur om zich heen toch maar een bastion van linksigheid is. En dus moest Gatz slaafs een gedeelte van het gat in de Vlaamse begroting dichtrijden. Wat is me dit voor een zootje ongeregeld dat zich in naam van het holle begrip ‘Vlaanderen’ op deze manier manifesteert? Je hebt een minister voor milieu die zonder blozen dagelijks ettelijke voetbalvelden bos laat kappen of die vier nieuw aan te planten straatbomen langs een drukke weg als een bebossingproject beschouwt. Nu nog een minister voor cultuur die er vooral op berekend is om zijn beleidsvak af te bouwen i.p.v. te versterken, desnoods zichzelf helemaal overbodig te maken. En dan hebben we het nog niet over die andere grote Vlaming (?) die als minister voor tewerkstelling in het federale huishouden vindt dat iedereen, inclusief werklozen, boven zijn stand leeft.

Wat een schril contrast met Italië waar premier Mateo Renzi beslist om tegenover elke euro die in beveiliging wordt geïnvesteerd ook een euro in cultuur te steken. Dat betekent elk jaar € 940 miljoen; Vlaanderen moet het stellen met 85 miljoen. Zoals Wannes het ooit zong: Spreek dan maar Frans en zwijgt me van de Vlaamse kwestie…

Daarnaast was ik vandaag erg gecharmeerd door de Tegenwind van Hugo Camps (natuurlijk Missotten, we weten het intussen wel dat jij een fervente fan van HC bent) onder de titel ‘Hysterie’. Daarin vertelt die net hetzelfde als Carl Huybrechts enkele dagen eerder maar dan wel met mooier geformuleerde volzinnen en met iets meer genuanceerde argumenten. Huybrechts had het over de commercie rond de Rode Duivels en daarin kon ik hem 100 % bijtreden. Waar hij met de verzuurde (en verzurende) NV-A uitleg kwam dat het gedoe rond de Rode Duivels niet écht leeft en vergelijkbaar is met zoiets als Halloween, heeft heel wat kwaad bloed gezet. Camps houdt meer dan Huybrechts van het spelletje voetbal, Hij heeft het ook niet begrepen op “de orgie van marketing en promotie” en “commerciële indoctrinatie van de spelers”; nog minder op VIPs en snobs in bontjas die de eretribunes inpalmen, of op de gloriol van politici die met de helden van het volk aan de haal gaan. Zijn enige kritiek luidt: “Tricolore voetbalfans verdragen geen verlies meer. Bij tegenslag valt de fanfare stil.” Jawel, ik houd van Camps.

Het is weer behoorlijk warm vandaag maar vanwege een verkoelend briesje is het best dragelijk. Ideale weersomstandigheden om ons Noormannestraatse Kampioenschap Rummikub verder te zetten. In tegenstelling tot twee weken geleden verloopt de strijd nu iets gelijkmatiger zodat Mieke iets minder zuur kijkt.

Ik wil best naar Albir, Alfaz of zelfs Benidorm om iets te eten, maar Mieke ziet er tegenop om nog te rijden. Lichtjes tegen mijn zin in, geven we het campingrestaurant nog maar eens een kans. Een moot zwaardvis kan zelfs de slechtste kok niet verkloten. Helaas hadden we er geen rekening mee gehouden dat het donderdag is, en dus karaoke-avond. Dus werden we omsingeld door een Britse invasie. Op het terras werden tafels en stoelen bijeen geschoven, werd een soundcheck gedaan en de eerste prijs van de avond, een fles wijn van € 0,97, werd op de eretafel geëtaleerd. Dames (?) in schreeuwlelijke lange kleren verspreidden een walm van hun goedkoop parfum, heren (?) probeerden te bewijzen dat je niet absoluut naar een zoo of een kinderboerderij moet om een hangbuikzwijn te zien. We hoefden we geen dessert of koffie meer en als laatst aanwezige EU-burgers kozen we er unaniem voor om ons zo snel mogelijk continentaal terug te trekken. De zon ging helemaal onder en Portugal en Polen maakten er een soepje van. Ronaldo mag nog een wedstrijd langer zijn haren goed leggen. Hopelijk tegen de Rode Duivels…

 

 

 

Woensdag 29/06 Les Soeurs Sourire

 

OK, ik weet ook wel dat het nog maar twee weken geleden is dat ik thuis afscheid van haar nam maar toch kijk ik er heel erg naar uit om Mieke vandaag alweer aan de luchthaven af te halen. Bij haar eerste bezoeken hier raakte ik al twee weken op voorhand in een lichte vorm van paniek en maakte ik lijstjes op van “things to do”. Geleidelijk aan verminderde dat naar drie dagen, dan was het nog maar één dag meer en nu begint het pas op de dag van aankomst zelf. Kwestie van organisatie, denk ik dan maar. Bed opmaken, de zooi een beetje aan de kant zetten, stof wegnemen, stofzuigen, een natte dweil erdoor heen gooien en dan de keuken in om af te wassen en het boeltje daar wat op te ruimen. Mijn krot van pakweg 30 m2 kun je wel in een voormiddag volledig opschonen. En nog tijd overhouden om de krant te lezen en je blog bij te werken.

Het grootste probleem bestaat er nog altijd in om juist in te schatten op welk tijdstip hier te vertrekken om in El Altet niet te hoeven wachten. Je rekent op 15 minuten om aan de uitgang te komen vanaf het ogenblik dat de motoren stilgelegd worden. Als er meer dan handbagage mee gemoeid is, doe je daar nog 10 minuten bij. Dan nog 5 minuten extra om van de aankomsthal weer naar de vertrekhal te sjokken (daar kun je een kwartiertje gratis staan op de kiss&ride parking). Dan reken je uit hoe lang het duurt om de exact 59,800 km tussen Helsinki 2 en El Altet af te leggen (afhankelijk van de drukte, het uur van de dag en op welke dag je onderweg bent, is dat tussen 40 en 45 minuten) en als je al die cijfertjes netjes naast elkaar zet, bij elkaar optelt of aftrekt, weet je exact om hoe laat je hier moet vertrekken. Komt de vlucht iets vroeger aan dan gepland, heeft Mieke nog de tijd voor een sigaretje; heeft de vlucht vertraging, dan heb ik pech en moet ik wachten. SN3771 was een kwartier later vertrokken en daarmee moest ik maar 5 minuten wachten. Nog net binnen de ‘gratis’ limiet.

Was het hok niet helemaal volgens de geldende regels gepoetst? Was ze bevangen door het plotse en veel te grote temperatuurverschil met België? Wie zal het zeggen maar ze voelde zich heel de namiddag niet prettig. Met de airco aan is ze dan maar wat op het bed gaan liggen.

Later die dag komen de zussen Ma & Ja voorbij. Er zijn problemen met het toilet in Valencia 6 en ze komen met Eva kijken of Helsinki 1 klaar is voor een eventuele herhuisvesting. Nadien volgt er – uiteraard – een kopje koffie en een lang gesprek. Als je hoort met welke meer dan beladen rugzak die twee dames door het leven moeten, en er toch altijd zo opgewekt bij lopen, verdienen ze van mij de eretitel ‘Les Soeurs Sourire’. Gelukkig zingen zij minder dan Jeanne Deckers (zaliger). Omdat de twee dames naar KFC wilden en wij naar Albir, beslissen we om naar Café Retro te rijden en daar een van Ferdy’s heerlijke hamburgers (alles erop en eraan) te gaan eten. Dan kan Huub trouwens mee. Een zwoele avond, een lekkere caña, zelf gesneden frietjes… meer heb je niet nodig om jezelf in je nopjes te voelen. Daar moet je dan wel bij nemen dat er ook een paar Harleyrijders op het terras zitten, met méér tatoeages op hun lijf dan hersens in hun hoofd. Zat daar ook een Fransman tussen, die – nogal vanzelfsprekend – enkel en alleen Frans verstond en kon spreken. Waarom die kerel dan toch expliciet uitgedost moest zijn met de Stars & Bars van de Confederatievlag – zoals trouwens de meeste Hareleyrijders – terwijl hij geen gebenedijd woord Engels kon uitkramen, blijft voor mij het grote raadsel van deze subcultuurgroep in volle penopauze. Och ja, brave huisvaders die tijdens de vakantie of de weekends een beetje Hells Angel spelen (inclusief haantjesgedrag en norse blikken!) maar niet genoeg ballen aan het lijf hebben om opgenomen te worden als prospect in een echte chapter van dat maffiaclubje. Och ja (bis), destijds bestond er op de grens van Keerbergen en Tremelo iets als Texas City waar veronderstelde volwassenen tijdens het weekend cowboy en indiaantje kwam spelen. Alleen maakten die minder lawaai.

En nu maar reageren, Snelle Eddy.

Dinsdag 28/06 Deugniet in de Molen

 

De komkommertijd is dit jaar vroeg ingezet want de kranten blijven maar herhalen wat ze gisteren ook al geschreven hebben, zij het nog in lichtjes andere bewoordingen en door andere auteurs. Omdat er in de vroegte van deze dag maar weinig was dat me verstoorde en nog minder iets te lezen was waar ik me echt kwaad in maken kon, wil ik wel een verhaaltje vertellen dat ik eerder van mijn lieve echtgenote te horen kreeg. In Haasrode heeft Toots afscheid genomen van Den Deugniet. In de kelder stonden 54 (!) vaten klaar om dit afscheid enige grandeur mee te geven en naar verluidt, waren die al leeg nog voor het feestje goed en wel op gang was gekomen. Voor mensen die de Leuvense regio niet meteen als hun broekzak kennen: Den Deugniet is een kroeg die deze naam niet gestolen heeft. In een mum van tijd wist Toots, die decennia geleden zijn strepen verdiend had op de Oude Markt, dit voormalige dorpscafé uit te bouwen tot een soort animatiecentrum voor de verre omgeving. Hij heeft nieuwe lucht nodig en verkast nu naar Hoegaarden. Dan heb je ook nog De Molen in Bierbeek, ook weer zeer klassiek dorpscafé dat onder impuls van Frank V. – ook weer iemand uit de Leuvense horeca scene – een nieuw elan heeft genomen. Frank heeft Den Deugniet nu van Toots overgenomen. Niet omdat hij in Bierbeek niet genoeg kan verdienen, niet omdat hij Haasrode zo’n geweldig dorp vindt, maar omdat hij zijn personeel een warm hart toedraagt. Met de invoering van de nu al legendarische Witte Kassa, kwamen daarmee enkele zeer goede medewerkers op de schopstoel te zitten. Dus heeft Frank er een tweede zaak bij genomen – met alle logistieke problemen en organisatorische moeilijkheden van dien – om zijn mensen daar enige werkzekerheid te geven. Kijk, dàt doet me wat. Dat een horecamens zo sociaalvoelend kan zijn, ontroert me. Frank was een boezemvriend van m’n zoon Vlado, en daar ben ik nu intens blij om. Spijtig genoeg heb ik Frank pas leren kennen op de begrafenis van Vlado. Omdat ik horeca nog altijd genegen ben (ondanks mijn soms wel scherpe kritiek op dat vak en de mensen die het uitoefenen) en omdat ik een dergelijke vorm van solidariteit hoog apprecieer, wilde ik graag dit verhaaltje vertellen. Ik laat jullie raden waar ik, eens terug in het Leuvense, einde juli een pint ga drinken…

Voor de verandering krijgen we vandaag wisselvallig overtrekkende wolken en dat zorgt voor enige welgekomen verkoeling. F&L zijn boodschappen gaan doen in een overbevolkt Finestrat en we zitten samen aan het aperitief als de auto van Kees en Vera eraan komt gereden. Ze zijn intussen zes weken afwezig geweest en dat lijkt wel eergisteren, zo snel vliegt de tijd voorbij. Ze hebben slechts 2 dagen nodig gehad om vanuit Den Haag tot hier te komen zonder ook maar een tolweg te nemen. Daarmee zijn de mogelijkheden om nog wat anders dan Engels te horen weer sterk toegenomen, in één klap met zowat 25 %. Morgen stijgt die mogelijkheid nog met één eenheid.

1855e6ff-c294-4393-8c81-34d2c940f5cd_original
Toots, na twee decennia in Den Deugniet, nu naar Hoegaarden.
bd1d62d2-8ce3-11e2-abb3-371a21adf705_original
Frank V. van In de Molen met zijn schattige Afrikaanse vrouw.

Maandag 27/06 Dries, Carl, gletsjers en Franco

 

Er is gisterenavond een mirakel gebeurd. Niet alleen op de spekgladde grasmat van Toulouse waar onze supervedettes eindelijk getoond hebben waarvoor ze overdreven veel betaald krijgen, maar ook hier op de camping. Gisterenavond heeft iemand namelijk de kraan van het zwembad open gedraaid en dus kon een handjevol mensen vandaag hun koudwatervrees overwinnen en een plonsje wagen. Geen dag te vroeg, wel twee maanden te laat.

Deze dag dreigt alweer een etmaal zonder geschiedenis te worden. Goede aanleiding om iets dieper in de maandagkranten en Facebook te duiken. Met de wedstrijd van gisteren en de nasleep van de Brexit was er alweer veel te lezen. Ontroerend was het filmpje over Katrin Kerkhofs die via haar telefoon manlief Dries in de kleedkamer liet horen hoe buiten het stadion zijn naam gescandeerd werd. Mooi was dat. In mijn verbeelding zag ik haar pa Jokke op ZIJN bank in de schaduw van het stadhuis zitten, met een brede monkelende grijnslach op het gezicht – zo typisch voor hem – naar dat filmpje kijken en grinnikend knikken dat het goed was. Om dan kortaf te zeggen: Kom jong, nu gaan we iets drinken.

Minder leuk was Carl Huybrechts die ladingen bagger over zich kreeg nadat hij zich gisteren op de Nederlandse televisie nogal neerbuigend had uitgelaten over de gekte rond de Rode Duivels. Nu keek ik daar live naar omdat ik ook wel eens wilde weten wat de Hollanders over ons voetbal te vertellen hadden. Zolang de bijna uit zijn vel barstende Carl het had over de commercie die achter die gekte zit, kon ik hem alleen groot gelijk geven. So what! dacht ik daar meteen op. Alsof de Oranjegekte NIET door de commercie gestimuleerd wordt. Toen hij ook nog ongevraagd zei dat die gekte in feite niet echt leeft onder de mensen, dat het een tijdelijke stuiptrekking is zoals Halloween, heb ik eens ‘dikke zot’ geroepen, hartelijk gelachen en weer naar de VRT gezapt. Daar wordt minder nonsens verkocht. Olala, de tot het Vlaams-nationalisme bekeerde speknek Carl had nooit kunnen bevroeden dat zijn woorden zoveel heisa zouden veroorzaken. Zelf vind ik dat totaal overbodig. Zo’n pafferig, zelfingenomen creatuur kun je beter bedelven onder medelijdend hoogelach dan onder emmers stinkende stront.

Waar ik me behoorlijk boos om maakte, was het nieuws dat Sven Gatz slechts 86 miljoen te verdelen heeft over 302 kunst- en cultuurhuizen en dat vooral de kleinere medespelers genadeloos uit de boot zullen vallen. Hij komt maar 20 miljoen te kort om iedereen een aalmoes toe te werpen maar botst (voorlopig?) op een njet van een meerderheidspartij die het vooropgestelde plafond wilt respecteren uit naam van ‘verandering’. Dat betekent dat dit alles-wat-we-zelf-doen-doen-we-beter Vlaanderen maar 0,1 % van zijn totale budget veil heeft om u en mij te laten delen in kunst en cultuur. Als het over hun eigen pensioenregeling gaat, zijn onze parlementariërs minder krenterig. Verdomde, godvergeten hypocriete sukkelaars!

Minder erg maar des te lachwekkender is de kontdraaierij van de Britse clowns Boris Johnson en Nigel Farage. Die heerschappen raken meer en meer verstrikt in het web van hun eigen leugens en nu blijkt dat ze helemaal geen uitgekiend plan hadden voor nà de brexit. Het was hem dus alleen te doen om Cameron een hak te zetten en zelf prime minister te worden. Wat een bende opportunisten. En alsof het land nog niet genoeg verdeeld is, moet nu ook Labor in de klappen delen. Dat Corbyn niet aan het gokspel van Cameron wilde deelnemen – en daarmee diens politieke vel kon redden – is best te begrijpen. Her Majesty’s Opposition, nietwaar. Dat hij door zijn koppige stilzwijgen een belangrijk deel van Labor-stemmers naar het ‘out’ kamp heeft gejaagd, en daarmee zijn eigen partij uiteen heeft gespeeld, mag hij zichzelf erg kwalijk nemen.

Die clownerie van de Britse kopstukken werkt duidelijk aanstekelijk. In Nice stonden 11 houterige hofnarren op het veld die al evenmin een uitgekiend plan hadden tegen het petieterige IJsland. Al die Bentley en Rolls-Roycevedetten liepen er als stijve harken bij en kregen het lekker op hun doos. Een landje met slechts een honderdtal profvoetballers zorgde voor een tweede Brexit in minder dan een week tijd. Ze deden dat met een een aanstekelijk enthousiasme en zo’n voetbalwarmte die de Vatnajökull (de grootste gletsjer van Europa) in één klap voor minstens 15 procent deed smelten.

Minder om te lachen is dat de Spaanse voetbalreuzen er ook uitgeknikkerd zijn door een superieur Italië. Het ging hier te lande ook al niet zo goed want de verkiezingen van zondag waren weer een slag in het water. Hoe deze knoop moet ontward worden en wat de gevolgen voor de gewone Spaanse burger zullen zijn, blijft dus een groot vraagteken. Je kunt het volk moeilijk vragen om voor een derde, vierde, vijfde keer naar de stembus te trekken. Als dit land langer onbestuurbaar blijkt, zou het wel eens kunnen dat iemand, die nu nog vredig in een kist in San Lorenzo de El Escorial ligt, zich lichtjes probeert recht te zetten.

IMG_2422
Het mirakel is geschied. Er staat weer water in het buitenbad.

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 26/06 Wielersport en voetbalspel

 

Het is nauwelijks te geloven hoe rustig, kalm en stil het is op de camping. Zelfs Huub begint zich te vervelen; hij heeft bijna niets meer over om naar te kijken en tegen te kwispelen. Nochtans wordt dit weekend San Juan gevierd en dat is weer zo’n heilige – zoals in Spanje haast alle heiligen – die een extra vakantiedag en knallend vuurwerk met zich meebrengt. In normale omstandigheden zou het hier nu vol krijsende kinderen moeten lopen maar bij mijn weten is er slechts 1 (één) Spaanse caravan naar binnen gereden. Allemaal het gevolg van een leeg staand zwembad. De Spanjaarden zijn niet gek; als ze een euro moeten uitgeven, willen ze waar voor hun geld en water voor hun kinderen. Gelijk hebben ze.

Mieke moet vandaag naar het jaarlijkse muzikale tuinfeest van Arno en Dominique. Gezien de weersomstandigheden van de voorbije dagen/weken/maanden werd ze aangemaand om absoluut rubberlaarzen mee te nemen. Omdat de auto momenteel hier op de parking staat, moet ze wel met kameraad Bob meerijden. Dat belooft. Ondanks mijn tamelijk goed ontwikkeld richtinggevoel en een goed functionerende GPS heeft het me bij een vorige editie toch een zoektocht van een half uur op de beboste heuvelruggen van het Hagelandse Houwaart gekost vooraleer ik de plaats van bestemming had gevonden. Maar het is dan ook een schitterende plek met het grootste voordeel dat er weinig of geen signaal voor je gsm is.

Zelf maak ik me op voor een sportieve namiddag, m.a.w. ik installeer me, met de koffiekan in aanslag, in m’n luie zetel. Desnoods zet ik de airco aan maar er staat net voldoende bries om het zonder te stellen. De intentie was om tijdens het Belgisch kampioenschap eventjes weg te dommelen want tot diep in de finale zou het toch maar een saaie boel worden. Blunderende misrekening. Van zodra de uitzending begon was het opletten geblazen want er werd verdorie duchtig gekoerst. Uiteindelijk won Gilbert maar, ondanks mijn grote boon voor de Flippe, had ik het de jonge Wellens of Van Avermaet ook wel gegund. Mooie koers, mooie kampioen. Mijn zondag kan al niet meer stuk, en dan moeten de Rode Duivels nog spelen…

Om heel eerlijk te zijn: de collectieve waanzin rond die Rode Duivels – of welke nationale voetbalploeg van welk land dan ook – hangt me onderhand stevig de strot uit. Dat mensen zichzelf identificeren met een bende overbetaalde, rot verwende snotneuzen omdat die toevallig tegen een bal weten te schoppen, gaat er bij mij niet erg vlot in. Kuddegeest is aan mij niet besteed. Als je een kudde achterna loopt, kun je maar beter laarzen aan hebben want vroeg of laat trap je gegarandeerd in een schapenkeutel. En dan dat eeuwige gemekker van zogenaamde experts, voor en na een wedstrijd. Om te kokhalzen, toch. Gelukkig is er nog Jan Mulder van wie het taalgebruik iets uitgebreider en diepgaander is dan de woorden looplijn, diepe pass, manverdediging of zonedekking. Tja, bij gebrek aan een alternatief programma heb ik dus maar naar België – Hongarije gekeken in de stille hoop dat de onderdanen van de fascistoïde en xenofobe Viktor Orbàn het zouden halen. Dat zou niet eens verbazing mogen wekken, rekening gehouden met wat “onze jongens” tijdens de voorbije wedstrijden lieten zien, én met het feit dat ze maar met de hakken over de sloot en door een ‘lucky shot’ nog niet naar huis mochten. Héhé, wat een vergissing. Van het eerste tot het laatste fluitsignaal heb ik niet één keer de neiging gevoeld om naar meerwaardezender Canvas te zappen, waar nochtans interessante documentaires werden uitgezonden. Erger nog: bij de eerste goal kon ik een juichkreet nog bedwingen maar bij de drie volgende heb ik me volledig laten gaan, tot stomme verbazing van Huub. Eindelijk een voetbalwedstrijd die de moeite van het uitzitten waard was. Dat dit hoogstaande en mooie spel toevallig door een Belgische ploeg wordt getoond, maakt mij niets uit. Chauvinisme en nationale trots zijn mij al even vreemd als kuddegeest. Als morgen, zeg maar Albanië, zo’n kwaliteitsvol voetbal speelt, zal ik met evenveel plezier de loftrompet steken. Ik kijk nu al uit naar de wedstrijd tegen Wales in de hoop dat IJsland het haalt tegen Engeland en in de wetenschap dat het beste team spijtig genoeg intussen alweer naar huis is: Kroatië.

Ik ben géén expert maar voor mij is het succes van de Rode Duivels te danken aan het feit dat ze in die fameuze ‘wielertruitjes’ speelden. We spreken immers van de wielerSPORT en van het voetbalSPEL.

IMG_1888
Ik hoef er niet altijd bij te zijn om het té gek te maken.
IMG_1906
Maar als ik er niet bij ben, durven vrouw en beste vriendin zich wel eens laten gaan met kleurpotloden.
IMG_1861
Op zijn feestjes zorgt Arno wel altijd voor een stevige muzikale omlijsting. Straffe gasten bijeen… stevig kaliber.

 

Zaterdag 25/06 Eruit, verdomme

 

De beste mop van de dag is toch wel dat nu al 2 miljoen Britten een petitie hebben ondertekend voor een nieuw referendum over Yes/No Brexit. Het grappige is dat die petitie is opgezet door mensen die nog maar pakweg 24 uur geleden voor ‘out’ gekozen hebben maar dat nu betreuren. Die dachten dus dat het niet menens was, dat het maar een spelletje met de gevestigde politieke macht was, de grote vinger tegen het systeem. Oei, maar zo hadden we het niet bedoeld. Alsof Belgische malcontenten een petitie pro nieuwe verkiezingen beginnen omdat ze eigenlijk maar om te lachen voor het Vlaams Belang hebben gestemd. Hallo!

Gisteren vond ik Cameron nog de grapjas van de eeuw. Vandaag gaat die titel naar zijn rivaal Boris Johnson. Heeft die opportunistische breedsmoelkikker maanden lang zitten inhakken op die vermaledijde EU met als enige bedoeling zélf eerste minister te worden, en nu hij een meerderheid heeft gevonden om eruit te trekken, zegt die kerel doodgemoedereerd dat er geen haast is bij de uittrede. Hallo! “Dat is het spel, zo zijn de regels en zo dient het spel gespeeld te worden,” zou Freek De Jonge zeggen. Brexit is jouw beslissing, daar staat de deur en die richting ga je uit, zou ik dat gezegde interpreteren. Met de toevoeging: en wel nu direct!

Samen met kameraad Obelix zeg ik dan: rare jongens, die Britten.tumblr_inline_o164zj2dzz1sk1npi_400

Het is behoorlijk warm vandaag en dus schakel ik over op de modus ‘Leven zoals de Spanjaarden’ m.a.w. zo weinig mogelijk bewegen en proberen een dutje te doen. Frank heeft het weer druk want volgens Lea is hun optrekje nog altijd één grote rommelhoop. Natuurlijk begrijp ik wel dat er een wezenlijk verschil is tussen haar opvatting en die van mij. Ik ben hier maar op vakantie (hoewel… is dat nog vakantie als je hier 9,5 maanden zit) en wil er dus nog wel iets of wat ‘kampeergevoel’ aan overhouden. Zij wilt met haar leven een andere richting uit, hier liefst van al permanent blijven ‘wonen’. Maar als je van je omgeving hier een volmaakte doorslag wilt maken zoals die van thuis in België, schiet er volgens mij niet veel meer over van je verlangen naar een alternatieve leefwijze. Loslaten is voor de meeste mensen nog altijd een moeilijk te realiseren opdracht.

Mieke is vandaag naar de Langste Dag gegaan. Een beetje uit morele verplichting. Die Langste Dag is in Leuven één grote stadsbraderie met allerlei randanimatie. Een verschrikkelijk drukke publiekstrekker, en dus een extreem belangrijk evenement voor de ‘gestelde lichamen’ om zich aan het plebs te tonen. Voor Mieke hoeft het allemaal niet meer (voor zover het voor haar ooit belangrijk is geweest) maar dan gebruikt ze het argument: “Ik kon Louis toch niet alleen laten lopen”. En omdat Leuven toevallig nog altijd in België ligt, en je in dat land nooit iets in open lucht mag organiseren zonder er een zeil overheen te spannen, is ook de Langste Dag dit jaar weer uitgeregend en diende men onder paraplu’s te schuilen. Gelukkig is er daarna nog onze stamkroeg Leuven Central (voormalige Poske) waar Mieke op beter gezelschap botste.

Die avond zit ik buiten met een glaasje wijn te genieten van een koele bries. In de verte hoor ik dezelfde saxofonist als enkele weken geleden op het strand van Albir. De wind dartelt nogal wispelturig tussen noord en zuid zodat het niet erg duidelijk is wat de man speelt maar ik meen vlagen van John Coltrane en Charlie Bird Parker te herkennen. Dat moois wordt abrupt onderbroken door een keihard boenke-boenke-boenke. In El Cisne is weer een feestje begonnen. De pret is er nu wel af en dus kijk ik nog maar eens naar Il Postino. Weer lang geleden dat ik Philippe Noiret nog eens zag. Zeker zo lang geleden als ik nog eens een gedicht van Pablo Neruda heb gelezen. Moest ik dan toch dringend maar weer eens aan beginnen.

IMG_1845
Samen met de Grote Roerganger van de Dijle en de witharige Zoef de Haas onder één paraplu.
IMG_1850
In Leuven Central. Blij om die drie malloten tot onze vriendenkring te mogen rekenen.

 

Vrijdag 24/06 Goodbye!

 

De wereldprijs voor Beste Grapjas van de Eeuw gaat naar David Cameron. Om een verdelend brandje in zijn eigen conservatieve partij te blussen, belooft hij een referendum. Dat kost hem nu zijn eigen hoofd en hij laat een totaal verdeeld land achter. En in één moeite door ook een verdeeld Europees continent. Zelfs in hun meest creatieve periode hadden de kerels van Monty Python zoveel ironie niet kunnen verzinnen.

Zelf had ik dat referendum niet eens nodig om de uitslag ervan te kunnen voorspellen. Als je in dit stukje Little Britain, camping Benisol geheten, je oren en ogen een beetje de kost geeft, kon je weten dat de Brexit onvermijdelijk was. Een enkele keer heb ik wel geprobeerd om er met Britten over te praten. Nooit heb ik ook maar één afdoend argument pro of contra te horen gekregen. Het enige waar het altijd over ging was nostalgie naar vervlogen tijden en een sterke vorm van xenofobie. Altijd draaide het uit op: we’re better off out. Waarop ik steevast moest antwoorden: You want to get out? OK, no problem! But then: stay out!

Al heel de dag heb ik zin gehad om een grote poster te maken met het woord ‘Goodbye’ erop. Eventueel aangevuld met: ‘Have a save trip home’. Helaas heb ik nog geen Brit zijn boeltje bijeen zien pakken, er zijn geen verhuis- of takelwagens de camping opgereden, en vanaf de luchthaven van Alicante is geen luchtbrug naar Engeland georganiseerd. Wel spijtig. Het probleem van de Britten is niet Europa maar het feit dat ze nog altijd in de 19de eeuw denken te leven en niet beseffen dat koningin Victoria al sinds 1901 gestorven is en met haar het British Empire. Het probleem van Europa is dat nu de deur open staat voor de Wildersen, Le Pens en De Winters van deze wereld. Die verlichte geesten wanen nu al de tijd rijp voor een Nexit, een Bexit, Dexit, Frexit, Grexit, Itexit, Spexit… Nu ja, die laatste in het rijtje wil ook het lapje grond, Vlaanderen geheten, uit België weg en in één adem: waarom ook geen zelfstandig West-Vlaanderen en een vrijstaat Antwerpen. Terloops: heeft er al iemand gehoord dat Nigel Farage en zijn 24 UKIP medeleden collectief ontslag uit het Europees parlement hebben genomen en gelijktijdig ook al hun opgestreken vergoedingen terug in de kassa van dat vermaledijde Europa hebben gestort?

Mijn slecht horende overbuurman ex-rockgitarist John steekt gezwind de straat over met de kreet “What a victory for democracy!” Nu ja, wie er nog altijd in gelooft dat een verhouding 49-51 een teken is van gezonde democratie heeft er m.i. niet veel van begrepen en mag eens gaan kijken in landen die met een verhouding 1-99 zichzelf ook democratisch noemen. En John, wat is er sinds vandaag voor jou verbeterd? “We kunnen weer meer vis kopen. Ons eiland is helemaal omgeven door de zee maar daar mochten we van de EU niet in vissen. Nu weer wel.” Alstublieft, dergelijke argumenten betekenen voor mij einde gesprek.

Lijnrecht daar tegenin heb ik wel enige bewondering opgebracht voor Paul, de Noord-Ier uit Belfast. Bij hem wapperde altijd een kleine Union Jack; die is deze morgen vervangen door het groen/wit/oranje van de Ierse vlag. Van een statement gesproken…

Gelukkig verdrijft een bezoekje van de dames Maja de verzuring waarmee deze dag begonnen is. Ze brengen we tandpasta mee op basis van aloe vera; volgens hen een wondermiddel tegen gekloven lippen. Want jawel, zelfs na vier dagen is mijn mond nog altijd niet hersteld van het grote ananasavontuur.

Op Facebook heeft Hugo een stel foto’s geplaatst van een nieuw transport naar Moldavië. Een vrachtwagen vol met springkasten, valtapijten, trampolines, springplanken, bokken… je houdt het niet voor mogelijk. Waar in vredesnaam heeft hij dat alweer vandaan, is in zijn geval een eeuwig opduikende vraag waar je wel nooit een bevredigend antwoord op vinden kunt.

Er is nog een wonder geschied. Naar verluidt, is men gisteren begonnen met het vullen van het buitenbad maar die operatie is halverwege alweer gestopt. De grootste optimisten denken dat het tegen volgend weekend klaar zal zijn. Waarschijnlijk heeft de directie een soort goddelijke inspiratie gekregen om, ondanks het uitblijven van de reparatiewerkzaamheden, ook eens toevallig aan de campinggasten te denken. Wordt vervolgd.

Mieke had gisterennacht wat foto’s doorgestuurd van het onweer dat over België heen raasde. Van haar ‘lunchke’ vandaag met haar Duitse vriend Stefan heeft ze nu eens geen prentjes doorgestuurd. Vooraleer ze weer naar hier komt, heeft ze in Leuven nog 3 lunch-kansen voor zover ze zaterdag en zondag niet meerekent… Daarna wordt het een Spaans dieet. Van de twee madammen heb ik namelijk een aanbeveling gekregen voor Kaskade 1 in La Nucia en dat mag zij dan eens gaan uittesten. Nico en Christa hadden haar gebeld. De schade van de blikseminslag in hun huis is beperkt gebleven tot de koel- en vrieskast (+ inhoud). Voor het overige zijn ze wel gespaard gebleven van de vuile streken van Murphy. Gelukkig maar.

13465991_10208126202090509_7408547272541951584_n
Weer een vrachtwagen voor Moldavië. Nu met turntoestellen. Hugo superviseert vanuit de scootmobiel. Nog 11 dagen wachten op een nieuwe knie.