Woe 31/05 Sleutel kwijt? Maar neen, mijnheer!

 

Het ziet er sterk naar uit dat het weer een hete dag zal worden en daarom sta ik heel vroeg op. Huub heeft toch al zo’n last van de warmte en dus kun je er maar beter mee naar buiten voor het echt te heet wordt. Voor het slapen gaan heb je ook plannen zitten smeden om er eens aan te beginnen. Nog twee dagen en Mieke staat hier. Dan moet het hok er toch een beetje netjes bij liggen. Te meer omdat het hoogst waarschijnlijk de laatste poetsbeurt van dit seizoen wordt. Maar… wel zoals altijd met mannen die plannen maken: er komt weinig van in huis. Je moet immers eerst de kranten lezen en met de boekenbijlage van vandaag duurt dat wat langer dan gepland en dan komt Jan afscheid nemen. Die is gedurende twee maanden mijn overbuurman op nr 1 geweest. Veel last heb ik er niet van gehad maar ik heb er wel heel vaak mee moeten lachen. Goed bedoeld, hoor. Eerder een bescheiden monkellachje. Jan viel bijna elke dag uit de hemel, ging erg onhandig om met nieuwe dingen en gaf altijd wel de indruk dat hij zoniet van een andere planeet dan toch uit een ander continent afkomstig was als de doorsnee kampeerder hier op Benisol. In het begin stond je daar stomverbaasd naar te kijken, na een tijdje werd het voorspelbaar en als het dan toch alweer gebeurde, kon je moeilijk een grijns onderdrukken. In oktober komt hij terug.

Wie vandaag ook vertrekt, zijn Mieke en Fernand en vooral voor haar vind ik dat minder aangenaam. Het klimaat hier en de al bij al meer ontspannen sfeer heeft haar deugd gedaan. Ze heeft weer een gezonde blos op de wangen en nu wordt het weer bang afwachten wat het volgende onderzoek als resultaat zal opleveren. Hugo en Agnes vertrekken vrijdag maar deze avond heel laat komen Louis en Gerarda terug aan. Lenneke en Tibor zijn even naar Nederland voor een begrafenis maar die zouden vrijdag ook alweer terug zijn. Om de week nadien met de caravan weer naar het noorden te trekken.

Tegen 14 u heb ik afgesproken met Frey en Fab, en met Luk en Carine, om in de jachtclub van Altea te gaan eten. Intussen is het wel stevig beginnen waaien zodat je de parasols maar beter dicht kunt laten, wil je die niet op het golfterrein zien terug te vinden. Een Spaanse medekampeerder, hier wat hogerop, is vergeten zijn zonnetentje in de grond te bevestigen waardoor het op het aanpalende perceel is beland. Ook in de haven van Altea is één trekgat met dansende zeilboten en het gekletter van het wantwerk op de achtergrond. Het is er behoorlijk goed eten tegen een schappelijke prijs. Met zijn vijven krijgen we amuse, voorgerecht, hoofdschotel, dessert, koffie, carrachillo, drie flessen wijn voor € 95 of niet eens € 20/pp.

Verdekkeme toch, wat zit ik graag met F&F aan dezelfde tafel… Dan sta je geen moment stil bij wat er op je bord komt, laat staan dat je ook maar één seconde aan de onvermijdelijk volgende rekening denkt. Frey tapt wel eens een mop die hij misschien al wel twintig keer verteld heeft – en waarbij de pret dus al vanaf het eerste woord begint – maar er komt ook wel altijd iets uit wat je voordien nog niet gehoord hebt. Vandaag is dat de stunt met verloren gelegde sleutels op een drukke bedevaartsdag in Scherpenheuvel met de vraag om bij vondst naar een bepaald telefoonnummer te bellen. Als je de slachtoffers en hun voorspelbare reactie niet kent, zie er misschien de lol niet van in. Hoewel je in stilte hoopt nooit het slachtoffer van zo’n smerige streek te worden, is het wel om je te bescheuren. Vooral als je weet wie de dupe van het verhaal is.

Een diepe bedenking tussendoor. Van zodra ik ook maar één teen op Cap Blanch binnen zet, krijg ik de vraag om de oren of het me op Benisol wel bevalt en of ik geen zin heb om terug naar de Cap te komen. Steevast maak ik me daar van af met de opmerking dat de zon even hard in Benidorm schijnt als in Altea en Albir, en dat is toch waarom we hier zijn, nietwaar. Uiteraard zou ik ook liever buiten de camping komen met een prachtige baai voor m’n ogen i.p.v. een drukke 332, uiteraard is het leuk als je in een straal van 500 meter de keuze hebt tussen wel honderd aangename restaurantjes. Maar… een betegeld terras, een voortent met een stenen vloer, een keukengebouwtje met alles erop en eraan, stromend water en afvoer, een water gespoeld toilet voor mij alleen, échte warme douches, wegen zònder opdwarrelend stof… je bent er allemaal snel aan gewend. Het enige wat ik hier mis zijn F&F. ’s Ochtends een handsignaal naar de overkant geven, toekijken hoe zij zich klaar maken voor de zoveelste wandeling in de bergen, een scheve mop vertellen als ze tijdens het petanque langskomen, samen de was gaan doen in Altea, een bescheiden klopje op de deur ’s avonds laat met “Kom, kameraad, schenk eens een whisky’tje in en laat mij er eentje rollen”, soms gevolgd door wel diepzinnige gesprekken, onze gezamenlijke strooptocht naar eettenten waar je voor € 10 p/p aan je trekken komt. De intense vriendschap en het samen lachen. Dàt mis ik wel, ja. Van dat laatste krijgt een mens nooit genoeg. De rest is bijkomstig.

Ik moest naar huis want het was etenstijd voor Huub en die zat bij F&L. Daar waren ook Alex en Francine op bezoek. Die hebben samen met Frank de heen- en weer naar België gemaakt. Alex wilde zijn neef uit Canada ontmoeten die met een groepsreis doorheen Europa trok. Die zou een dag in Brugge zijn en daar hadden ze met elkaar afgesproken. Kleine misrekening want een lichte wijziging in het programma en dus zou die neef pas in Brugge aankomen als Alex & C° alweer een tijdje op het vliegtuig terug naar Alicante zouden zitten…

Wie ook weer present geeft, is overbuurman John. Die is hier half oktober vorig jaar vertrokken en sindsdien had die geen teken van leven meer gegeven. En jawel hoor, ook hij deelt in de klappen die werden uitgedeeld door het slechte weer en alle ontij die we in november/december over ons heen hebben gekregen. Het water dat als een schuimende beek aan zijn perceel voorbij stroomde heeft zijn voordeur niet als limiet beschouwd. Een karpet is hopeloos verloren en zijn houten vloer is helemaal scheef getrokken. Hopelijk neemt hij mijn suggestie ook ter harte, namelijk: eerst zandzakjes leggen als hij weer naar huis gaat.

Mieke heeft het weer druk, druk, druk. Morgen zal ik dan toch maar eens beginnen met de boel schoon te maken zodat zij nog enkele dagen kan bekomen voor wij op onze beurt de terugreis naar Leuven weer aanvatten.

Maar neen mijnheer, wij zijn geen sleutels kwijt… met lachkrampen kruip ik in m’n bed.

IMG_4898
Waar ik niet genoeg van krijg en erg mis: lachen!

Di 30/05 Emperador

 

Bijna had ik hier geschreven: voor het verslag van vandaag, lees dat van gisteren. Toen kreeg ik plots telefoon. In de voormiddag. Verdacht. Toch niets gebeurd met Mieke? Geen Mieke maar toch een Wellens. Thomas namelijk, zoon van haar broer Eddy. Met de vraag of ik vandaag nog in op Benisol aanwezig was. In dat geval zou hij eens langs komen. Hij is namelijk voor een weekje met vakantie in Torrevieja bij de schoonfamilie. In de namiddag kwam hij een zijn vriendin Monique hier aan. Ze hadden er een toeristische verkenning van Benidorm opzitten en ze hadden nog altijd pijn aan hun lachspieren van wat ze daar te zien hadden gekregen. Kreeftrood verbrande Britse bierpensen, kwabbige fish&chips dames in veel te krappe bikini’s die in hun scootmobiel de wandelpier onveilig maakten. Benidorm is niet alleen een remedie tegen de liefde maar ook tegen elke vorm van esthetica en goede smaak, en onder het mom van “het-moet-niet-goed-zijn-als-het-maar-veel-is” ook tegen elk gastronomisch en oenologische genot.

Och ja, we zijn weer een beetje bijgepraat over familiale ontwikkelingen tijdens mijn afwezigheid, over carrièreplanning en toekomstige vooruitzichten van deze nieuwe generatie (net een huis gekocht). Deze oude man luisterde ernaar en vond dat het uiteindelijk allemaal wel in orde zal komen.

Intussen komt Frank weer de camping opgereden na een weekuitstapje naar België om ginds een hoogst noodzakelijke papierwinkel bij de gemeentelijke administratie af te handelen. Om Lea te laten verwerken dat het ook gedaan is met haar week vakantie stel ik voor om iets te gaan eten. Om het erg eenvoudig te houden, willen we het campingrestaurant nog eens een kans geven. Vaststelling 1: de frietjes worden niet langer geteld en je krijgt er tegenwoordig meer dan een dozijn. Vaststelling 2: het bijgevoegde groenvoer bestaat niet langer uit twee blaadjes sla maar is tegenwoordig ook getooid met tomaat, ui, zoete pepers en olijven. Vaststelling 3: de zwaardvis smaakt niet langer naar een versleten schoenzool maar is net sappig genoeg gebakken. Slotsom: als de evolutie zich op deze manier en tegen dit tempo voortzet, zou het wel eens kunnen dat we er binnen drie, vier seizoenen weer wekelijks gaan tafelen.

Mieke belt laat die avond. Ze is net terug uit Rome, is doodop (waarom verbaast me dat niet?) en gaat meteen naar bed. Persoonlijk vind ik dat een tiptop voorstel en helemaal tegen mijn gewoonte in, kruip ik al om 22 u in m’n bed.

Ma 29/05 Repetitief

 

Haal mijn bijdrage van gisteren weer op, neem er de passages over Tom Dumoulin en Nafi Thiam uit weg, en u krijgt een perfect verslag van wat er zich deze maandag heeft afgespeeld. Mag ik het me voor één keer ook eens gemakkelijk maken, ja?

rome
Rome heeft een nieuwe triumviraat gevonden. De twee dames mogen beginnen af te tellen; de heer Claes zal nog wel even blijven.

Zo 28/05 Scootmobiel

 

Voilà, het gebeurt me niet vaak – veel te weinig, zou ik zeggen – dat een stille wensdroom ook écht uitkomt: Tom Dumoulin pakt in Milaan toch die roze trui. Met iets minder zenuwen had hij wellicht ook zijn derde ritzege te pakken maar wie gunt het Jos van Emden niet? Die heeft al vaak bewezen een TGV op twee wielen te zijn. Eind goed, al goed. Laat Nederland maar een beetje uit de bol gaan. Voor hen is het de eerste Giro-overwinning. Wij hebben er 7 op de teller staan (5 x Merckx, 1 x Pollentier) maar na Johan De Muynck in 1978 staan we ook droog. Spijtig genoeg heeft onze Leuvense Jasper Stuyven net naast een etappezege gegrepen. Over zijn eindstand – op bijna 3 u 55’ – zullen we maar niet te lang blijven zeuren.

Iets meer in de luwte maar wel extremer tot de verbeelding sprekend is de prestatie van Nafi Thiam: 7013 punten. En die vond zich vorige week nog niet in bloedvorm, volgens haar eigen woorden. Er zijn haar nog maar twee dames voorgegaan in het ronden van de 7000-kaap. Tja, een Waalse met Afrikaanse inslag… bepaalde Vlamingen zullen daar niet blij mee zijn. Ik wel.

Ziezo, daarmee is dan ook het belangrijkste gezegd van wat er zich deze zondag heeft afgespeeld. Beetje lezen, beetje woordjes zoeken voor de doorlopers, beetje (veel) koers kijken. En zoals haast elke dag, gemaakte plannen bijstellen. Zo was het vandaag weer veel te heet om eens naar de Cap Blanch te rijden. Het idee alleen al om Huub in een oververhitte auto te laden, doet je van dat voornemen afstappen. Schaduw opzoeken, dat is de echte reden waarom ik hier ben. Immers, de meest bindende voorwaarde om in de lommer te zitten, is dat de zon eerst moet schijnen. En dat doet ze.

De vrolijke avonturen van Mieke in Rome moet ik zelf ook volgen via Facebook. Wat me eraan herinnert dat ik bij thuiskomst dringend een onderhoud moet hebben met de heer Eric Claes. Dat is een fervent Rome reiziger die in die stad meer vertoeft dan in Leuven. Hij kent er elk duister achterafstraatje waar de doorsnee toerist aan voorbij loopt maar waar je wel etablissementen vindt waar diezelfde toerist niet op zoek naar gaat. Zaken waar de inhoud van het glas of wat er op het bord komt belangrijker zijn dan de schone schijn en de glitter waarmee toeristisch bekeken beter gesitueerde collega’s hun waren proberen te verpatsen. Dat Mieke van mij probeert telkens met hem af te spreken om gelijktijdig in Rome te zijn en hij probeert haar even telkens te verbluffen en te overdonderen met nieuwe ontdekkingen in nog meer achteraf gelegen straatjes en duistere hoekjes. Gevolg: La Wellens wilt minstens één keer per jaar terug naar Rome. Uiteraard na ruggespraak met de heer Eric Claes. Zelf hoef ik niet zo dringend naar Rome; tenzij je in die stad een scootmobiel kunt huren. Hallo Eric?

18698086_10209640319028833_4473055807616275257_n
Mieke en Denise in weer een nieuwe ontdekking van de heer Eric Claes.

Za 27/05 Operatie Diepvriezer

 

Gisteren zijn Herman en Corrie weer thuisgekomen na hun uitstap naar Nederland. In zijn blote bast zat hij in de schaduw en er kwam maar één zinnetje uit: “Koud, man.” Ik dacht dat hij me een oor wilde aannaaien want de thermometer stond nog altijd dichter tegen 30 dan tegen 25, maar hij meende het wel. Deze morgen lieten we gelijktijdig de honden uit. Het kwik zat toen ook al stevig voorbij 20 en ik begroette hem met ‘Koud, hé’. Blijkt nu dat hij in Nederland wel regelmatig ’s avonds de kachel moest aansteken. Gelukkig is dat hier toch al ruim anderhalve maand niet meer nodig. In tegendeel, zelfs.

Jan en Martine vertrekken vandaag; de BMW Z5 netjes op de aanhangwagen achter de camper. Ze gaan het iets meer noordwaarts zoeken, meer bepaald in Benicassim. Daarna wordt het Tarragona en de Costa Brava in de hoop dat ze daar ergens in de buurt nog met hun vrienden kunnen optrekken. Jan wilt absoluut via Millau naar huis rijden want de geweldig mooie brug aldaar heeft hij nog nooit gezien. Hopelijk zijn ze er – zoals beloofd – in november weer. Dan zullen ze voor een week in Villa Maja verblijven en hier de geplande Bierfeesten van Hugo proberen te overleven.

’t Is ook altijd hetzelfde met die midweekse feestdagen. Krantenredactie draaien op halve kracht; redacteurs met een toerbeurt op een verlengd weekend, zorgen ervoor dat er voldoende kopij voorhanden is, dingen die niet actualiteitgebonden zijn en die je eender wanneer kunt publiceren. Opvulmateriaal, zeg maar. Opgewarmde kost. Dat krijg je dan in je krant van daags nadien opgelepeld. Neem nu Trump. Die is terug naar huis gevlogen maar daarover wordt nauwelijks bericht terwijl je dagen voor zijn aankomst een halve krant voorbeschouwen te bikken kreeg. Gelukkig heeft men nog goede cartoonisten in huis zoals bijvoorbeeld Wim De Blende. Die kerel illustreert elke week een actuele gebeurtenis in een schitterend schilderijtje met daarbij een kort onderschrift, dat zo indringend veel méér zegt als een artikel van zeven pagina’s van een doorsnee journalist. Deze week zie je een gezinnetje naar de lucht staan staren waar boven hun hoofden Airforce One, het vliegtuig van de Amerikaanse president, opstijgt. De kleinste jongen zwaait voorzichtig met zijn handje. Onderschrift: Het was de mooiste Hemelvaart in jaren. Ziezo, die zit en dat zorgt ervoor dat mijn dag niet meer stuk kan.

Lieve Eva is terug van haar wekenlange cursus ‘hondentraining’ in Valencia. Daar is ze niet helemaal ongeschonden uit gekomen. Aan het einde van de cursus heeft ze zich erg in de hand laten bijten door een agressieve hond waardoor ze, ocharme, haar eindexamen niet kon afleggen. Om haar diploma te halen, moet ze dus nog eens terug naar Valencia. Nu zit ze hier met een dik ingepakte hand achter de balie.

Wie er ook met een stevig omwikkelde hand bijloopt, is Tibor. Die man is wel altijd met een of andere klus bezig en gebruikt boormachines, slijpschijven of cirkelzagen zoals ik mijn aansteker bij de zoveelste sigaret. Maar, net zoals ik me soms wel eens mispak in dit automatisme, en me daarbij de vingers of m’n snor verbrand, heeft Tibor iets te zelfzeker de zaagmachine gebruikt en zichzelf getrakteerd op een bloedende jaap in de hand. Resultaat: zeven hechtingen en dagelijkse inspectie of er geen infectie in sluipt. Een uitschuiver met droeve consequenties schuilt in een klein hoekje en is snel gebeurd.

Het opspannen van de toldo’s ligt weer helemaal stil en de vrees dat ik mijn resterende dagen in de blakende zon moet doorbrengen, wordt met de dag groter. De hitte van de dag heeft Fernand en Mieke (en dochter Birgit) en niet van weerhouden om met de bus naar Altea te rijden met de intentie om de terugweg al wandelend af te leggen. In Albir vonden ze het welletjes en werd een tussenstop ingebouwd bij het vertrouwde restaurant Anna. Fernand geeft me een hele exposé over verschillende bereidingswijzen voor kikkerbilletjes en bekent dat hij zo’n dertig jaar geleden om de twee maanden naar Leuven reed om daar ergens kikkerbilletjes te komen eten. Tot nu heb ik nog niet kunnen achterhalen in welk eethuis dat gebeurde.

Het is droevig kiezen tussen de ronde van België of die van Italië. De Giro wint de aandacht vanwege de spankracht en mijn innigste wens dat Dumoulin niet nog meer tijd verliest op Quintana, die – ik herhaal het nog eens – in feite geen échte coureur is. Als het Tom niet wordt, laat het morgen dan Thibaut Pinot of desnoods Nibali zijn maar niet dat berekenende klimmertje.

Mieke stelt het wel in Rome. Ze rolt er van het ene museum in het andere, van het ene terrasje naar het andere en met de hulp van ex-collega Eric Claes duikt ze van het ene exclusieve restaurantje in het andere. Vooral de uitvoerige verslagen over dat laatste onderdeel betekenen voor mij soms een kwelling van de ergste soort, vergelijkbaar met Dante’s Divina Commedia. En dus concentreer ik me maar weer op de operatie ‘Maak-Leeg-Die-Diepvriezer’.

Via deze weg wil ik de familie Breezant feliciteren met hun geslaagde en bijzonder humoristische bespreking van deze camping op Zoover. Hopelijk vinden die lieve mensen op hun volgende bestemming meer geluk en beter gezelschap.

 

Vr 26/05 Tommeke, Tommeke toch…

 

“Tommeke, Tommeke toch, wat doe je nu,” hoorde ik mezelf Michel Wuyts na-apen. Hij had het toen rechtstreeks tegen Tom Boonen, ik nu tegen Dumoulin. De Tom uit Baal werd wel wereldkampioen; de Tom uit Maastricht verliest allicht de Giro. Zat die daar achteraan in het peloton rustig een babbeltje te slaan terwijl zijn naaste concurrenten vooraan een gat slaan. De energie die hij erin moest steken om dat gat dicht te rijden, kwam hij in de slotklim te kort om bij die opposanten te blijven. Weg rose trui. Of we gaan naar een herhaling van de Vuelta of hij wint zondag alsnog deze Giro. Overmorgen zullen we het weten.

Het is weer een snikhete dag geworden en de enige beweging waartoe ik mezelf verplicht, is het regelmatig verplaatsen van de parasol. Gelukkig staat er een verfrissend briesje, anders was ik verplicht me in de caravan op te sluiten, met alle ramen dicht en de airco op volle toeren. Die laatste heb ik tot nu toe nog niet hoeven te gebruiken; wel heb ik de ventilator uit de kast gehaald om die op het slaaphoekje van Huub te richten. Dat pelsdier heeft wél last van de hoge temperaturen. Ik dwing hem dan ook in zijn badje zodat hij tot op het vel nat wordt. Eindelijk heeft hij begrepen dat hij zo maximaal kan afkoelen.

Men is eindelijk begonnen met het opspannen van de toldo’s maar daarbij wordt weer totaal onsystematisch tewerk gegaan. Nu eentje hier, dan weer snel naar een andere straat. Iedereen bestookt Pedro & C° met de vraag wanneer het hun beurt is en daarop komt het standaardantwoord ‘Mañana’. We zitten tenslotte in Spanje, nietwaar, en dat betekent zoveel als “we weten het zelf ook niet maar als dat volgende week gebeurt, heb je veel geluk”.

Om 19 u heb ik afgesproken met Frey en Fab. We gaan eten bij Godoy aan het marktplein in Albir. Fab had eerder gebeld met de vraag of ik er bezwaren tegen had dat er nog extra mensen zouden meekomen maar de lijn was zo onduidelijk dat ik niet verstaan had om wie het ging. Dat bleken dan Leuvenaars Luk en Carine te zijn, die in oktober ook in Albir waren. Toen droomden ze ervan om in het SKI complex te verblijven; nu zitten ze er. Negen hoog. Die toren is het enige bouwwerk dat tussen Calpe en Benidorm hoger is dan, zeg maar, een gezonde palmboom. Uiteraard heb je van daaruit een prachtig uitzicht op de bergen en de zee. Ook mooi is dat Luk gedurende 25 dagen een auto kon huren voor de ronde som van € 32, wat neerkomt op 1.3 euro/dag. Voor dat geld kun je verdorie niet zelf een auto aanschaffen en onderhouden. Voor het overige lachen we weer wat af, moeten ondervinden dat het woordje ‘conversatie’ is anders is dan ‘conservatie’ en erg moeilijk uit te spreken is, en dat er enige spraakverwarring mogelijk is als je een R uitspreekt als een L. Op zijn Chinees, zeg maar, om in de stereotypes te blijven. Waarop ik meteen de suggestie krijg om op deze pagina elke R door een L te vervangen en omgekeerd. Jaja, Fley we zurren nog een Sterra besterren maal we moeten el wer vool opretten niet dlonken te wolden…

Die avond begreep ik waarom F&F meer dan eens in Godoy te vinden zijn. Een: het is een Spaanse familiezaak. Qua keuken is het misschien geen hoogvlieger maar wel doodeerlijk en de bediening heb ik nog nergens zo vriendelijk en gemoedelijk geweten als hier. Bravo, dus. Bovendien heb je een joekel van een parkeerterrein vlak tegenover de deur. Voor herhaling vatbaar, dus.

Van mijn teerbeminde krijg ik nauwelijks wat te horen. Haar avonturen in Rome moet ik, net als de rest van de wereld, via Facebook volgen. Bwah, geen nieuws, goed nieuws.

Do 25/05 Besakih of Benisol?

 

Wel, deze ochtend liep ik er een beetje verloren bij. Geen krant vandaag, verdorie. Niet dat ik absoluut alles moet weten over de allerlaatste kemel die Trump in Brussel geschoten heeft, welke ‘sacoche’ zijn madame bij Delvaux besteld heeft, of hoe onze Europese leiders (lijders?) er zonder enig scherp wederwoord weer voor spek en bonen bij liepen. Neen, dat alles is maar matig interessant maar het is donderdag en dan wil ik absoluut Hugo Camps lezen. Dat wordt me dus ontnomen omdat deze ‘superieure samenleving’ (dixit Gwendolyn Rutten) vandaag Jeezeke-Klim-Op viert. Voor mensen met onvoldoende Leuvense achtergrond: dat is ons woord voor Ons Heer Hemelvaart. Afgezien van die uitspraak van Rutten (wat een dijenkletser!) moet ik weer te monkelen bij die altijd roepende hansworsten die te pas en te onpas zitten te gillen dat de moslims ons hùn feestdagen willen opdringen. Dat pikken we niet, krijsen ze dan in hoofdletters. Aan onze culturele eigenheid laten wij niet tornen! Eigenaardig toch. Tegen de ons in de strot geramde katholieke feestdagen daarentegen hebben ze geen bezwaar hoewel je hen niet moet vragen naar de diepere betekenis van kerstmis, Pasen, Pinksteren of Hemelvaartsdag. Bovendien ben ik wel erg benieuwd of zij niet thuis zouden blijven mocht bijvoorbeeld het Suikerfeest een erkende feestdag worden, of de verjaardag van een of andere belangrijke ayatollah. Bende losers, om het eens met de woorden van Trump te zeggen; toch een idool van dit soort volk. Maar ik moet het dus wel voor een week lang zonder Camps stellen.

Net voor de middag krijg ik Mieke en dochter Birgit op de koffie. Terloops komen aanstaande reisplannen ter sprake en het toeval wilt dat Brigit in juli naar Bali reist. Dat roept herinneringen uit een alweer ver verleden op. Zelfs lang nadat de dames weer weg zijn, spoken beelden van Klungkung, Ubud en Besakih me door het hoofd. En kijk, daar steekt een idee de kop op: waarom zou ik niet eens naar Indonesië terugkeren? Voor een maand of twee. OK, dan moet ik wel wegblijven uit Sumatra en Java; uitsluitend naar Bali gaan en daar louter de toerist uithangen. Geen diepgaande contact met lokale mensen, de ogen dicht houden voor de overal aanwezige en in alle lagen van de bevolking doorgedrongen corruptie, desnoods een hele namiddag uittrekken om de beste plek te vinden om – fototoestel in aanslag – de zon achter Tanah Lot zien onder te gaan. De verschrikking van luchthavens en de lange vlieguren moet ik er dan maar bij nemen. Uiteindelijk weet je ook wel dat daar niets van in huis komt, dat je net iets te veel geëngageerd bent alles zo maar over je heen te laten komen, dat je over dat land al te veel weet en nog meer te weten wilt komen en dat je er geen vakantie aan overhoudt maar wel een hoop ellende riskeert. De aard van het beestje, nietwaar. Dan heb ik het hier toch iets makkelijker om de schouders op te halen en me er met een “eigen schuld, dikke bult” vanaf te maken.

Huub in zijn persoonlijke “zwembadje” lokken, wilt niet altijd even goed lukken en als dat het geval is wordt jij even nat als hij. Hij heeft die afkoeling trouwens meer nodig dan ik want onder de parasol loopt het op tot 33°C. Daarom loopt hij ook zo graag met Lea of Frank mee naar hun plek in Londres die duidelijk veel koeler dan hier bij mij. Dat geeft me dan wat meer ruimte om naar de koers te kijken. Spijtig genoeg wordt dat zappen tussen VRT één en Eurosport (Duitsland). De Ronde van België is intussen begonnen en ik was erg in m’n nopjes om het vertrouwde stemgeluid van Michel Wuyts weer eens te horen maar vandaag ligt die al verkouden in de lappenmand. Komt daarbij dat het er in de Giro nu toch écht om te doen is. Als Nibali en/of Quintana – die ik helemaal geen groot coureur kan vinden – er niet in slagen om Dumoulin er morgen af te rijden, mogen onze noorderburen zondag uit de bol gaan voor de allereerste Nederlandse Girowinst. In het kopje van die Tom zit het bijzonder goed, nu nog hopen dat zijn darmen het houden.

Om 20 u is het hier nog altijd 29°C en dan is het cadeau van Frey en Fab erg welkom: een sixpack Stella Artois. Daarmee ben je weer een dag en 33 cl dichter bij huis.

IMG_2684
Frey zij dank; ik weer aan de drank