Zaterdag 28 februari Flauwe koers Gent-Gent

Toen ik nog aan Passe-Partout verbonden was, werkten we daar met een weeknummer. In week 26 had je altijd wel een speciaal vakantienummer, week 45 begon de ellende rond kerstmis, enz. enz. Nu vind ik wel dat een blog per winterseizoen, dat van oktober tot zeg maar half mei loopt, erg moeilijk is om iets terug te vinden. Waar was dat weer dat ik onderweg een garage nodig had? Op welke plek werd ik ’s nachts uit mijn bed getrommeld? Hoe heette de persoon ook alweer die ik daar of daar ontmoet heb? Je kent dat wel. Dus denk ik eraan om vanaf morgen per maand beginnen te werken. We zien wel wat ervan komt.
Een zeer opmerkelijke vaststelling: vorig jaar nog was ik minstens 2,5 uur zoet met mijn dagelijkse krant; nu doe ik over de weekendkrant (toch kilo’s papier) amper een uurtje. Lees ik minder graag? Neen toch niet. Alleen vind ik dat van onze kwaliteitskranten allen het woordje ‘kranten’ is overgebleven en de kwaliteit vervlogen is. Heel erg, heel bedroevend.
Alweer test ik uit of mijn boosheid t.o.v. de redactie van Denksport Doorloper 6* al lichtjes afgenomen is. Niet dus. Die zit blijkbaar heel diep geworteld want er staan weer omschrijvingen in die kant noch wal raken en waar je uiteindelijk een Frans begrip moet invullen. Hollanders, verdomme!
Mieke moet naar de officiële opening van de vernieuwde bedding van de Voer op de Kapucijnenvoer. Daarna nog een fotosessie voor de vrouwelijke vleugel van haar clubje. En dan bestelde boodschappen ophalen want broer Jo komt hier eten met zijn nieuwe vriendin.
Intussen kijk ik naar de koers en eindelijk krijg ik eens ‘koers’ te zien. Met enige plaatsvervangende schaamte zie ik drie ervaren renners van Lefevere de ene stommiteit na de andere doen en daarom dus ook goed geklopt worden. Zegt mijnheer Patrick achteraf dat het allemaal te wijten is aan het verbod van de oortjes in deze wedstrijd. Wat voor ’n nonsens is me dat. Het zijn toch profs en geen beginnelingen. Die hebben toch wel voldoende koersinzicht om zelf beslissingen te nemen. Laat die kerels rijden voor wat ze waard zijn en je ziet dat je meteen spanning krijgt.
Jo gaat nu over de noordelijke landsgrens om nieuwe vriendinnen te vinden. Jeanne is haar naam en ze komt uit Tilburg nadat ze jaren in Spanje heeft gewoond. Een gezellige Brabantse dame waar het meteen mee klikt. De details doe ik hier niet uit de doeken maar het werd een zeer gezellige avond. Voor herhaling vatbaar.

Advertenties

Vrijdag 27 februari

Pas heel laat opgestaan maar dat is blijkbaar heel erg normaal als je heel laat gaat slapen. Seany is op bezoek gekomen, helemaal te voet van de Hoegaardsestraat tot hier. Ze heeft de afstand wel lichtjes onderschat, vooral als je, zoals zij, je met een gebroken dikke teen moet voortbewegen. Neem daarbij dan nog een drie breuken in je bovenarm, en dan denk je toch eerder aan een taxi dan aan het betere voetenwerk. Ja maar, ’t is mooi weer, zei ze dan. Alsof er geen taxi’s rijden als de zon schijnt.
Nu ja, het werd weer een zeer aangename namiddag. We weten niet alles over breuken, klinieken, medicijnen en revalidatie maar we zijn in die materie onderhand wel enigszins heel erg deskundig geworden en dus wisselen we enkele ervaringen uit. We hebben het uiteraard over muziek, de bliksemsnelle ontwikkelingen in de digitale wereld, het kopen via internet, de zegeningen van het ouder worden en nog meer op de ellende die met de leeftijd toeneemt. Kortom: over het leven zelf.
De overbuurjongen Tom is weer even thuis van Bali waar hij een restaurant runt. Het welkom moet zonder mij verlopen want Mieke heeft gebeld dat ze om 18 u zal thuis zijn. Achteraf bleek dat het uur dat ze in Genk zou vertrekken maar daar struikel je niet over.
Ik ben net klaar met een mailtje voor Hugo als ik het bericht van Frank ontvang. Die caravan is verkocht! Mieke is blijkbaar ontgoocheld. Ik iets minder. Immers, na twee onderbreking kan ik me weer helemaal concentreren op Helsinki 2.

Helsinki 1: verkocht.
Helsinki 1: verkocht.

Donderdag 26 februari In de Molen

In alle vroegte is Mieke deze morgen met de trein naar Genk gegaan. Ze moet daar twee dagen na elkaar de academie vertegenwoordigen op een of andere beurs voor studenten. Eigenlijk is er ze er op jacht naar kunststudenten, zeg maar. Dan blijft ze deze avond bij haar zus slapen en komt ze pas morgenavond weer naar huis. Alweer twee dagen het kot voor mij alleen.
Omdat de poetsvrouw komt, maak ik me toch maar klaar om de stad in te gaan. Een luchtje scheppen, zeg maar, van hier recht naar de Gambrinus en terug. Komt Jantje binnen. Die wil een paar kamerplanten kopen en vraagt me mee. We rijden naar Van Nerum in Haasrode en nadien naar Bierbeek om iets te drinken in de Molen. Er is geen café in heel Leuven waar op dit ogenblik van de dag zoveel volk zit. Frank is boodschappen aan het uitladen want deze nacht nog vertrekt hij naar Amsterdam om de ochtendvlucht naar Gambia te halen. Daar wordt zijn huis verbouwd en hij moet dus op inspectie.
’t Doet me altijd goed om eventjes in de buurt van Frank te zijn. Voor Vlado was het zijn beste vriend en dat straalt er ook wel heel sterk af. Je zit je dan wel heel de tijd af te vragen hoe het zou geweest zijn mocht je zoon 13 jaar geleden niet zo’n eigenzinnig besluit hebben genomen.
Laat in de avond krijg ik van Hugo nog foto’s toe van de caravan die op Benisol te koop staat. Ik stuur die nog snel naar Mieke door zodat ze er ook haar gedacht kan over zeggen. Nu kunnen we daar samen een hele nacht over nadenken.

Woensdag 25 februari Benijdenswaardig

Ha zo, jullie denken dat ik een benijdenswaardig leventje leid. Een hele dag lekker binnen blijven, niets hoeven (mogen) doen, beetje lezen, beetje tv kijken, veel naar muziek luisteren… Wel dat is niet zo. Neem nu vandaag: een extreem moeilijke dag. Buiten regent het nog maar eens en dus zit ik mezelf te pijnigen met foto’s uit Albir te bekijken. Dan komt Hilda, zoals beloofd, mijn matje ophalen om mee naar Alfaz te nemen. Zij en Francis rijden op 4 maart met de auto in twee dagen naar ginder. In één ruk naar Figueras, de volgende dag tot in Alfaz. Vooruit maar, weer twee mensen die eerder ginder zullen zijn dan deze jongen. “Allez Guy, tot in de zon,” is haar afscheidswens. Ik kijk eens naar boven en zie geen greintje azuur. Tja…
Hilda is nog maar net weg of de bel gaat alweer over. Oei, denk je dan, ze zal misschien iets vergeten zijn. Aan de deur Rie Vr. En waarover wordt dan weer gesproken, denk je? Over Albir, natuurlijk. Ook wel een beetje over mijn aanstaande verhuizing naar Benidorm. Rie vertrekt op 8 maart en hopelijk is hij er NIET eerder dan ik. En wat zegt Rie bij het afscheid? Juist ja: “Allez Guy, tot in de zon.” Je kijkt dan maar weer eens naar boven, naar de zeiknatte daken aan de overkant en je denkt ‘Verdomme toch’.
Je leest nog maar eens de binnen gekomen mails van F&L, van F&F en van C&N na en een weeïg gevoel van weemoed daalt over je neer. En alsof dat nog niet erg genoeg is, krijg ik dan nog een telefoontje van Hugo, de burgemeester van Benisol (zoals ik hem graag noem). Aan mijn caravan is nog niets gedaan omdat hij me eerst een ander voorstel wilt doen. Hij zou het spijtig vinden mocht ik achteraf spijt hebben om het niet geweten te hebben. De plek tegenover mij komt te koop. Die mensen hebben een nieuwe stacaravan lager op het terrein aangekocht en doen hun huidige caravan weg. Vorige week werd nog een glazen gevel in hun voortent gezet. Alles erop en eraan, wasmachine en tv incluis, moet die Tabbert zoveel kosten als die van Frank. Hugo zal morgen foto’s doorsturen want Mieke moet daar ook haar idee over zeggen. Zelf was ik al helemaal ingesteld op Helsinki 2. Die plek is trouwens groter en heeft iets meer zon dan die andere plek. Weer iets om over na te denken.
En dan denken jullie dat ik een benijdenswaardig leventje leid…

Dinsdag 24 februari Vergaderitis

De vreselijke ziekte ‘vergaderitis’ houdt Mieke in de klauwen. Gisteren gemeenteraad, straks weer een of andere commissie en morgen weer iets met 30CC. Bij de vorige verkiezingen had ik nog campagne gevoerd met de vraag voor mijn vrouw te stemmen zodat ik ook in de toekomst minstens vier tot vijf avonden per week in alle vrijheid naar mijn geliefde muziek kon luisteren (en zo hard als ik zelf wil) of mijn favoriete tv-programma’s bekijken. Bij de volgende verkiezingen zal dat niet meer nodig zijn en maar goed ook. Als ik in Spanje zit, kan me dat wat minder schelen maar nu ik verplicht huisarrest heb, is dat minder aangenaam.
De caravan van Nico en Christa is op Cap Blanch afgeleverd. Eerst op de plek waarvan Christa vorig seizoen gezegd: die wil ik hebben. Maar ja, dan kopen ze een joekel van 8,20 meter lang met een voortent van 6 x 3 meter. Dan heb je wel wat ruimte nodig. Frank en ik hadden dat al weken geleden zitten afmeten en te klein bevonden. Nu die caravan ook écht was, viel dat natuurlijk tegen; zoals wij al weken geleden voorspeld hadden. Was er toch een tiental sterke binken nodig om die caravan naar een andere plek te duwen waar wél voldoende ruimte is. Ben toch benieuwd om dat allemaal te zien.
Nog een geluk dat de overbuurvrouw een beetje is komen kletsen. Dat breekt de sleur van de dag.
Je hebt vrienden in je leven en spijtig (of gelukkig) genoeg zitten daar ook pertinente klootzakken tussen. Neem nu Rabisto. Wat doet die oetlul? Constant foto’s van Albir onder een stralende zon op Facebook plaatsen. F&F laten dan weten dat het 19 u is en nog altijd 22 C°. Frank vertelt dan weer over nog een extra wedstrijdje pétanque omdat het zo’n goed weer is. Er staat wel wat wind, zeggen ze er dan wel bij maar dat kun je op die foto’s niet zien of uit die teksten niet opmaken. Weten die mensen dan niet dat zo’n prentjes en/of beeldende verhalen mijn hart telkens in een ander ritme doet slaan en met dat machientje tussen mijn ribben is dat niet direct aan te bevelen. Tot nu toe heb ik nog geen stroomstoot gekregen maar het gevaar dreigt wel. Hallo vrienden, let een beetje op jullie woorden in de nabije toekomst. OK?
Nog acht dagen en weten meer.

Maandag 23 februari Huppy

Gelukkig zijn alle mannen met een vrouw die in hun plaats denkt. Zoals ik dus. Of toch soms en meestal op het verkeerde ogenblik. Gisterenavond zegt Mieke dat ik maar beter een koffertje kan kopen voor m’n handbagage. Wat ik heb is net iets te klein om alle medische spullen, medicijnen en andere prullen in te stouwen. Nu ik in de toekomst toch meer verplicht zal om met het vliegtuig te reizen, zal dat goed van pas komen. Maar… er moeten vier wieltjes onder staan want dat is handig als je in een rij moet aanschuiven. Waar die lieve schat allemaal aan denkt, zit je dan bij jezelf te mijmeren. Je gaat eens op internet loeren hoeveel zo’n ding kost en je schrikt je rot. Had ik toch iets gevonden van minder dan 40 euro maar Mieke vond dat maar niets. Ik zal er in de week wel eentje gaan halen, klonk het.
Nu ben ik een onvoorwaardelijke voorstander van de Leuvense middenstand maar… In het verleden heb ik toch al gemerkt dat sommige dingen veel goedkoper uitvallen dan dat je ze in Leuven kunt kopen. Ik spreek dan niet over een paar euro’s maar van 100 tot 200 euro verschil. Voldoende om de zelfstandige handelaar eventjes de rug te keren. En dus bestelde ik gisterenavond, nog voor middernacht, zo’n koffertje en kijk, vandaag werd dat al geleverd. Verschil = 42 euro.
Eventjes daarna belt mijn broer Jo aan. Hallo, ’t is nog geen vrijdag, hoop ik dan. Uiteraard zie ik hem graag komen, vooral als hij – zoals nu – aandraaft met een invitatie om zijn verjaardag te vieren met een etentje. Bekommerd als hij is, wilt hij me liever niet mee naar een restaurant tronen – jij kunt beter nog enkele dagen binnen blijven, klinkt het – en dus wilt hij dat etentje hier doen. Mij niet gelaten, als het maar gezellig wordt.
Ik mis Huub, vandaag misschien nog meer dan andere dagen. Dat doet me denken aan de allereerste keer dat we met een camper reden, samen met Johnny en Maaike. Wij in een huurcamper naar Le Crotoy waar Huub zijn hart kon ophalen in de duinen. Op de terugweg had ik Mieke een verrassing voorbereid. Als je zoals ik een landkaartenfreak bent, vind je wel altijd rare namen van plekken. En zodoende reed ik naar een dorpje dat de troetelnaam draagt van onze hond…
IMG_0943

Zondag 22 februari Pillendag

Zondag is pillendag. Mieke heeft me zo’n Pill-Box meegebracht met voor elke dag van de week een laatje met vier onderverdelingen: morgen, middag, avond, nacht. Op zondag worden die vakjes gevuld. Altijd een hele operatie met doosjes, bijsluiters en pillenstrips. En dan goed nakijken of je geen van de 6 verschillende soorten overgeslagen hebt. Dat ding moet altijd wel ergens in de buurt staan of ik vergeet mijn voorgeschreven medicijnen in te nemen.

Vriend Eddy V. komt op bezoek. Hij is een wereldreiziger, gespecialiseerd in Latijns Amerika, en is nog maar net terug uit Argentinië en Chili met een ommetje via Patagonië. Tja, als fervente Patagonisten heb je dan wel direct een aangepast gespreksonderwerp. Eddy is ook geëngageerd in de organisatie van de Via-Via Reiscafé’s en we halen herinneringen op aan de opening van de Via-Via in Buenos Aires, toen nog in het bijzijn van Dirk Van Esbroeck zaliger. Ik sta wel erg verbaasd dat Eddy nog nooit in Azië geweest is maar binnenkort maakt hij dat goed. Geboekt voor een reis over land van China naar Vietnam. Wel spijtig dat het in Hanoi al gedaan zal zijn want tussen die nieuwe en de oude hoofdstad Saigon is nog heel wat moois te zien.

Die avond me zitten vermaken met Tom Waes in Albanië. Het deed me denken aan Piet en Elly. Vorig jaar reden die met de camper doorheen dat land op de terugweg uit Griekenland. Ik wil hier niet herhalen in welke termen Piet zich heeft uitgedrukt over de wegen in dat land.