Dinsdag 30 december Koud, kouder, koudst

Twee graden, ik herhaal, 2 C° was het deze ochtend. Misschien de koudste dag van het jaar hier en zeker de koudste morgen van zo lang ik hier in Albir kom. Gelukkig is de zon er vroeg bij en zitten we tegen 9 u toch al lekker in de reptielfase, m.a.w. zonnen tot de bloedsomloop weer normaal functioneert.
Vanzelfsprekend gaan de gesprekken van vandaag over wat gisteren is gebeurd. Frank heeft gisteren al de verkoopsom overgeschreven en van zodra die som op de rekening van de zaakwaarnemer staat, mag hij de sleutel gaan afhalen.
Mieke is eindelijk zo ver om eens in de caravan van Dirk te gaan kijken. Daar heb ik op aangedrongen want als ze eerst de nieuwe aanwinst van F&L eerst te zien krijgt, wilt ze van niets anders meer weten. Voor mij persoonlijk is die caravan dik in orde, de plek is uitermate geschikt maar de vraagprijs ligt natuurlijk veel te hoog in vergelijking met wat F&L voor hun klein paleisje maar moeten betalen. Komt daar nog bovenop dat er geen jaarplaats meer verkrijgbaar is.
Op onze terugweg krijgen we van Jan en Corry dan ook nog te horen dat er vanaf dit jaar moet betaald worden voor de hond. Voor mijn seizoensverblijf zou dat 1,30 euro extra per dag betekenen of zo’n 250 euro. Bovendien zou de baas hier er sterk aan denken om ook de wifi aan te rekenen en ik durf erom te wedden dat de dagprijzen omhoog zullen gaan van zodra de douches vernieuwd zijn. Dat begint allemaal heel sterk naar geldklopperij te ruiken en in één klap is er weer een stapel bezwaren ten opzichte van Benisol verdwenen.
Op de site van De Week heeft Lea ontdekt dat er nog twee caravans te koop staan op Belisol en Frank gaat er nog eventjes heen om de voorwaarden te kennen en meteen een jaarplaats vast te leggen. Ik stel voor dat Mieke met hem meegaat, eens aanvoelt hoe die camping op haar overkomt en eventueel naar die te koop staande caravans gaat kijken. Als zij er eentje vindt naar haar zin, zal die voor mij zeker en vast dik OK zijn. Intussen kan ik rustig naar de cross in Loenhout kijken.
Het is al na zeven wanneer Mieke en Frank er door komen. Intussen is Rie Vr. langs gekomen om afscheid te nemen. Einde januari komt hij terug. Zoals afgesproken gaan we bij de Chinees naast de Kaktus eten en dat kost ons alweer de fabuleuze som van 8 euro per persoon.
Terug thuis vertelt Mieke over Benisol. Er staan nogal wat caravans te koop maar die moeten allemaal boven 10.000 euro kosten. Ze heeft het ook niet zo begrepen op de drukke weg naast de camping en de isolatie van de ligging, hoewel dat misschien niet meer dan een indruk is. Ineens komt de caravan van Dirk weer een stuk dichterbij. Ik ben niet gehaast.

Advertenties

Maandag 29 december Gelukkige ongeluksdag ?

Vriend Omer heeft hier gisteren de hoofden lichtje op hol gebracht door ons te herinneren aan de caravan die Louis, de pa van Snelle Eddy, gekocht heeft. Eerst had Louis zijn zinnen gezet op een caravan op camping Benisol maar die voortent is van een zodanig goede kwaliteit en degelijke afwerking, dat geen mens eraan denkt om dat te slopen en te verhuizen.
Goed, gisterenavond heeft Frank zitten surfen op het net want Eddy had foto’s van die caravan op zijn blog gezet en toen Lea die deze morgen te zien kreeg, was het meteen groot alarm. Als die er in het echt zo goed uitziet als op de foto’s, is het dat wat ik wil. Alleen moet ik nog zekerheid hebben over de sfeer op die camping. Dus: voorwaarts, broederschap, met z’n allen gezwind naar Benisol!
Mieke zou van hondenwacht zijn en wij dus met zijn drie naar bus 10. Die stopt daar zelfs voor de hoofdingang. Wat mij meteen opviel waren de eerder krap bemeten percelen (in vergelijking met Cap Blanch) maar voor de rest is het een plek die alles te bieden heeft wat ervan verwacht wordt. Groot open zwembad, kleiner overdekt en verwarmd zwembad, tennisvelden, petanquebanen, totaal vernieuwde en (veel te sterk) verwarmde douches, wateraanvoer en vuilwaterafvoer op elk perceel, hondendouche, enz. enz… Je ziet meteen dat de eigenaars serieuze investeringen doen om hun boeltje attractief te houden waarvan je de Don van Cap Blanch bezwaarlijk kunt verdenken.
Andere vaststelling: ik zie meteen bekende gezichten of beter gezegd: bekende campers waarvan de eigenaars niet thuis waren. Bekenden van vorig jaar op Costa Blanca en die nu hier hun heil hebben gezocht: Ferdinand, Karel, Chris, Vic… In het algemeen zitten hier trouwens méér Belgen dan op Cap Blanch.
We gaan eerst bij Omer en Anneke op bezoek, dan naar Ferdinand want die weet wie de sleutel heeft. Die moet dan weer bij de overbuur zijn die meteen op de fiets springt en naar de uitgang rijdt. Komt er een dame van de receptie aangereden die geduldig blijft wachten tot wij allemaal uitgekeken zijn. Ik kan de bewonderende oh’s en ah’s nog moeilijk verdragen en ga terug bij Anneke zitten. Toen ik die foto’s een tiental dagen geleden te zien kreeg, dacht ik er aan om er meteen op af te gaan maar de overkomst van Mieke heeft dat lichtjes naar de achtergrond geschoven. Nu kan ik mezelf wel tegen de stomme kop slaan want deze Tabbert is zo goed als nieuw, pico belo onderhouden, met alles erop en eraan, alle materiaal dat blijft staan… kortom: je kunt er zò intrekken en overwinteren. Mijn enige bezwaar is de ligging. Er schijnt wel een soort Macro te zijn op driehonderd meters. Op de camping zelf is een restaurant maar als je eens iets anders wilt moet je naar Benidorm, naar Alfaz of naar Albir. Zodoende moet je ofwel heel erg graag fietsen of een auto bij de hand hebben. Voorwaarden die aan mij niet besteed zijn. Ander voordeel: je kunt er nog een jaarplaats krijgen en het jaargeld is zowat 1.200 euro goedkoper dan op Cap Blanch.
Op dit ogenblik kamp ik dus met gespleten gevoelens. Ik ben echt door en door blij dan F&L een caravan naar hun zin hebben gevonden, dat Lea meteen een goed gevoel had op Benisol en dat er meteen plannen werden gemaakt om met de kleinzoon de zomer hier ook door te brengen. Aan de andere kant betreur ik het dat F&L hier zullen wegtrekken en dus zal het hier op Cap Blanch nooit meer hetzelfde zijn.
Ik ben enorm blij voor hen maar zowel op plek 115 als op 107 is het rouwproces ingezet.

Zondag 28 december Daar is de noordwester weer

Als je jezelf het verschil tussen gisteren en vandaag wilt voorstellen, kreeg je deze morgen daarvan een duidelijk beeld. Al heel vroeg ben ik naar het andere bed verhuisd in de hoop Mieke niet te hoeven wekken als het er zou op aankomen. Immers, de door ons allen zo gewantrouwde noordwester is deze nacht opgestoken. De resterende bladeren van de lindes hiernaast (opgepast: er hangen er nog genoeg aan, hoor) kletteren op het dak van de camper en daardoor weet Huub met zichzelf geen blijf meer. Die host van het ene uiteinde naar het andere en maakt genoeg lawaai om je uit je slaap te houden. Buiten is het een en al gekletter van tentzeilen en opwaaiende voorwerpen zoals asbakken, bloempotten… kortom: alles wat niet vast aan de grond zit. Op een bepaald ogenblik vrees ik zelfs dat de wind mijn luifel uit z’n verankeringen zal rukken en op m’n dak zal doen belanden. Dus maar snel aankleden en naar buiten om aan die luifel te gaan hangen. Het is wachten tot Frank naar buiten komt om dat ding weer snel op te rollen want op je eentje is dat haast onmogelijk.
Mijn Duitse overbuur (een Bayer dan ook nog) heeft duidelijk meer vertrouwen in zijn Omnistor dan ik en zit een beetje gniffelend naar ons te kijken. Twee uur later piept hij wel anders en geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om hem een handje toe te steken.
We hadden zo’n beetje gepland om naar de markt te gaan en daar een van die sappige braadkippen te kopen voor deze avond. Met dit weer kruipen we toch maar liever in de aperitieftent die wonder boven wonder de windstoten heel goed doorstaat. In de namiddag gaat de wind wat liggen en mijn overbuur (de Bayer) begint meteen zijn luifel weer uit te bouwen. Geen uur later is de wind er weer en kan hij weer van vooraf aan herbeginnen.
Omer en Anneke komen langs en we kletsen wat over oude bekenden. Ze zijn intussen toch naar Benisol verhuisd en vinden het daar bijzonder goed naar hun zin. Tegen de tijd dat ze weer naar ginder willen fietsen, begint het te regenen en dus kruipen we maar weer de tent in. Gelukkig is het maar een twijfelend buitje maar intussen is de temperatuur een flink eind gedaald. Zodoende korten we de revanchematch van gisteren in tot één partijtje. En jawel hoor, ook nu weer verliezen Lea en ik tegen een bijzonder goed op dreef zijnde Mieke en een veel geluk hebbende Frank. En dan ik het kiptijd.
De beste van vandaag komt van Lea die zeer toevallig ontdekt heeft dat je gemakkelijker een tent kunt uitkomen als je eerst de rits opent.

Zaterdag 27 december

We zitten helemaal goed, toch wat het weer betreft. We vernemen de straffe verhalen uit Nederland en België waar het stormt en sneeuwt; in N.-Brabant en Limburg zelfs tot 10 cm. Ik stel mijn Nederlandse vrienden zelfs voor om maar meteen de rayonhoofden bijeen te roepen, kwestie van goed op tijd te zijn voor de Elfstedentocht. Het worden vandaag zeer lange kletspartijen en nog meer koffie slurpen. Frank en Mieke gaan boodschappen doen en blijven tamelijk lang weg. Lea kijkt intussen wat naar de boelers, ik begin aan ‘Aan de rand van de wereld’ van Michael Pye en vind dat ik met dit boek meteen goed zit. Lea neemt er al direct een optie op.
Belofte maakt schuld en dus moet ik spaghettisaus maken. Mieke kijkt argwanend toe hoe ik uit de losse pols kruiden toevoeg en royaal met de knoflook omspring. Ondanks de opspelende rug probeer ik toch een spelletje petanque maar Lea en ikzelf krijgen het verschrikkelijk op onze donder. Niet één van mijn shots wilt lukken en alle plaatsballen vinden onderweg wel een obstakel die hen van richting doet veranderen. Morgen misschien beter.
De aperitieftent is the place to be; de spaghetti is dik in orde (ondanks het varkens- en kippengehakt) en de wijn smaakt naar meer. We pikken nog een aflevering van Hinterland en Silent Witness mee maar het is, zowel voor Mieke als voor mij, vechten tegen de vaak.
Het buitenleven legt zijn lasten zwaar.

Drie personen in volle 'reptielenfase'. Opwarmen om actief te worden...
Drie personen in volle ‘reptielenfase’. Opwarmen om actief te worden…

Vrijdag 26 december Feestje voor Piet

Wat een stralende morgen is me dit weeral. In een mum van tijd is het fase ‘fleece uit’ en een half uurtje later mag ook de trui aan de kant. Heerlijk. Op het petanqueplein wordt het plots heel erg druk, drukker dan gewoonlijk op een vrijdag het geval is. Meestal komt de Championsleague van het boelen die dag bijeen: Appie, Leen, Jan en Piet. Die leveren altijd wedstrijdjes af waar je met plezier naar kijkt en waarvan je nog wat kunt opsteken. Maar vandaag dus drukker dan gewoonlijk want wat is het geval: Piet verjaart. Dus komen er koffie met gebak, en andere versnaperingen op de tafel. Wel spijtig dat ik niet afwist van deze 72ste verjaardag. Dan had ik ook wel voor een cadeautje gezorgd. Piet is immers een kerel die ik heel graag mag. Het feestje wordt afgebroken omdat het tijd is voor de andere spelers.

Feestje voor Piet op zijn eigen petanqueplein.
Feestje voor Piet op zijn eigen petanqueplein.

Via via vernomen dat Leny en Bertran dit jaar hier niet zullen opduiken. Ze gaan wel een maand of zo naar Portugal, zonder camper. Geen slecht idee, denk ik dan maar, want op de camping heb je toch altijd wel wat te doen en als je op hotel gaat, hoef je alleen maar toe te kijken hoe je verwend wordt. Hopelijk gaat het met haar gezondheid een beetje de goede kant uit.
Van iemand op de camping – ook een lezer van deze blog – vernomen dat ook hij met zo’n USB-stick tussen de ribben zit. En ook bij hem zit dat ding constant in de weg. En ook bij hem zit het hem dwars niet exact te weten wat er aan de hand is. Toch is er een verschil: hij krijgt op voorhand wel enkele signalen; ik niet. Hij reageert er nogal fatalistisch op; een fase waar ik nog niet helemaal aan toe ben hoewel het groeit. Aan heel de toestand kan ik immers geen ene moer veranderen. Zodoende…
Ik pas voor een partijtje petanque want sinds deze morgen zit er iets fout in m’n rug. F&L en Mieke spelen dan maar individueel, hoewel ik toch de indruk heb dat de dames lichtjes samenzweren tegen Frank. Dat weerspiegelt zich wel in de uitslag. Frank heeft geen enkele partij gewonnen.
We zitten in de aperitieftent en ik zie plots een bekend gezicht opdagen. Rie! F&L hadden hem pas tegen eind januari verwacht, en dat was ook het idee, maar hij kon er nog een extraatje tussendoor krijgen en heeft nu een mooi appartement gevonden voor heel de familie. Net voor nieuwjaar gaan ze weer naar huis.
Niemand had zin om te koken en dus zijn we maar naar de Sacristan gegaan. Het vuurtje in de tent was blijven branden en met een Talisker werd de avond afgesloten.

Donderdag 25 december Stille Morgen

Voor de rest van de wereld mag het dan al ‘Stille Nacht’ zijn maar Huub heeft daar een ander idee over. Hij heeft me deze nacht twee keer uit bed gejaagd met zijn geblaf. Dat doet hij de laatste tijd regelmatig, zonder ook maar een spatje aanleiding. Zo van: ik zal me maar eens laten horen, anders denkt men nog dat ik geen hond ben.
Enkele uurtjes later blijkt het in Albir wel helemaal Stille Morgen te zijn. Om 9 u loop ik moederziel alleen over de promenade; geen van de dagelijkse wandelaars en joggers te zien. Op de camping ook al geen levende ziel te bespeuren. Vreemd. Pas na de derde kop koffie roep er iemand vrolijk kerstmis, hoor je een merry Christmas of froliches Wienacht… Wie daar wat aan heeft, moet er maar van genieten. Mij doet het niets.
De zon schijnt en daar maken we dankbaar gebruik van. De dag sluipt langzaam voorbij in alle rust. Slechts 8 mensen om een balletje te gooien. Van zodra die weg zijn, doen wij dat dan ook maar. Mannen tegen vrouwen, deze keer. Ja wadde, wij krijgen twee keer goed op onze doos. En dan is het gelukkig maar weer aperitief- en etenstijd. Omdat F&L hun fondue nogal ruimschoots hebben ingeschat, vallen wij de overschot van gisteren aan en dan nog blijft er nog voldoende over om Huub een volle maaltijd te gunnen.

Woensdag 24 december Langzame shuttle…

Dat op iemand zitten te wachten héél erg lang kan duren, mag ik vandaag nog eens extra ondervinden. Zo van: nu is ze op weg naar Zaventem, nu stapt ze in het vliegtuig, nu hangt ze ergens boven Frankrijk in de lucht, nu zal ze ongeveer in Alicante toe komen… Zo kruipt de voormiddag voorbij. Toch een sprankeltje goed nieuws: met Jeanet gaat het beter hoewel ze nog dagen in intensieve moet blijven.
Om 11.40 u wordt de SN-vlucht verwacht. Reken daar in het gunstigste geval een uur shuttle bij, in het minst gunstige twee uur. Dus komt ze hier aan de Kaktus toe tussen 13 en 14 u. Iets na een begin je onrustig te worden, een kwartiertje later krijgt de hond alle gelegenheid om rustig alles onderweg te besnuffelen. Mieke is toch nog niet in het zicht. Aan de rotonde een beetje op de bank zitten, eens de rond doen om te kijken tot wanneer La Tentazione, Bohemia en de supermercado gesloten zijn, op het terras van Los Angeles gaan zitten. Verdorie het is al kwart na twee en Mieke is er nog niet. Nog maar een koffietje en daarna een cana. Kwestie van de tijd te doden. Huub zo onrustig als de pest. Die snapt er ook geen barst van. Nog maar eens tot aan de droge rivier wandelen. Nog altijd geen bus te zien. Een sms wordt niet beantwoord, een telefoontje ook niet. Verdorie, dit is niet normaal; er moet iets gebeurd zijn. Het is intussen 15.15 u. Telefoonbatterij bijna leeg. Dus maar terug naar de camping.
Daar staat Eddy, in vol motorornaat, met iemand te praten. Frank en Lea zien me toekomen en de eerste vraag is: Waar is Mieke? Als ik dat maar eens wist. Geen twee minuten later een kreet: ‘Huub’. Mieke! Eindelijk. Ook vandaag zat de bus vol en werden zowat alle hotels van Benidorm aangedaan. Misschien toch uitkijken naar een andere shuttledienst.
Later die dag spelen we nog een spelletje petanque. Rabisto komt er bij zitten. Die is op weg naar een kerstfeestje in Altea. Hij zal daar blijven slapen want in heel de omgeving is er verstrengde politiecontrole op zowel drankmisbruik als op illegaal vuurwerk.
En dan is het tijd om in de aperitieftent te gaan zitten en het vuurtje aan te steken. Lea is al heel de dag druk doende met alles klaar te maken voor de fondue. Als het signaal ‘Klaar’ klinkt, verhuizen we van de ene tent naar de andere. En zo werd het dan toch nog 1.30 u vooraleer Mieke naar bed kon.