Zondag 25 januari Rik & C°

Wat een verschil met voorgaande ochtenden. Voor de eerste keer dit jaar staat de thermometer niet onder 5 C°. Meer nog, van zodra Huub zijn rondje gedaan heeft kunnen we gewoon buiten zitten en dat voor de rest van de dag. Heerlijk toch.
Het snoeiteam staat klaar om de grote steeneik voor onze deur aan te pakken. Het was ons nog niet opgevallen hoe groot de scheuren in de opstaande takken was. Die werden nog alleen met de schors aan de rest van boom vastgehouden. Gevaarlijk dus. Helaas is het niet aangenaam om zien hoe een boom van rond 200 jaar oud zowat ontmanteld wordt. Maar ja, ’t is dat of helemaal geen boom meer.

Steeneik: voor...
Steeneik: voor…
En na..
En na..

Voor de allereerste keer heb ik me laten verleiden om met de bende mee te boulen. Ze kwamen één man te kort en daarmee zou er met een baan van vijf en een van zes moeten gespeeld worden. Gelukkig werd ik samen met Adri uitgeloot en mede daardoor wonnen we twee partijen, zij het heel nipt. Eerlijkheidshalve mag gezegd: ik speelde nu en dan ook niet vrij onaardig.
Daarna onze dagelijkse babbel met Marcel en dat doe ik graag omdat ik zo mijn Frans kan oefenen. Intussen dan wel tot het besef gekomen dat ik vanwege dat petanque de cross in Hogerheide heb gemist. Dit gaat helemaal de verkeerde kant uit…
Lea is heel de dag bezig geweest om een nieuwe rits te zetten in de voordeur van F&F en morgen zal ze daar nog wel mee zoet zijn. Als je dat moet doen terwijl heel die tent recht staat, lijkt mij dat onbegonnen werk maar zij maakt zich sterk dat het haar zal lukken.
Krijg ik vandaag alweer een telefoontje van Mutal, nu om me weer hetzelfde als gisterenavond te vertellen. Achteraf kreeg ik van Mieke te horen dat ook zij bijna een half uur met dezelfde mevrouw aan de lijn had gehangen. Als in normale omstandigheden iets van een ziekenfonds nodig hebt, krijg je zoveel aandacht niet. Je begint wel te snappen waar die financiële put in onze gezondheidszorg vandaan komt.
Rik V. is ook weer in het land voor een tiental dagen en als verwelkoming zouden we deze avond bij Mateo gaan eten. Een onderneming met enig risico want uit ervaring weten we dat er dan wel wat lol wordt getrapt, dat er hevig gelachen wordt en dat Ignatio altijd royaal omspringt met de drankflessen. Frey stak in goede vorm, de ene grol na de andere kwam er uit en ik vertik het om die hier te herhalen want er lezen ook Nederlanders mee.
Na een gezellige avond met Huub nog even tot aan het strand gelopen waar de zee eerder onstuimig op de keien sloeg. Een soort springtij of zo want er stond geen zuchtje wind.
Gevaarlijk gezelschap om mee aan tafel te zitten...
Gevaarlijk gezelschap om mee aan tafel te zitten…

Advertenties

Zaterdag 24 januari Verwarring alom

Tot 11 u ben ik er nog altijd niet in geslaagd om een deftige zin te formuleren. Ik stuur een mail naar Hugo want naar Benisol karren om hem daar niet te vinden, is weggesmeten geld en verspilde moeite. Lea wilt met mij gaan kijken maar is het nu om de spanning op te drijven, of omdat ik nog altijd niet bekomen ben van de gisteren opgedane indrukken… ik heb er echt geen zin in. Eerst en vooral wil een klaar en duidelijk ‘go for it’ uit Mieke’s mond horen. Meer dan een ‘jij zult er meer zijn dan ik en dus moet je zelf maar beslissen’ krijgt ze niet over de lippen. Jeezes, ook een manier om je in te kapselen en te verhinderen dat ze ooit een ‘jij was ermee akkoord’ te horen krijgt. Kwestie van in de toekomst laag hangende mondhoeken niet hoeven te verklaren en om de mogelijkheid op kritische geluiden open te houden. Ik ben helemaal in de war.
Daarbij krijg ik dan ook nog een duwtje van vriendin Fab die het er moeilijk mee heeft dat ik van Cap Blanch zou verhuizen en daarbij een stapel argumenten aanvoert die, voor zover ze niet naast de kwestie zijn, ook niet direct verheldering brengen. Nu, als het een troost mag wezen, ik heb het er even moeilijk mee als zij. Waarom is er nu echt niemand anders dan F&L die samen met mij blij zijn omdat ik een goede occasie kan doen die mijn oude dag lichtjes moet opvrolijken? Mijn verstand geeft groen licht voor Benisol, mijn hart roept ‘blijf op Cap Blanch’. Verdomme toch. Alexander de Grote, kom me a.u.b. helpen deze Gordiaanse knoop door te hakken.

Bron van verwarring...
Bron van verwarring…

Hugo heeft me geantwoord. We spreken maandag of dinsdag af om nog wat bij te praten en eventueel alles te regelen. Uiteraard moet er voor donderdagmiddag een beslissing vallen zodat alle formaliteiten achter de rug zijn tegen de tijd dat ik terug naar België moet.
Die namiddag loop ik er als een zombie bij. Ik kijk wat naar het boulen, spijker mijn Frans een beetje bij met Marcel en ga een serieuze babbel doen met Jaak. Die heeft 12 jaar geleden al ervaring met en ICD en er allerlei avonturen mee beleefd waarbij zelfs een verkeerde aansluiting waardoor hij 11 zware elektrische schokken na elkaar kreeg wat hem bijna het leven heeft gekost. Daaraan heeft hij een diep trauma overgehouden waarvoor hij nu nog altijd antidepressiva moet slikken. Desondanks is hij vol lof over dat apparaatje en hij probeert me elke angst voor de ingreep, die er toch al niet was, uit het hoofd te praten. Ik denk wel dat we alle twee deugd hebben gehad aan dit gesprek.
Frank en ik gooien een balletje en alweer moet ik vaststellen dat ik slechts gedurende één partij er met voldoende aandacht bij ben om deftig te spelen.
Het koelt weer heel snel af en we stellen vast dat het ondanks het prachtige weer dit jaar kouder is in vergelijking met voorgaande jaren. Het zal wel aan ons liggen, zeker?
Om 20.30 u, op een zaterdagavond a.u.b., krijg ik een telefoontje en denk dat het Mieke is. Niet dus. Mutal, de overkoepeling van de mutualiteiten, om mij nog eens te vertellen wat er donderdag en vrijdag zal gebeuren. Tja, als het nu nog niet weet…
En dan is het detectiveavond op Canvas maar het is verdorie hard vechten tegen de vaak. Terugval van de spanningen en verwarringen?

Vrijdag 23 januari Una giornata particolar

Eerste werk vandaag: bellen voor die annonce. Wilt niet meteen lukken maar na enkele pogingen toch. Blijkt een Engelsman te zijn die me het nieuws meegeeft dat die caravan reeds vorige week verkocht is. Djuu toch.
Nu ja, ik had sowieso met Frank afgesproken om samen naar Benisol te gaan. Vandaag wordt zijn nieuw bestelde matras immers geleverd en daar kun je maar beter bij zijn. We zijn nog maar net gearriveerd of daar komt die vrachtwagen al aangereden. Wij hadden ons er al op voorbereid dat het beloofde ‘vanaf 13 u’ kon uitlopen tot 19 u of in het ergste geval tot het Spaanse ‘morgen’ maar nu stonden die daar al om 12.30 u. We hebben dus nodeloos twijfels gehad over Spaanse stiptheid.
Intussen doe ik een babbel met Ferdinand en ik vertel hem dat met net een goedkope caravan door de neus is geboord. Nu wist die dat er achter het hoekje nog eentje leeg stond en dat ik wel voor een appel en een ei op de kop kon tikken. Wij eens gaan kijken. Dat ding, een Hobby Excellent, staat niet op slot en dus is het vrije toegang. Mooie zonnige plek, helemaal betegeld, mooie voortent met glazen schuifdeur, echte vensterramen ook al met tegels op de vloer, twee aparte bedden (altijd al mijn droom geweest) en al met al behoorlijk mooi meubilair. Het toilet is er eentje met een maalinrichting en dus moet er ook een afloop zijn. Er is ook een keukentent met keukenmeubel en grote koelkast, stromend water en afvoer aanwezig. Alleen hangt de tent er in flarden bij. Dat vraagt dus een investering. Hoe het gelegen en gestaan is met de verwarming en de aanwezige airco weet ik (nog) niet. De kostprijs ook nog niet.
Ah, zegt Ferdinand, daar komt Hugo en die weet wel hoeveel dit moet kosten. In het belang van de goede zeden en om mensen niet op verkeerde gedachten te brengen, zal ik hier niet verklappen wat het antwoord was maar de onderkaken van Frank en mezelf hebben toch wel uur lang ongeveer op de hoogte van de vierde rib gehangen. ‘Dat raam vooraan is kapot, maar dat zal ik nog wel vervangen,’ geeft Hugo nog mee. Het is een jaarplaats en dat moet 400 euro per maand kosten + stroom. Dezelfde condities als op Cap Blanch maar daar kun je geen jaarplaats meer krijgen en is het ook nog zonder stromend water en afvoer.

Wordt dit het nieuwe Huisje Omilh me Ya?
Wordt dit het nieuwe Huisje Omilh me Ya?

Die Hugo Kusters is een eerder uitzonderlijk man. Zijn leven en dat van zijn vrouw staan helemaal in het teken van een stichting voor verwaarloosde en misbruikte kinderen. Hij weet overal allerlei dingen los te krijgen, knapt achtergelaten caravans op en verhuurt die in functie van zijn stichting. Een huurcaravan van hem is natuurlijk een zeer geldig alternatief want daar kun je zò intrekken.
De bustrip terug naar Albir verloopt in ijzingwekkende stilte. Geen van beiden weet een zinnig woord uit te brengen, zodanig zijn we onder de indruk van wat we deze dag weer hebben ondergaan.
Lea springt een gat in de lucht en geen pleitbezorger heeft ooit meer moeite gedaan om mij ervan te overtuigen op dit aanbod in te gaan. Tussen hun nieuwe adres (Londres 9) en het eventuele mijne (Helsinki 2) liggen amper 6 of 7 andere plekken. Zelf probeer ik nog altijd uit mijn woorden te komen, wat voor een (ex)journalist wel erg pijnlijk is.
Toen Mieke belde wilde me dat nog altijd niet behoorlijk lukken maar ze vond toch ook dat ik dit niet zo maar naast me kon neerleggen. Haar grote bezwaar is natuurlijk Benisol dat ze nog niet kent terwijl ze zich hier op Cap Blanch net begon thuis te voelen. En dan is er natuurlijk het altijd wel veranderende maar steeds indrukwekkend blijvend uitzicht als je hier buiten komt, de nabijheid van winkeltjes en restaurants. Om van het feit dat Benisol op grondgebied Benidorm ligt nog maar te zwijgen.
Die nacht kon ik echt wel moeilijk de slaap vatten.

Donderdag 22 januari

Over vandaag vertellen dat je deze dag maar beter niet kon beleven, is net iets te veel van het goede. Dat het een onvergetelijke dag is geweest, zou dat ook zijn.
Snelle Eddy is langs gekomen voor hij met vader Louis en anderen in de Solemillo zou gaan eten. Bij de Sabor in Altea is men immers nog altijd met vakantie. Het doet altijd goed Eddy hier te zien opduiken. Je krijgt dan meteen weer een overzicht van wat je de voorbije tijden zoal gemist hebt van de dingen die net onder je neus zijn gebeurd zonder dat jij het gemerkt hebt.
F&F zijn gaan wandelen en F&L zijn weer naar Benisol. Huub en ik zoeken een vlekje zon op en proberen het beste uit deze dag te puren. Toevallig neem ik De Week door en wat zie ik? Op Benisol staat een caravan te koop voor 3.200 euro met alles erop en eraan. Als F&L terug zijn, maken we de afspraak dat ik er morgen samen met Frank eens een kijkje ga nemen of het allemaal de moeite waard is. Mieke heeft er geen goed oog maar laat me doen uit angst dat ik me anders toch maar ongelukkig zal voelen. Die lieve schat, toch.

Woensdag 21 januari Knuffeldag…

Volgens Fab is het vandaag Internationale Knuffeldag en moeten we daar zoveel mogelijk in deelnemen. Wat de zachte sector toch allemaal niet uitvindt, denk ik dan, maar ja, ik ben dan ook zo iemand voor wie knuffelen niet meteen een topprioriteit is. Dat ‘internationale’ vind ik trouwens helemaal te veel aan. Mocht er hier op de camping iemand zijn die van mij een knuffel verdient, zullen het toch vooral landgenoten zijn. Desnoods wil ik er wel een handvol Nederlandse dames bij nemen maar tussen de Noren, Fransen, Duitsers of Britten die hier in de buurt staan, zie ik niet meteen iemand om in de armen te nemen.
Bovendien staat mijn hoofd vandaag meer naar wild om me heen schoppen dan naar knuffelen. Mieke heeft me gisteren gebeld met het droeve nieuws dat ik na de ingreep van 2 februari minstens een maand in België moet blijven en zo’n nieuws betekent een knauw van jewelste omdat je ervan uitging dat alles na een weekje of zo zou beklonken zijn en dat je hier dan wel weer zou staan, zitten, liggen, rondhangen (vul zelf maar in). Dat moest ik dan gisterenavond ook nog aan F&L gaan uitleggen en die mensen dus opzadelen met een bijkomende periode dat je op hun goedheid beroep wilt (moet) doen. Ze waren even ontgoocheld als ikzelf maar toen kwam Frank met die mooie uitspraak: “Toen wij het moeilijk hadden, hebben veel vrienden ons laten vallen. Zo zitten wij niet in elkaar en als we kunnen helpen, zullen we dat ook doen.” Bedankt, Frank en Lea. Ik wens iedereen zo’n stel vrienden toe.
Mieke probeerde me te bellen maar het gekraak, gepiep en getuut had meer weg van contact met buitenaardse wezens dan met mijn dierbare echtgenote. Dan maar via de telefoon van Fab geprobeerd en nu blijkt dat het ziekenfonds mijn dossier nog eens bekeken heeft en beslist heeft om een verpleger op te sturen om mij op de thuisreis te begeleiden. Allemaal koude drukte die voor niets nodig is, natuurlijk maar het heeft uiteraard ook wel zijn voordelen, bijvoorbeeld dat ik hier met een taxi wordt afgehaald i.p.v. met de shuttlebus naar Alicante te moeten.
F&F zijn met een bende Nederlanders de bergen ingetrokken, voor een zoveelste bezoek aan de Verdi i Vent. Het winkeltje van Fab is buiten blijven staan en het is al goed donker als ze weer komen aangereden. Morgen dus grote ondervraging over wat er in die verbouwde schapenstal weer voor lekkers op het menu stond.
F&L gaan voor de zoveelste keer naar Benisol en vinden er nog meer verborgen hoekjes dan tot nu toe al het geval was. Er zijn wel wat moeilijkheden met de elektriciteit. Ze bijvoorbeeld is er in de badkamer wel 230 volt beschikbaar maar branden de 12 volt lampen niet. Er moet dus nog veel gemeten, getest en gezocht worden. Als ze terug op de camping toekomen, hangt net Mieke aan de telefoon. Ze gaan naar de Chinees naast de Kaktus. Nadien kan ik hen het laatste nieuws vertellen. Volgens Mieke wordt het een ICD Implantaat. Even opgezocht op internet en verdomde toch, daar staat inderdaad zwart op wit dat de nazorg minstens een maand duurt. Ook dat ik nooit meer met een C-rijbewijs mag rijden. Hallo? Hoe krijg ik de kar dan ooit weer in België?
Wat hebben we vandaag alweer geleerd? Dat ik me geen zorgen moet maken over dingen die nog niet aan de orde zijn en dat er op dit ogenblik maar één prioriteit is, en dat is dat ICD-ding ingeplant krijgen. Vooruit professor Willems, waar wacht je nog op?

Dinsdag 20 januari Tafel te huur

Wat een verschil met gisteren: de zon is weer van de partij. Frey had me gisteren beloofd om met de auto boodschappen te gaan doen. De voorraad drank moest dringend worden aangevuld en dat doen met het fietsje is niet meteen aangewezen. Van de Consum tot bij Alonso is maar een stapje; gewoon de straat oversteken en je bent er. Bij de koffie hebben we het nog even over de belangrijke dingen in het leven, hoewel we geen van beiden erachter komen wat nu wel of niet belangrijk is. En kijk, ook Mateo is vandaag weer open. Het leven begint hier dan toch lichtjes in zijn vaste plooien te vallen.
Huub is opgetogen over het feit dat hij weer buiten kan om zijn energie kwijt te raken. Zelf ben ik nog altijd de koukleum van voorheen. Terwijl anderen al met opgestroopte mouwen rondhangen, trek ik de rits van m’n fleece nog altijd tot boven toe.
We beleven weer een mooie. Frey heeft gisteren een tafeltje verkocht voor 4 euro. Zijn verkoopsargument bestond eruit dat indien die tafel te omvangrijk zou zijn om mee naar Nederland te nemen, ze tot volgend seizoen wel ergens zou gestockeerd worden. “Kan ik die tafel in de tussentijd ook nog gebruiken,” klonk het bij Frey. “In feite verhuur ik die tafel dus.” Helaas, vandaag heeft hij ze al terug gekregen omdat ze iets te veel plaats inneemt in de voortent van de (ex-) koper. Zodoende: nieuwe kandidaat-huurders mogen zich aanbieden.
In de namiddag spelen we met z’n allen nog een partijtje. Frey en ik krijgen het goed op onze doos. Wat de pret niet mag drukken, uiteraard. Immers, of de Mahou nu van de winnaars of de verliezers komen, smaken doet dat toch.

Maandag 19 januari Matrassendag

Deze morgen van Mieke vernomen dat het in België gesneeuwd heeft, met alweer enkele honderden kilometers file tot gevolg. Als het al mijn thuisblijvende landgenoten een troost mag wezen: het is hier ook maar zo en zo. Het heeft hier 17 uur onafgebroken geregend; van gisterenavond 21 u tot 14 u deze middag. Eens opgehouden met regenen, begon het dan ook nog te waaien. Helaas voor de Spaanse waterhuishouding was het eerder een ‘zachte regen’, ooit zo mooi door Wannes Van de Velde bezongen, maar zo’n zachte regen irrigeert de velden niet noch worden daarmee stuwmeren opgevuld. Als egoïstisch ingestelde overwinteraar is dat soort regen alleen maar goed om je te beletten ook maar een kwartiertje buiten te zitten en daar is vooral Huub het slachtoffer van. Het mannetje ziet in een klap het aantal van zijn mogelijke ligplaatsen met 75 % afnemen.
Willem en Agatha zijn terug. Gisterenavond pas heel laat toegekomen omdat ze onderweg last hadden van een uitvallende turbo. Ze staan nu ergens achterin in de hoop dat ze spoedig op hun vertrouwde stek terecht kunnen, hier enkele ‘huizen’ verderop.
Tussen twee buien door zijn F&L naar de 332 gelopen want daar is een winkel waar men matrassen verkoopt. Gezien Lea een moeilijke slaapster is, is de kwaliteit van de matras voor in de caravan van zeer groot belang. En die had men daar blijkbaar in huis. “Zelfs beter dan wat ik thuis heb,” meent Lea. Einde van de week wordt het zaakje in Benisol afgeleverd en men zou zelfs de oude matras meenemen. Helaas kon Frank zijn ongeduld niet meester en heeft hij die matras al buiten gezet waarbij hij nog eens 20 euro moest betalen. Soms is uitstel toch beter dan direct handelen…