Benidorm Bastards (2)

Bij het eerste sprietje zon zitten ze buiten, mijn Nederlandse overburen uit het eiland Texel. De zon schijnt hier veel en dus zitten ze veel buiten maar vandaag niet. Vandaag is het zondag en als je opgetrokken bent tussen wadden en slikken, achter dijken en zandduinen en vooral in de Vreze des Heren, desnoods met een klets van de Statenbijbel rond je oren, kom je op zondag niet buiten. Die calvinistische traditie moet je ook op verplaatsing respecteren, vooral in het Roomse nest dat Spanje toch heet (of heette) te zijn. Enkele dagen geleden typeerde de goede man uit Texel de Spanjaarden en hun volksaard nog met de uitspraak: “Die doen hun afwas in koud water.” Hij trok daarbij een gezicht alsof hij hiermee toch wel het toppunt van ranzigheid had aangehaald. Leve Texel!

Overigens is het deze zondag angstvallig stil op de anders toch rumoerige camping die, ik herhaal het, hier de bijnaam Klein Holland heeft. Hier in Albir heb ik nog geen enkele gereformeerde kerk gevonden, zelfs geen katholieke, en dus veronderstel ik dat onze noorderburen massaal naar de zondagse markt zijn getrokken. Misschien aanvaardt de Here dat wel als alternatief voor de zondagse kerkgang.

Een week lang stond ik naast een rondbuikige en goedlachse Rijnlander met de K van Köln op zijn nummerplaat. Voor hem was het elke dag carnaval; van zodra die uit bed kwam, zat die buiten met ofwel een fles wijn in de aanslag of blikjes bier, mét schnapps, bij de hand. Meer mijn slag van mensen en dus haalde ik mijn allerbeste Jean-Marie Pfaff Duits uit de kast. Sollen wir zusamen etwas trinken? En of we samen wat zouden drinken! De dagen vlogen zò voorbij. Heinz is nu alweer vertrokken, meer naar het zuiden, richting Marbella uit, een plaatsnaam die uit zijn mond zeer on-Spaans klonk als ‘Mapeila’. Spijtig dat hij weg is maar onze wederzijdse drankvoorraad is er wél heel goed bij gevaren.

De vrijgekomen plek is intussen alweer ingenomen door een Nederlander. Ik zag de man sukkelen met de opbouw van zijn voortent terwijl zijn vrouw, een kenau van een matrone, zich netjes in de zon uitstrekte. Het gelijkheidsprincipe ten voete uit. Daags nadien begon hij de auto uit te laden en daar schrok ik toch wel eventjes van. Zakken aardappelen, dozen vol groenten, kisten vol blikjes van Unilever, droge beschuitjes van Albert Hein, zelfs sinaasappels terwijl je die hier aan elke straatkant zo maar voor het plukken hebt. Een voorraad waar de gemiddelde supermarkt jaloers op zou zijn, maar wel alles uit het eigen Nederland meegenomen want, zoals mijn overbuur uit Texel het duidelijk maakte, je kunt die Spanjaarden voor geen haar vertrouwen omdat ze met koud water afwassen.

Al een keer of vijf, zes heb ik me laten vangen aan Franse nummerplaten op camper of caravan. Nu mag ik de Fransen wel en dus zeg je uitbundig en vriendelijk ‘bonjour’. Word je vol onbegrip aangekeken want het blijken steevast Britten of Ieren te zijn die al decennia in Frankrijk wonen en er nog altijd niet in geslaagd zijn één gebenedijt woord van de wondermooie taal van Brel en Brassens te begrijpen. Laat staan uit te spreken.

Er huist hier ook een niet onbelangrijke kolonie norse Noren waarmee je bijna geen contact kunt leggen vanwege de eenvoudige reden dat ze heelder dagen samentroepen in één van de tientallen Noorse café’s of restaurants die dit nest rijk is en waar ze bier hijsen alsof hun leven ervan afhangt. Het enige moment dat je die mensen op een glimlach kunt betrappen, is tijdens de nacht als ze weer op de camping komen aangewaggelen. Vreemd volkje die Noren. Ontvluchten ze de noordse duisternis en koude om hier tijdens de zonneschijn in de kroegen te duiken tot het weer donker is.

 

PS: Ik weiger pertinent Benidorm te bezoeken. Ik heb geen zin om door een rolstoel overreden te worden en je moet daar niet per se heen om bastards tegen het lijf te lopen.

 

Advertenties

Reisverslag Spanje 2012 week 6

Vrijdag 17 februari

Weer had het lichtjes gevroren maar het was een prachtige zonsopgang. Zo’n enorm grote oranje halve bal die uit een doodkalme waterplas omhoog kruipt. Het was prachtig en ik wilde alleen maar op een bankje gaan zitten tot die ballon helemaal rond was.

Wachtend op de koffie bekijk ik mijn lader nog eens en verdorie het is de draad die zwaar geknakt is, waarschijnlijk heeft die tussen de lade of tussen een deur gekneld gezeten. Als ik hem in de juiste positie draai, werkt hij weer. Dus de hulp ingeroepen van het rolletje Ducktape. Waar dat allemaal niet goed voor is. Een uitstap naar Alicante is dus niet nodig.

Die middag bij F&F gaan eten, lekker in de zon. Ze zijn van plan om hier een jaarplaats te nemen maar dat kost 4.800 euro en dat lijkt me toch wel heel veel geld als je hier maar drie maanden bent. Je bent dan wel zeker dat je jouw gekozen plek hebt ,maar toch. Hij moet begin maart naar Alicante voor het inleveren van zijn auto en het ophalen van een andere. Alleen betaalt hij tot nu 6,50 euro per dag en dan zal dat 9 euro zijn.

Een fles cava + rode wijn + pasta + zonneschijn… tegen de tijd dat Frey en Fab gingen petanquen was ik al behoorlijk aan een siësta toe. Wat was het vandaag toch weer een mooie dag. De temperatuur was bijna 25° en dan zeggen dat februari hier de koudste maand van het jaar is.

Het ongeluk van Friso in Oostenrijk beheerst hier alle gesprekken. Hollanders onder elkaar, nietwaar.

Tijdens de avondwandeling eventjes geluisterd naar de live band die in Heartbreak speelde. Die gaven een abominabele versie van Pink Floyd’s Wish you where here weer. Niet binnen gaan, dus.

Zaterdag 18 februari

Alweer een klein ijslaagje op de vensters van de auto’s maar niet voor lang want de zon was er alweer vroeg bij, toch weer iets vroeger dan gisteren. De dagen beginnen behoorlijk te lengen en dat heb ik graag.

Mijn kleine kuipzeteltjes zijn geen zegen om in de zon te zitten en dus dacht ik: laat ik vandaag maar weer een beetje geld uitgeven. Nu was ik van plan om Crespo zetels te kopen, eens terug in België en zeker met het oog op Italië. Gisteren dacht ik: waarom wachten tot dan. Kan je die dingen beter hier kopen en er intussen van genieten. Crespo is Spaans en moeten die hier wel goedkoper zijn. Dus ik terug naar de intussen goed bekende ijzerwinkel en me twee stoelen, mét hoofdsteuntje, gekocht. Met 72,50 euro per stuk ben ik daar ook alweer vanaf. In de winkel stond een koppel Nederlanders die een kurkentrekker wilden kopen. Ik moeide me onvrijwillig in het gesprek en toen ik probeerde die stoelen naar de camping te dragen, bood de man spontaan aan om die naar de camping te brengen. Frans en Anneke wonen permanent hier in Albir. Als tegenprestatie hebben ze hier een biertje gedronken. Voor wat hoort wat. En ik moest niet als een muilezel met die stoelen + hond door de straten hossen. Het is nu 13 u en buiten in de zon is het 25°. Nu genieten van mijn nieuwe zetels…

Dat heeft niet lang mogen duren want er kwam een wolkenpakket aanzetten en gelijktijdig begon de wind te waaien.

Mijn nieuwe Britse buurman komt uit Nottingham, de streek van Robin Hood. Hij is erg optimistisch dat hij zijn nieuw rubberbootje kan gebruiken om hier op zee te gaan vissen maar met zo’n rubberen vlotje als hij heeft, zou ik niet eens durven op het Zoet Water te gaan dobberen.

Ik werd uitgenodigd om iets te komen drinken. Het was toch wel een Stella, zeker, een blik van een halve liter, brewed and bottled in Leuven.

Het toilet blijft me zorgen baren. Ik krijg het lopen van het spoelwater niet onder controle en nu heb ik ook gemerkt dat mijn container lekt. Ik vrees dat ik weer in kosten zal vallen.

Zondag 19 februari

Ik begin me ineens te realiseren dat het hier nog minder dan twee weken gaat duren en misschien is dan niet eens zo slecht. Ik ken nu wel bijna elke barst in het marmer van de promenade en kan met 80  % zekerheid voorspellen waar Huub zijn hoopje zal leggen. Ook mijn voorraad tabak begint te slinken.

Het werd weer een schitterende dag en dus werd die doorgebracht voor de camper, in de nieuwe zetels, waarvan ik moet zeggen dat die volledig aan de gestelde verwachtingen voldoet. Klein Holland is weer voltallig naar de markt getrokken en dus blijf ik lekker hier. Die markt is naar mijn smaak veel te druk. Dat is ook zo op het zondagse strand; de Spanjaarden mogen tenslotte ook eens iets hebben van hun eigen strand. Dus ga ik met Huub ik de achteraf straten wandelen. Eerst dacht ik er nog aan om naar de vuurtoren te wandelen maar gezien de drukte wordt dit ook alweer uitgesteld en verschoven naar andere dagen.

Tegen vier uur stak de wind alweer op – daar kan je bijna je horloge op gelijk zetten – en dan toch maar eens naar het centrum gelopen. Ik had dringend cash nodig. Op de terugweg zag ik er eentje in de zee zwemmen. Ik kreeg het koud in zijn plaats.

Het terras van de Heartbreak eens getest. Binnen speelde een live band en die was beter dan wat ik tot nu toe gehoord had. Meer ambiance ook. Alleen was het Spaans Engels van bedenkelijk allooi. You werd uitgesproken als het Spaanse ‘yo’. En van Engelsen gesproken; die zaten hier mochito’s naar binnen te hijsen alsof het happy hour was. Uiteraard met het bijbehorende lawaai en gore praat.

Op weg naar de Sacristan! Halverwege mijn vol-au-vent kwamen Frey en Fab binnen. Het werd alweer heel aangenaam. In die mate zelfs dat er nog een extra fles wijn bijkwam, en daarna nog koffie + brandy. Uiteindelijk waren we de laatste klanten in de zaak en omdat we blijkbaar op dreef waren, is Frey nog meegekomen voor een laatste whisky. Het wordt een slechte gewoonte maar ik ben met m’n stomme kop weer in slaap gesukkeld op de bank en het was 4 uur voor ik in bed kroop.

 Maandag 20 februari

Bewolkt met slechts nu en dan een straaltje zon. Dat betekent natuurlijk dat Klein Holland binnen blijft en dat je nauwelijks op het internet kunt. Van Dree vernomen dat die tijdens mijn terugrit weer in België zit en dus moet ik mijn reisweg misschien weer aanpassen.

Voor de rest was het (alweer) een vrij kalme dag en omdat het maar bewolkt bleef, was het vooral binnen zitten, weliswaar met de deur open, maar dat is toch niet hetzelfde. Van pure ellende maar aangezet voor een lange wandeling. Ik dacht: laat ik Eddy eens bezoeken. Op het kaartje van Alfaz, dacht ik een korter wegje gevonden te hebben maar ergens hopeloos verloren gelopen en dan maar wijselijk op m’n stappen teruggekeerd.

Dinsdag 21 februari

Een sms van Eddy: morgen komt er bij hem een plek vrij. Voor die paar dagen die me nog resten, zie ik wel tegen een verhuizing op. Bovendien is de afstand tot winkels en restaurants daar veel groter. Costa Blanca zal dus voor een andere keer zijn.

Mieke heeft gebeld. Ze is terug uit het ziekenhuis. Alles lijkt wel min of meer OK maar op 30 april moet ze wel onder het mes. Ze zal dan waarschijnlijk een paar weken niet in haar plooi zijn en dat betekent dat ik in mei niet te veel van huis kan zijn.

Met Frey naar de Lidl gereden. Voor de rode wijn en de pastis moesten we dan nog naar de Mercadona. Nadien zijn we aan de aperitief begonnen terwijl Fab haar afwas ging doen. Ze zijn van plan hun huis in Kessel-Lo te verkopen om dan terug naar Spanje te komen. Hun redenering klopt wel een beetje. Met het geld voor hun huis kunnen ze hier 20 jaar lang een jaarplaats huren. Het leven is hier trouwens ook veel goedkoper en als extra heb je hier ook het klimaat nog mee. Iets om over na te denken…

Woensdag 22 februari

Gevroren deze nacht maar de hemel is helemaal open en het belooft weer een mooie dag te worden. Nu heeft ook Inge laten weten dat ze in België zal zijn terwijl ik terug naar huis rijd. Dat alternatief gaat dus ook niet op.

Misschien had ik toch maar beter naar Eddy verhuisd. Ik vrees dat hij zich nu ontgoocheld zal voelen.

Werd uitgenodigd om door Frey gemaakte mosseltjes te gaan eten. Heerlijk! Vandaag is er in de hoofdstraat, door Frey gewoonweg Kalverstraat geheten, een caravan te koop gekomen. Iemand is het daar beu, vanwege de leeftijd. Fab is meteen die jaarplaats gaan vastleggen. Dat geeft haar een gunstige onderhandelingspositie want zonder vaste plek is die caravan minder waard.

De twee dochters van mijn overbuurman, de man uit Texel, zijn vandaag toegekomen en zitten met hun melkwitte beentjes lekker in de zon. Zelf heeft hij een Polo gehuurd van Goldcar (76 euro voor 8 dagen).

Het liep toch al tegen vijven aan en buiten was het nog 18°.

Donderdag 23 februari

Grote schoonmaakdag vandaag. Hopeloos! ’t Is net gepoetst en je moet in feite al opnieuw beginnen. Huub brengt elk stom blaadje, elk stofje en zelfs steentjes mee naar binnen. Ligt het aan de temperatuur, ik weet het niet, maar hij ruift heel de tijd. Noteren: volgende keer een stofzuiger meenemen!

Om 16 u was het buiten nog altijd 27°. In de middagzon was het zelfs niet uit te houden.

Ook naar Lekenne gemaild om een afspraak voor het onderhoud van de kar. Ook een antwoord gekregen: op maandag 19 maart moet ik erheen.

 

 

 

Reisverslag Spanje 2012 week 5

Vrijdag 10 februari

Een wekker van Fabienne en twee gsm’s moesten ervoor zorgen dat Mieke zich niet zou verslapen. Om kwart voor zes zou de shuttle haar oppikken aan hotel Kaktus. Dus wilde ze er om half vijf uit. Nu was ik stomweg vergeten dat m’n rinkelding nog op zomeruur stond en dus maakte dat ding ons al om half vier wakker. Van verder slapen komt dan wel niet veel meer in huis.

Een uurtje later stond de koffie dan toch klaar en iets later konden we de slapende camping achter ons laten. Het busje was verdacht stipt op tijd en daar zag ik m’n lieveling dus vertrekken. Het was mooi geweest maar veel te kort.

Rond 11 u loopt de temperatuur op tot 23° C. Heerlijk. Ik zit meteen buiten en moet alweer snel naar binnen om pull en jeans te vervangen door short en T-shirt. Lekker een beetje lezen.

De nieuwe Duitse buren zijn om 10 u begonnen met het uitpakken van hun voorzettent en daar hebben ze met drie man toch zo’n uur of vier aan gewerkt. De stukken wilden niet passen maar zo te zien is dat dan uiteindelijk tot gelukt. De dame troostte zichzelf door te zeggen dat het de tweede keer wel iets makkelijker zou worden.

Huub zit heel de tijd buiten richting ingang te kijken. Hij blijft wachten tot Mieke de bocht uit komt, wat spijtig genoeg niet zal gebeuren. Arme snotter, toch.

Mieke is weer goed in België aangekomen, waar de temperatuur nog altijd rond het vriespunt schommelt. Gelukkig heeft ze hier warme schoentjes gekocht.

Heel de namiddag in de zon zitten lezen tot zo’n 16 u en dan stak er een stevige wind op en het was erg koud. Frey en Fab hebben heel de dag in Benidorm gezeten en behalve een toffe tapasbar hebben ze zich alleen geërgerd aan de Benidorm Bastards.

Zaterdag 11 februari

Ik begin in deze post-Mieke periode weer mijn eigen routine aan te kweken: hond uitlaten, koffie zetten, mailbox nakijken, het forum afschuimen op onzin, een beetje kruiswoordraadsels oplossen en wachten tot de zon van achter het gebouw op de kar valt. Dan volgt de dagelijkse poetsbeurt, wat met Huub in de buurt wel een noodzaak is, en de afwas van de voorbije dag(en). Dan boterhammetje voor Huub en weer een wandeling in de hoop dat ik dan een beetje rustig kan buiten zitten genieten van de zon.

Staan kletsen met mijn overbuur uit Texel en met mijn Duitse buur uit Köln. Best een gezellige man. Zijn zwart hondje, een mormeltje van 11 jaar oud dat Suzie heet, zit constant te blaffen naar Huub en vice versa.

Sven Nijs heeft de Superprestige gewonnen. Hij is gewoonweg de meest regelmatige en verdient dat dus dubbel en dik.

Zondag 12 februari

Vandaag net een maand geleden vertrokken in Leuven.

Mijn Duitse buurman uit Köln is in alle vroegte vertrokken, richting Marbella uit waar hij een camping weet waar je maar 11 euro per dag betaalt, alles inclusief.

De andere buurman is blijven staan en nu zijn voortent er eindelijk staat, heeft hij er zelfs een Duitse vlag aan gehangen. Alsof je je zou kunnen vergissen dat hij een Duitser is. Dat ligt er vingerdik op.

Het was bijzonder rustig op de camping. Blijkbaar zijn alle Nederlanders naar de markt in Albir. Ik blijf liever ‘thuis’ want het is lekker in de zon.

In de late namiddag komt er een Franse camper de vrije plek opgereden. Ik zeg ‘bonjour’ maar het blijkt een Ier te zijn die al 10 jaar in Bretagne woont en nog altijd geen gebenedijd woord Frans kent. Ze blijven maar voor een nachtje.

Maandag 13 februari

Vandaag moest Mieke naar de kliniek en ik zat hier maar een beetje onrustig te wachten op haar telefoontje. Pas die namiddag kwam het bericht er dat het allemaal goed verlopen is en dat ze volgende week op controle moet en dan zullen we meer weten.

Frey en Fab zijn komen aperitieven en ze hadden zelfs een extra fles pastis meegebracht. We hebben heel leuk zitten babbelen en daar had ik blijkbaar wel enige nood aan. Zo’n hele dag geen woord kunnen zeggen, tenzij tegen Huub, begint op den duur toch wel heel erg eenzaam en asociaal te worden. En op die manier is die tweede fles nu ook alweer halfweg. Je kan niet met elkaar praten zonder de keel regelmatig te smeren, nietwaar.

De plaats van de vertrokken Ier is intussen alweer ingenomen door een Nederlandse caravan. Ik heb me toch een goed half uurtje geamuseerd met naar de manoeuvres te kijken waarmee de man zijn caravan op de juiste plek probeerde te krijgen. Zo’n ‘movers’ op de wielen zijn wel goede hulpmiddelen maar je moet ze ook nog kunnen gebruiken en dat was hier niet meteen het geval.

Dinsdag 14 februari

Voor het eerst in ettelijke dagen was het overwegend bewolkt maar koud werd het niet. Alleen nu en dan kwam de zon er even door. Huub heeft heel de tijd buiten gezeten terwijl ik tot een eind voorbij het middaguur bezig was op internet en alvast een stukje voor Leuven Actueel heb geschreven. Benidorm Bastards 2 zal het heten. Niet erg origineel, maar alla.

Huub weet in een recordtempo een hoop vuil en blaadjes mee binnen te smokkelen. In de namiddag is het beginnen te druppelen en als hij met z’n natte poten binnen komt, is het alleen nog erger. Maar storen doet me dat niet. Hij is nu eenmaal een hond op een camping en dan zijn dat de gevolgen.

Voor één keer ben ik eens voor half twaalf in bed gekropen.

Woensdag 15 februari

Het heeft vannacht lichtjes gevroren, alleszins lag er ijs op de ruiten van de auto’s. Toch werd het weer een zonnige dag

Mijn Britse buurman zal vandaag naar huis vertrekken. Hij staat hier al van november. Zijn plek is misschien wel de beste plaats van de camping want hij heeft veel vroeger zon dan ik en ’s avonds ook veel later. Hij was nog maar goed uit zijn bed en er stond al een andere Engelsman klaar om de plaats in te nemen. Die heeft daar toch minstens twee uur gestaan want mijn (vorige) buurman had een Smart bij en die moest ook nog aangekoppeld worden. Vind ik er toch wel een beetje over. Of je komt naar hier met een caravan en dan heb je constant je auto ter beschikking of je komt met de camper en dan huur je hier een autootje. Mijn overbuur uit Texel heeft dat gedaan omdat zijn dochters volgende dinsdag naar hier komen. Hij betaalt daarvoor 74 euro voor 8 dagen. Geen geld bij wijze van spreken.

Mijn nieuwe Britse buur heeft een gehandicapte vrouw die zich alleen met een rolstoel kan bewegen. Ik heb de man dan ook een handje toegestoken voor zover dat mogelijk was.

Het is een prachtige namiddag geweest. Bijna heel de tijd in de zon gezeten. Alleen was het even zoeken om uit de wind te zijn. De weersvoorspellingen zien er bijzonder goed uit. Men geeft voor deze week temperaturen tot 23 graden. A.U.B! Komt daar maar eens aan hangen. Nu ja, eerst zien en dan geloven, natuurlijk.

De nieuwe Nederlandse buurman is vandaag pas definitief begonnen met uitpakken. Hij was eerst nog eens gaan kijken of er geen betere plek beschikbaar was. Neen dus. Heel de namiddag en dat tot 18.30 u is die bezig geweest met zijn voortent en dan maar uitpakken: alle blikjes kwamen uit Nederland, de aardappeltjes, tot het wasmiddel toe. En maar tafeltjes aansleuren, en een extra keuken, en een magnetronoventje, en nog maar een tapijtje. Hij is een gepensioneerd ambtenaar en waarschijnlijk komt hij ook uit Zutphen of daar uit de buurt want daar komt alleszins zijn caravan vandaan. Nu ja, zo’n goed contact als met zijn voorgangers uit Zutphen zal ik niet hebben. Vooral zijn vrouw is nogal op zichzelf teruggetrokken, vind ik.  En maar poetsen en vegen. Als je daarvoor naar hier komt, moet je het zelf maar weten.

Donderdag 16 februari

Weer heeft het deze nacht lichtjes gevroren maar tijdens de ochtendwandeling was het toch alweer 9° en scheen de zon. Zouden de weersvoorspellingen dan toch uitkomen. We zouden de rest van de week mogen rekenen op temperaturen tot 23°. Fab en Frey zouden vandaag een zware wandeling gaan doen in de bergen, zo’n 70 km hier vandaan maar gisteren hebben ze een sms gekregen van de organisatrice dat die niet zal doorgaan omdat er in die bergen sneeuw en ijs ligt en het daardoor wel heel gevaarlijk wordt. Dus komt er een alternatief. Vandaag in de blog van Eddy gelezen dat hij er weer een avontuur opzitten heeft in het verband met zijn schattenzoekerij.

Het werd weer een prachtige dag van lekkere zonneschijn en dus geen reet doen en alleen buiten zitten genieten van de warmte. Eddy is langs geweest – hij is al een paar keer hier geweest terwijl ik de pijp uit was – en we hebben zitten kletsen.

Rond 16 u kwam de wind weer opsteken; blijkbaar is dat elke dag hetzelfde rond hetzelfde tijdstip.

PANIEK! PANIEK! Ik had de Mac aan de stroom gelegd en plots krijg ik in de gaten dat het lichtje van de oplader niet meer brandt. Verdomme, als dat ding niet meer oplaadt, ben ik wel de klos. Ineens dook het doembeeld op dat ik hier nog weken moet ronddraaien zonder ook maar op het net te kunnen. Ik stond bijna klaar om in te pakken en naar huis te rijden.

Moet ik nu naar Alicante, want daar is Apple Store?

Lekker een kogelbiefstukje gaan eten in de Sacristan maar helaas zat ik naast een Duits trio en een van die kerels had zo’n hoge dunk van zichzelf en moest dat dan ook nog eens luidkeels verkondigen dat het op de duur wel erg vervelend werd. Voor m’n koffietje ben ik dan toch maar aan de toog gaan zitten.

 

 

 

 

Cut the crap

Je weet hoe dat gaat: je zit met een paar vrienden aan tafel, je eet wat, je drinkt wat, de ene vertelt dit en de andere zegt dat. Tot er een zinnetje valt dat als een dolgedraaide dreun van Studio Brussel je hersenen blijft teisteren. In dit particuliere geval was het de opmerking ‘cut the crap’. Waarom die term in het stiff upper lip-Engels moest gezegd worden, laat ik hier in het midden maar in het meer algemeen Nederlands betekent het zoveel als hou op met de nonsens, ga weg met dat gezeik, vergeet de blabla, sla alle overtollige details over, stop het gezever…

Dat stomme zinnetje, dat ik misschien al wel duizend keer gehoord had, bleef maar in m’n nachtmerries zelfs in meer aangename dromen, rondtollen en zette me aan tot een grondig gewetensonderzoek en verdere filosofische overpeinzingen.

In een vorig leven had ik (dat dacht ik toch van mezelf) het hart op de tong; als het niet klonk dan botste het maar. Het tweede was vaker het geval dan het eerste en daar houd je niet veel vrienden aan over. Maar toch… liefst geen bullshit, niet rond de pot draaien maar rechttoe rechtaan. Tot je dan de jaren van verstand, en vooral discretie, bereikt hebt. Toegegeven, aan de fase van discretie ben ik  nog maar recent toe en niet altijd even succesvol. Met de verstrijkende tijd mag je dan al wat malser, meliger, toegeeflijker, minder venijnig worden maar dat betekent ook minder openheid, minder rechtdoor, ja, misschien iets minder eerlijk. Je probeert steeds meer de geit én de kool te sparen, terwijl je maar al te best beseft dat noch die herkauwer, noch die groente de moeite van het sparen waard zijn. Je trekt je steeds meer terug in conventies die door ik weet niet wie als sociale wetmatigheid vooropgesteld zijn. En voor je het goed en wel beseft, zit je tot over je oren weer in ‘the crap’.

En dus, vrienden, na rijp beraad wordt ‘cut the crap’ vanaf nu weer de standaard en leidraad in het verdere leven. Zoals de kop van deze rubriek al aangeeft: pas op uw ganzen als de vos de passie preekt.  In zijn ‘Chanson de Van Horst’ zingt Brel: ‘Je mords encore à pleines dents’. Dus doe ik dat ook maar, ondanks het feit dat de mijne uit een tandtechnisch labo komen. En tot slot een goede raad aan alle dames en heren politici met allerlei vage beloften, publiciteitsjongens die zeepbellen verkopen, televisiemakers die stomme realityprogramma’s op ons loslaten, journalisten die absoluut hun kolommen moeten vullen, mensen die denken dat ze cafébaas zijn omdat ze achter een toog staan, toeristen die denken dat ze ‘reizen’ omdat ze toevallig op een vliegtuig zitten, predikers die ons hun levensvisie opdringen, bankiers die ons een zonnige oude dag voorspiegelen, weermannen en –vrouwen die ons zonnige dagen voorspellen, zangers/componisten van slechte songs, casinokapitalisten met hun gewauwel over mondialisering, parlementen die hun jeugd in verre oorden laten afslachten om er zogezegd de democratie te verdedigen, presidenten die hun eigen bevolking afslachten om hun eigen hachje in veiligheid te stellen, restaurants die te veel geld vragen voor minderwaardig eten, verzekeringsmaatschappijen die geleden schade nooit volledig vergoeden, en alle gepensioneerde ‘bastards’ die de omstreken van Benidorm onveilig maken: cut the crap!

En u lezer, wees verstandig en sla in het vervolg deze column gewoon over want wat er in staat is toch niet meer dan crap.

 

Reisverslag Spanje 2012 week 4

Vrijdag 3 februari

Pas tegen 10 u trok de hemel open en kwam de zon erdoor. Een en al blauwe hemel maar wel wind die het toch kil hield.

Naar de ijzerwinkel achter de hoek gewandeld en meteen een ander vuurtje gekocht. Een oliekacheltje van slechts 700 watt maar dat kan ik tenminste op de grond laten staan zonder angst dat Huub zich verbrandt. Voor 38,95 euro ben ik nu wel weer gesteld.

Mijn buurvrouw Anneke kwam stiekem een sigaretje roken achter haar camper. Haar man, Roelof, mag het niet weten dat ze er twee tot drie per dag doortrekt en ze wil ook niet aan de overburen laten zien dat ze rookt. “Die kletsen graag,” wist ze. Nu ja, die mensen komen uit Texel en zijn duidelijk opgevoed in de vreeze des Heeren, met van die calvinistische trekjes. De man had het over de Spanjaarden als mensen ‘die hun afwas doen in koud water’. Daarmee was elke Iberiër voor honderd procent gecatalogeerd. Ik heb de buurvrouw binnengeroepen vanwege de wind.

Roelof is me komen helpen om mijn tv-antenne uit te richten. Zelf heeft hij zo’n piepertje dat aantoont wanneer je signaal OK is. Als ik het opnieuw mocht doen, geen antenne meer op het dak, verdorie, maar gewoon een losse schotel. Nu kan die soms wel omwaaien maar dat kan je verhelpen. Het grootste voordeel is dat, indien je onder de bomen of in de slagschaduw van een gebouw staat, je die schotel iets verder kunt zetten zodat je toch signaal hebt.

In de namiddag ging de wind liggen en was het lekker buiten. Met de buren zitten kletsen en iets drinken. Zij wonen (illegaal) in een recreatiepark in Zuthpen en dat baart hen nogal wat zorgen want hun huis is nu wel helemaal onverkoopbaar. Tenzij de gemeente het ruimtelijk plan aanpast.

Zaterdag 4 februari

Deze nacht is er een stevige wind opgekomen. De buurman is zelfs om half vier opgestaan om z’n luifel dicht te draaien. Deze ochtend hebben ze besloten om meer naar het zuiden te trekken, meer bepaald naar Garrucha in Andalousië. Mensen die hier drie dagen eerder naar ginder vertrokken zijn, hebben hen gebeld om te zeggen dat het daar gemiddeld 2° warmer is.  En zij geloven dat…

Intussen is er iemand terug uit die streek naar hier gekomen en wel omdat het hier warmer is. Wie of wat mag je nog geloven.

De laatste borstelstoten zijn gegeven, de laatste vuile kop is afgewassen, de spiegels blinken als nooit tevoren. Laat Mieke nu maar komen. Voilà, daar werd ik meteen op mijn wenken bediend, een sms om te zeggen dat ze bijna 50 minuten later geland was als voorzien. Gelukkig is de shuttle pas om 10 u. Hoeft ze niet zo lang te wachten. Weer een sms om te zeggen dat de shuttle pas om 10.30 u vertrokken is omdat er nog andere vluchten vertraging hadden. Op het kantoor had men me gezegd dat het zeker 2 uur rijden was, dus had ik nu wel tijd tot kwart na twaalf om eens gaan te kijken of ze er was. Om kwart voor twaalf ineens een telefoontje. “Ik sta hier wel al. Nu heb je niets anders te doen en nu ben je er nog niet.”

Eerste kennismaking met de camping verliep tamelijk positief, tot mijn grootste verbazing. Met de kar was het al meteen anders. Hier is het vuil, daar ligt stof, hier zit een spatje, daar een plukje haar van de hond. Dan heeft een mens zich twee dagen zitten uitsloven…

We zitten nog maar net aan de koffie of er wordt aan de deur geklopt. Piet en Elly zijn gearriveerd. We zitten eerst buiten een beetje te kletsen bij een roseetje en daarna gaan we samen even wandelen naar Albir want er moeten wel enige inkopen gedaan worden. Terwijl de dames de Consum afschuimen, gaan Piet en ik met de honden rustig op een terrasje zitten.

Terug op de camping proberen we de morgen vrijkomende plek naast mij vast te leggen voor Piet en Elly. Ineens kon dat niet, wat in mijn ogen dikke zever is. Dus blijven ze buiten gewoonweg op de openbare parkeerplaats staan en ze zullen wel zien of ze er wegvliegen of niet.

Tegen 19 u gaan we naar El Sacristan en Eddy staat ons op te wachten. Een tafel van 7 was niet mogelijk maar eentje van vier en eentje van drie kon wel. Het werd alleszins heel gezellig met Frey en Fabienne erbij. Daarna in de kar nog iets komen drinken en onze Leerdammers zijn dan maar gaan slapen. Ondanks het live optreden in de bar vlak bij hun camper, blijken ze achteraf rustig geslapen te hebben.

Zondag 5 februari

De onheilsberichten over het slechte vriesweer in België blijven binnenstromen terwijl wij in de zon zitten. Piet en Elly lopen met ons naar de markt in Albir maar daar heb ik een broertje aan dood en dus plant ik me neer op een terras en wacht wel af wat op ons afkomt. Mieke koopt me 9 paar sokken en 6 onderbroeken zodat ik weer een tijdje voort kan zonder hoeven te wassen.

We zouden in de namiddag naar de vuurtoren wandelen maar het weer is omgeslagen, de hemel ziet grijs en het begint te waaien. Dus blijven we maar liever in de kar zitten. Het eten gisteren was Piet en Elly best bevallen en omdat ik getrakteerd had, wilden zij dat nu op hun beurt ook doen. Dus zaten we weer in de Sacristan en werd het weer gezellig.

Frey en Fabienne hadden hun wandeldag blijkbaar verkeerd ingedeeld want die zijn daarna met hun vrienden ook gaan eten en heel lang blijven plakken.

Maandag 6 februari

Piet en Elly vertrekken vandaag. Ze moeten nog langs de veearts want met Koos gaat het niet zo goed. Daarna willen ze doorrijden naar Malaga want daar ergens in de buurt hebben vrienden van hen een huis en die zullen er het volgende weekend zijn. We kregen een berichtje dat ze met Koos woensdag weer terug naar de dierenarts moeten en dus blijven ze daar nog even in de buurt rondhangen. Daarna zullen ze naar Malaga moeten spurten.

In de namiddag is het zo’n schitterend weer dat we weer buiten kunnen zitten in short en T-shirt. Tegen 16 u werd het toch weer wat frisser en dus kropen wel lekker in de zetels van de kar. F&F kwamen aperitieven en dat werd een best gezellige bedoening. Mieke had een kilo gamba’s gekocht en die gingen er als borrelhapje goed in. De pastis ook.

Het was al ver etenstijd voorbij vooraleer we eraan dachten om het aperitief nu maar af te sluiten.

Dinsdag 7 februari

F&F zouden ons vandaag rondrijden, de bergen in. Ze kennen die regio zeer goed omdat ze er twee keer per week gaan wandelen. In La Nucia moesten we absoluut naar een winkel waar honing werd verkocht. Echt het zien waard! Daar stonden wel tien verschillende soorten in grote vaten maar de manier waarop de uitbater die honing in de potjes deed was van zo’n handigheid dat goochelaar Rafael er zelfs zou staan op kijken.

In Tarbena zijn we een koffietje gaan drinken in Casa Pinet. Een prachtige zaak is dat, zeg. Geen vierkante centimeter aan de muren of de plafonds is nog vrij. Het hangt er allemaal vol met posters, foto’s, krantenknipsel en getuigenissen van alles en iedereen dat of die maar iets met het communisme te maken heeft. Ik had constant het gevoel dat ik, samen met het roeren in m’n koffie, maar beter de Internationale kon aanheffen. Alleen ken ik de tekst niet in het Spaans; in het Nederlands trouwens ook niet. Maar wel een ervaring om échte foto’s van Che te zien. En alweer zat ik er met een krop in de keel naar te kijken. Sentimentele zeikerd, zei ik tegen mezelf.

Via Polop en Callosa naar Guadalest waar een Moors kasteel te bezichtigen is maar waar we toch maar niet gestopt zijn. Wel in Beniarda. Daar gaan eten in Ca Gloria, en dat was niet meteen de eerste keuze van Frey maar ik vond het wel heel goed. Menu met tonijnslaatje, allerlei charcuterie en soep, met dessert + halve fles wijn = 10 euro.

Terug naar de kust kom je doorheen prachtige landschappen en soms krijg je de zee te zien tussen twee bergketens door. Is wel mooi, alleen spijtig van de skyline van Benidorm. Wat een zonde toch. Maar ja, wie er niet moet (wilt) zijn, moet er maar wegblijven. Wat ik ook consequent van plan ben.

In Altea iets gaan drinken in café Fronton en ja, ook daar betaal je maar 1,10 euro voor een pintje of een glas wijn en je krijgt er nog een tapas bovenop.

Woensdag 8 februari

Alweer kondigde de dag zich zonnig aan maar de wind joeg de golven zeer hoog op. We zouden het vandaag wat kalmer houden, met tegen de middag wel een terrasje. Lekker in de zon zitten met een pilsje en een tapas. Mieke kon zich niet meer inhouden en moest schoenen kopen. Ze heeft eindelijk een paar warme, halfhoge laarsjes gevonden die haar meteen als gegoten zaten en die dan ook nog warm zijn. Daarmee is die lieve schat ook weer gelukkig. Morgen wil ze er weer heen want ze kan ook nog zomerschoenen gebruiken, zegt ze. Tja, het is dan wel -15 in België maar aan zomerschoenen moet je natuurlijk een heel jaar lang denken.

Na de wandeling even bij de petanquers gezeten maar het werd me te koud en dus maar terug naar de kar. De hele namiddag een beetje zitten lezen en dan maar de doos Rummikub boven gehaald en gespeeld tot Mieke aan de winnende hand was.

Piet en Elly moeten vandaag weer met Koos naar de veearts

Nu gaan we deze avond weer naar de Sacristan om het varkenshaasje uit te testen. Piet en Elly waren er weg van.

Daar komt dan nog bij dat Fabienne daarnet ook al kwam voorstellen om daar morgenavond ook nog eens te reserveren omdat het Mieke’s laatste avondmaal in deze omgeving is.  Dat betekent dus dat Mieke op zes avonden in Albir vier avonden in de Sacristan heeft gezeten. Van een vast, loyaal en trouw cliënteel gesproken!

Donderdag 9 februari

Alweer kondigt de dag zich stralend aan. De zee is wel een heel stuk rustiger dan gisteren het geval was. Geen wolkje aan de lucht. Zo hebben we het graag.

Onze Engelse buren zijn alweer vertrokken, meer naar het zuiden voor een Hymer-bijeenkomst. Waar dat juist plaatsvindt, weet ik ook niet. De Engelse uitspraak van Spaanse plaatsnamen is nauwelijks te verstaan. Laat staan dat je dat ook op een landkaart terugvindt. U19 en U18 zijn niet lang vrij gebleven. Er kwamen meteen twee Duitsers in de plaats. Zo blijf ik lekker in internationaal gezelschap zitten.

Eddy is nog langs geweest om Mieke goede reis te wensen. Gisteren heeft die ook twee keer aan onze deur gestaan maar toen zaten wij lekker op een terrasje (’s middags) en nadien in het stadje (schoenen kopen).

Van zodra de zon een beetje verder zakt, zo rond half vijf, begint het toch frisjes te worden. Tijd dus voor een potje Rummikub en een glaasje rosé, of beter voor meerdere glaasjes. Het is wachten op Frey en Fabienne die weer een zware wandeling achter de rug hebben. Het begint meer op bergsport dan op wandelen te lijken, vertelden ze ons. En dan met z’n vieren maar weer eens naar de Sacristan. Na het eten toch iets te dicht bij en te veel aan de vloeibare snoepjes gezeten, vrees ik, want ik kan me niet herinneren dat Mieke Huub nog heeft uitgelaten en dat ze over me heen moest kruipen voor haar laatste nacht hier.

 

 

Reisverslag Spanje 2012 week 3

Vrijdag 27 januari

De dag kondigde zich zeer mooi aan en op de dijk was het rustig. Na de koffie met Frey en Fab boodschappen gaan doen en daarna naar Eddy gereden. Tja, die camperplaats heeft het grote voordeel dat je heel de dag in de zon staat maar pensvol is pensvol en er is wachtlijst van minstens negentien personen voor mij. Dus raak ik daar wel nooit op. Dat Eddy nog tijd vindt om te gaan fietsen, lijkt mij wel een wonder want die is altijd bezig met een of ander.

Dan naar de Chinees, een warenhuis waar je nu eens alles kan vinden wat je ook maar zoekt. Nooit van een bekend merk natuurlijk, wel van Chinese namaak. Een borstel, een gieter en een verwarming gekocht. Nadien bij de Lidl gestopt en wat voorraad ingeslagen, vooral bier en wijn, zodat ik het weekend doorkom. En daarna iets gaan drinken, uiteraard. Frey en Fabienne willen vanavond naar het Kaktus Hotel. Er is daar een visbuffet en daarna een flamencoshow. Dat eerste wil ik niet omdat ik nog altijd zit te puffen van wat ik gisteren in Sabor heb gegeten en dat tweede wil ik nog veel minder omdat ik ongeveer weet dat zo’n show nog minder met flamenco van doen heeft dan Clouseau met kleinkunst. Dus eet ik wel in de kar.

In de namiddag eens naar de petanquers gaan kijken (Frey heeft gewonnen). Een fantastisch telefoontje gekregen van Mieke. Ze zou eventueel van 5 tot 10 februari kunnen overkomen. Morgen is ze voor de hele dag naar ’s-Hertogenbosch, samen met het stadsbestuur, voor de feestelijkheden rond ik-weet-niet-hoeveel-jaren verbondenheid met het hertogdom Brabant. Daar was ik wel graag bij geweest want Den Bosch heeft wel iets. Ik voel er me toch behoorlijk goed thuis, net zoals bijvoorbeeld in Maastricht. Maar ja, hier in Albir begin ik het eigenlijk ook wel fijn te vinden.

 

Zaterdag 28 januari

 

Een koude en sombere dag. Het moet even wennen. Dus maar veel wandelen en veel binnen zitten. Geen bijzonderheden te melden. Morgen zou het weer beter worden.

 

 

Zondag 29 januari

 

Tja, een zondag in Spanje. Het is rustig buiten, toch in de voormiddag. Tijdens de namiddagwandeling was het wel wat drukker. Het café hier aan de ingang (Heartbreak Hotel) is ’s zondags blijkbaar het rendez-vous van zware jongens met Harley’s en lichte meisjes van Oost-Europese oorsprong. Frey en Fabienne zijn weer gaan wandelen in de bergen, zoals elke donderdag en zondag trouwens. Maar ja, die mensen zijn lid van de wandelclub uit Heverlee en draaien hun hand niet om voor 20 km en dat dan nog tegen een tempo waarbij ik uit de adem raak als ik er aan denk.

Tot in Altea gewandeld en nog wat buiten gezeten met een pilsje erbij. Tegen vier uur moet je alweer klappertandend de kar in en het vuurtje aanzetten. Op mijn gemakje een fles Valdepenas konijn gemaakt. Het kan aangenaam zijn in het leven.

 

 

Maandag 30 januari

 

Vandaag zijn mijn overburen, een Nederlands en een Brits koppel, weer vertrokken. Toevallige gaan ze alle twee de kant van Benicassim uit. Het was hen daar bijzonder goed bevallen en dus gaan ze er weer heen. Huub vond het afscheid bijzonder erg want die Engelse Chrissie was hem hard genegen en telkens ze ook maar een stap zette – dan kon hij horen aan het geknars van het grind – was hij niet meer te houden.

Met Fabienne afgesproken om naar het reisbureau te gaan om de shuttle voor Mieke vast te leggen. Frey was druk aan het drummen toen ik op hun stek toekwam. Op dat kantoor, gerund door Britten, bleek het een hele administratie te worden voor zo’n ticket. Kostprijs 10 €, als je ineens heen- en weer bestelt, is het 18 €. Er is pas een bus om 10 u maar daarmee hoeft ze niet erg lang te wachten. Helaas zal de rit zowat 2 u duren want die shuttle stopt zowat aan elk hotel in Benidorm.

Op weg naar Frey had ik gezien dat de plek U 20 vrij was gekomen. En op het kantoor bleek er geen enkel bezwaar te bestaan dat ik naar daar verhuisde. Wat ik dan ook prompt heb gedaan, weg van die sombere, donkere en vooral koude A6. Eens op mijn nieuwe stek, maar direct beginnen te genieten van de middagzon, zeteltjes buiten gezet, kopje koffie erbij en sigaretje in de mond. Na dagen lang in coltrui + fleece + overjas eindelijk weer eens lekker in T-shirt.

Een mailtje gedaan naar Eddy om hem te zeggen dat ik verhuisd ben naar U20 en hem meteen uitgenodigd om zaterdagavond te gaan eten.

Mieke heeft gebeld om te zeggen dat het in België gesneeuwd heeft en dat de stenen uit de grond vriezen. Zie mij hier lekker in de zon zitten…

 

 

Dinsdag 31 januari

 

Dit is dan de laatste dag van deze wintermaand en ook hier heeft het deze nacht lichtjes gevroren. Om 11 u stond de kar in de zon. Tot dan was het binnen behoorlijk koud. Ik stak net m’n kop buiten toen Eddy kwam aangereden. Samen lekker in de zon gezeten en een beetje zitten kletsen. Hij raadt het me af om meer naar het zuiden te rijden omdat daar zowat alles gesloten is terwijl je hier alles bij de hand hebt. Gisteren is hier ook een maat van Frey (iemand uit Gent) weer terug aangespoeld die de meer zuidelijke streken ontvlucht is, net om dezelfde redenen. Bovendien was het daar een stuk kouder dan hier, beweerde hij. Een indruk die ik bevestigd zie op het forum Campersite vanwege Guido die ook in de buurt van Murcia verblijft. Wel zonnig maar een koude wind. Hier hebben we daar geen last van. Spijtig genoeg voor die Gentenaar was er maar één plek meer vrij, die ik gisteren verlaten heb, en daar wilde hij niet gaan staan. Dus is hij maar een plekje gaan zoeken op de camperparking, hier hogerop naar Altea.

Heel mijn waterhuishouding is naar de knoppen. In de keuken krijg ik helemaal geen water en als ik de wc spoel of m’n handen was, stroomt er een veelvoud van het gebruikte water gewoon weg via een soort overloop. Vandaar dat die watertank ook meteen leeg raakt. Ik zal toch een goede reparatiedienst moeten opzoeken, eens terug thuis.

Naar mijn buren zitten kijken die met een kookstel buiten zaten, de Skuttelbraai.

Ik werd van alle kanten gevraagd om een stukje over Veronique te schrijven. Vond ik toch iets te emotioneel maar Mieke vond het prachtig maar ik weet ook wel dat ze – in de emotionele toestand waarin ze zich nu bevindt – wel alles mooi zal vinden.

 

Woensdag 1 februari

 

Man, man, man, ik was er net op tijd bij om de zon zien op te komen over de zee. Indrukwekkend! Iets waar Huub zich natuurlijk geen zak van aantrekt want voor hem zijn de palmbomen en de pissporen van andere honden – vooral dan teefjes – veel belangrijker dan wat dan ook.

Fabienne moest naar de Spaanse les. Na een grondige poetsbeurt van de kar met de overburen staan kletsen, mensen uit Texel. Een boerenzoon die het in andere sectoren heeft moeten zoeken en waar maken.

Toch even naar het petanque gaan kijken en Frey weer in actie gezien. In feite is dat een verschrikkelijk ingoed mens die hier van elke seconde weet te genieten. Spijtig genoeg is Fabienne een beetje grieperig.

In de late namiddag komen mijn andere buren, afkomstig uit Zutphen maar wel met Friese roots, terug thuis en net op tijd gezien dat de dame in kwestie met een leeg glas zat. Sament de overschot van mijn Beaujolaiskratje konijn gemaakt. Lekker een eindje zitten lullen tot ze absoluut naar binnen moest om te skypen met de kinderen. Daarna vertrokken ze naar het Chinese restaurant Hongkong in Albir waar je met z’n tweeën voor 13 euro kunt eten, drank inbegrepen.

Piet en Elly zullen hier zaterdag wel ergens in de buurt staan om Mieke te verwelkomen en mee gaan te eten.

Onze auto staat in panne. Iets met de alternator naar het schijnt. Hopelijk is het zaterdag, als ze hier toekomt, nog zo’n mooi weer, hoewel men aankondigt dat het zal veranderen.

 

Donderdag 2 februari

 

Wel, de aangekondigde weersverandering is er dan ook gekomen. Ik lag nog maar goed in mijn bed, is het beginnen regenen en dat heeft heel de nacht aangehouden. In Leuven moet vandaag de stoet van de togati door de straten trekken. ’t Immers de feestdag van de KUL. Als het daar zo koud is als Mieke me gisteren heeft verteld, kunnen die professoren hun toga maar beter goed dicht houden.

Het bleef miezeren en Huub kon alleen tussen twee buien door even naar buiten. Aan het strand stond bovendien een stijve bries en dat maakte het nog minder aangenaam. Toch opvallend hoe snel een mens een beetje zonneschijn gewend wordt en hoe snel je dat mist. Ook al besef je dat het in België nog veel erger is.

Fabienne is verduiveld goed ziek en de geplande donderdagse wandeling is dan ook terecht uitgesteld.

Van mijn intense poetsbeurt van gisteren is al niets meer te merken. Daar zorgt Huub wel voor.

Internet is bijna onbereikbaar nu het weer de mensen binnen houdt. Heel Nederland zit op het netwerk.