Zo 21/05 Is het op? Het is op!

 

De laatste dagen zit ik er steeds vaker aan te denken dat het stilletjes tijd wordt om maar weer naar huis te gaan. Niet omdat Mieke daar bijna dagelijks op aandringt. Niet omdat de camping bijna leeg loopt en je nog maar weinig vertrouwde gezichten meer ziet. Dat was vorig jaar ook zo en toen bleef ik nog twee maanden langer. Niet omdat ik me zou vervelen, of zo. Ik zou trouwens niet weten hoe verveling er moet uitzien. Niet omdat ik plots overvallen wordt door een aanrollende vlaag van heimwee naar het mooiste stadhuis ter wereld; niet dat ik zit te hunkeren naar een Stella in de Gambrinus of Leuven Central. Neen, gewoonweg om ik denk dat “het op is”. Zoiets als met drinken. Vroeger kon je nog uren nadat je de tolerantiegrens voor alcohol al lang overschreden had, nog een uren lang aan de toog blijven hangen. Zo lang er een pint voor je neus stond, of er nog een aap met een hoed op met je wilde praten, dacht je er niet aan om naar huis te gaan. De laatste tijd houd je het voor bekeken eens je het saturatiepunt hebt bereikt met slechts één resterende betrachting: mijn bed a.u.b. want ik ben verzadigd. Wat uiteraard niet verhindert dat je daags nadien weer verpletterd wordt onder een niet te weerstane druk om meteen weer je stamkroeg in te duiken.

Nu zit ik dus in gelijkaardige omstandigheden wat deze overwintering betreft. In de stellige wetenschap dat ik na enkele dagen, en bij de eerste grijze hemel of regenbui, mezelf voor het hoofd sla omdat je weer 2.000 km meer noordwaarts bent gereden. Anderzijds is er ook één voordeel mee gemoeid, namelijk dat ik dan ook kan ophouden met deze blog, die tenslotte alleen geschreven wordt als ik van huis ben. Want, laat ons wel wezen, het valt me elke dag zwaarder en zwaarder om hier minstens één zin te bedenken die niet meteen onder de het strenge predicaat ‘pure nonsens’ gecatalogeerd wordt. Maar… zo lang het moet duren, zal het moeten duren.

Al bij het ontwaken dacht ik er vandaag aan: verdomme, laat mij die loodzware stilte nu eens goed doorbreken. Immers, ook het zalige gevoel dat stilte bij een mens veroorzaakt, kan vervelend worden. Als er drie straten verderop iemand een scheet laat, komt dat geluid hier aanrollen als een donderslag. Je kunt gesprekken van nummer 20 in Calle Roma haast letterlijk verstaan en als er eentje het in het hoofd haalt om een plankje doormidden te zagen, lijkt het wel dat er een heel bos gerooid wordt. Aan het kerkje is het weer feest en op camping Villamar aan de overkant van de 753 geeft men ook van katoen. De wind staat verkeerd zodat je middenin in die kakofonie zit. Dus gaat de iPod aan en mag de volumeknop enkele streepjes hoger. Dat moet ook als je meteen begint met het vierde van Rachmaninov. Verantwoord lawaai van goede smaak, heet dat. Om het nog maar weer eens met Brel te zeggen (uit Vesoul:

D’ailleurs j’ai horreur
De tous les flonflons
De la valse musette
Et de l’accordéon

F&L gaan shoppen in Finestrat. Nu ja, de ene gaat ’s zondags naar de religieuze kerk, de andere naar de commerciële. Tussendoor kijk ik met een half oog een beetje naar de Giro terwijl ik me voor 200 % op een doorloper gooi. En weer is het een jonge lefgozer die wint. Quickstep heeft enkele raspaardjes in huis. Nadien loop ik eens tot bij Hugo waar de zoon van Agnes op bezoek is. De bouwwerken aan Villa Hugo gaan goed vooruit en zoals het er naar uit ziet, kan morgen het dak erop. Opvallend: Huub trekt me tegenwoordig automatisch mee naar Valencia. Te vrezen valt dat de aldaar verkrijgbare snoepjes daar wel voor wat tussen zitten. Even opvallend: Agnes die angst heeft voor elke keffer, zelfs als die maar drie poten hebben en doofstom geboren zijn, wordt stilletjes aan beste maatjes met Huub. Agnes laten genezen van haar hondenfobie = een pluim voor mijn hond!

Nog maar net terug in m’n eigen hok of Alex komt aan gewandeld. Hij en Francine vliegen deze week, samen met Frank, voor een week terug naar België. Frank om een hoop noodzakelijke administratieve rompslomp uit de weg te ruimen, Alex om zijn neef uit Canada te bezoeken die voor een dag of zo in Brugge zal vertoeven. Het is nogal problematisch om bij Ryan Air in te checken en de instapkaart af te drukken. Tja, als je goedkoop wilt vliegen…

Intussen heeft mijn teerbeminde weer een drukke dag achter de rug. Eerst mee gaan opbouwen voor een benefietconcert ten voordele van een schooltje in Ethiopië dat de volle steun kreeg van onze betreurde kameraad Frits. Daarna met vriendin Ria naar een steakfeest.IMG_5618

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s