Dinsdag 31/05 Tv- en wifiproblemen

 

Zo’n keer of vijf per maand ben ik opgelucht dat er geen diepgelovige, regelmatig ter kerke gaande mensen in mijn buurt zijn. Dan hoef ik die mensen immers niet te schofferen met een salvo vloeken die ongeveer 8 halen op de schaal van Richter. Oorzaak van die niet voor publicatie vatbare scheldkanonnade moet je zoeken bij je televisietoestel, je tablet of je MacBook. Je wilt naar de koers of het journaal kijken en je krijgt van TV-Vlaanderen een zwart scherm met de boodschap ‘Gecodeerd kanaal’… dan sta je toch op het punt om uit je vel te schieten. Je wilt je kranten ophalen en daar flikkert de waarschuwing ‘Er is een fout opgetreden’… dan loop je toch een hele voormiddag te ijsberen met een gevoel alsof je een kater moet bestrijden na drie flessen wijn, vijf blikjes bier en vier stevige borrels. Het is dringend tijd om je blog aan te vullen en CloudWifi vertikt het om je op het net te laten… hallo, dan is alles wat op je tafel staat niet langer gegarandeerd breukbestendig en toevallige voorbijgangers zijn niet meer zeker van hun verdere leven. Dat heb ik vandaag allemaal moeten ondergaan. Om maar even te duiden dat ik deze laatste meidag van het jaar geen toonbeeld ben van opgetogen vrolijkheid.

Alsof de duivel er mee gemoeid was (het voorgaande had ik toen al geschreven) komt Mieke (niet Wellens maar Kusters) mijn hulp inroepen omdat hun tv het niet meer doet. Dus maar mee naar Valencia 10 en wat doet zich daar voor? Jawel, gecodeerde kanalen. Dan probeer je weer van alles en nog wat en soms lukt het en soms niet. Nu was het veel te lekker buiten om naar tv te kijken maar eens weer thuis probeer ik ook eens en hopsa, net dezelfde miserie. Ook bij Louis en Gerarda is het van dattum. Uiteindelijk is het toch in orde gekomen door op een andere satelliet in te schakelen.

Hugo was vandaag naar Villa Maja. Daar is een bijzondere school uit Genk te gast; vorig jaar heeft hij die naar hier laten overkomen. Weer zo een van zijn speciale projecten en waarschijnlijk de reden, zoniet een welgekomen excuus om zo onverwacht naar hier te komen. Wel opvallend: eindelijk heeft hij de scooter ingeruild voor de scootmobiel. Als je met de scooter stopt, moet je onvermijdelijk voet aan de grond zetten en als je daar niet goed bij oplet, kan je knie al even onvermijdelijk een verkeerde draai meekrijgen. Dat gevaar bestaat niet bij een scootmobiel. Ik sta wel verbaasd van de snelheden die met zo’n ding te bereiken zijn. Want laat ons wel wezen, zelf kapotte knieën zijn voor Hugo geen beletsel om er geen vaart achter te zetten.

Intussen heeft Fernand een van mijn kastdeurtjes vakkundig aangepast. Daar moest een stuk af omdat die nieuwe airco breder uitviel dan zijn voorganger. Het probleem waren die verdekte kastscharnieren waarvoor je een tonboor en een voorzichtige hand nodig hebt. Dingen waarvoor je bij vakman Fernand moet zijn. A propos, op de wateraansluiting na, heeft hij de keuken in de Glamper helemaal afgewerkt. Er was zelfs een Engelsman die hem 5.000 euro bood voor die keuken terwijl die toch helemaal is uitgebouwd met recuperatiemateriaal. Er zijn hier verdorie goede zaakjes te doen.

De rest van de dag stond ik lichtjes op ‘poetsmodus’ want dit is mijn laatste dag als vrijgezel. Morgen komt Mieke.

IMG_2404
Waarschuwing: deze hooligan maakt een camping onveilig…
Advertenties

Maandag 30/05 Hugo is back in town

 

Wat krijg je als je het verslag van de dag eens iets vroeger publiceert dan gewoonlijk? Je zult wel altijd zien dat er net daarna pas iets écht noemenswaardig gebeurt. Nog maar net had ik het journaal opgezet voor het laatste nieuws over de toestand van Stig Broeckx, of ik hoor buiten iemand herhaaldelijk mijn naam roepen. Van zodra ik m’n hoofd buiten steek, klinkt de kreet “Surprise”. En begot, het is dan ook een verrassing van jewelste: Hugo en Agnes! Dan duurt het wel even voor je weer op je apropos bent. Om het verhaal kort te houden: zoals te verwachten, kon Hugo het in België niet meer uithouden. Op de strikte voorwaarde van Agnes dat hij zich hier kalm zou houden en zich alleen met de scootmobiel zou verplaatsen, en zonder iemand hier op de hoogte te brengen, zijn ze in het eerste het beste vliegtuig gestapt. In Alicante hebben ze een taxi genomen – terwijl hun auto er hier werkloos bij staat – om de verrassing totaal te maken. Daarin zijn die twee dan wel zeer goed in geslaagd.

De belofte aan Agnes heeft Hugo duidelijk niet letterlijk genomen. ‘Scoot’ hij goed begrepen maar dat ‘mobiel’ heeft hij gewoon vervangen door ‘er’. En dus rijdt hij hier nu rond op de scooter. Nu had ik ook niet van Hugo verwacht dat hij zijn imago op het spel zou zetten door hier als een volleerde Benidorm Bastard met zo’n gemotoriseerde rolstoel door de straten te knallen. Noblesse oblige, nietwaar. Maar toch, moest ik mij in zijn aan totale kreupelheid grenzende toestand bevinden, ik zou het wèl doen. En met heel veel plezier zelfs. Ik zou me ook niet durven bewegen zonder een kruk of wandelstok want bij de minste ondoordachte beweging gaat hij gegarandeerd door zijn knieën.

De Glamper (Oslo 19) krijgt nog een bijkomende laag verf over zich heen maar met de warmte van vandaag en in de blakende zon is dat niet het beste idee, vind ik. Fernand legt intussen de laatste hand aan de keuken en verdorie, ik geloof niet dat er veel huizen zijn waar je zo’n keuken in vinden kunt.

Frank is naar de landbouwcoöperatieve in Altea gereden en heeft voor mij een lading schaduwdoek meegenomen. Men is wel druk doende de toldo’s op te spannen maar op mijn plek moet ik zeker wachten tot 13 u vooraleer ik daar ook maar een greintje schaduw van heb. Dus heb ik allerlei ideeën overwogen om bijkomende schaduw te realiseren want er wordt hier echt wel ‘gestookt’ met temperaturen boven 30 C° en in de zon zelfs 42 C°. Een eerste taak was een toldo hangen voor mijn glazen ramen. Mooi is het niet maar het helpt. Voor de overige werkzaamheden is het wachten tot de bovenste toldo hangt want daaraan moet alles worden aangepast.

Angela en haar echtgenoot zijn pas na 16 u vertrokken. Het is toch 800 à 900 km van hier tot Santander maar zij gaan heel de nacht door rijden om morgen de ferry te nemen. Dan moeten ze nog eens zoveel kilometers rijden voor ze weer in de buurt van Manchester zijn. “Eindelijk verlost van die zon,” gaf een spottende Angela nog mee. “Eindelijk weer wat kilte en regen!” Wedden dat ze al aan het aftellen is tot oktober om terug te komen? Ik vind het erg spijtig dat ze weg zijn want als er nu één Brits koppel is dat geen ambras verkoopt, zijn zij het wel. Daarmee wordt het wel lichtjes eenzaam in m’n straat. M’n meest nabije redelijk denkende buren zijn Herman en Corrie, F&L en Louis/Gerarda; de weinigen die nog in dat cirkeltje zitten, zijn Britten + 1 Duitser.

Alex en Francine komen afscheid nemen. Zij vertrekken woensdagmorgen. Alex is vast van plan om er minstens vijf dagen over te doen maar in zijn plaats hoop ik dan toch dat het intussen in Frankrijk ophoudt met regenen. Als je onderweg vanwege het slechte weer toch in je camper moet blijven zitten, kun je er even zo goed mee rijden.

Rabisto heeft de scooter nog eens van stal gehaald maar had problemen met de starter. Net zoals bij ons is het al voldoende dat een mecanicien eventjes naar je probleem kijkt en het kost je al meteen € 60. Woensdag rijdt hij naar de luchthaven want zijn Lapin zit op dezelfde vlucht als Mieke. Ik hoef echt niet mee te gaan om mijn vrouw 40 minuten eerder te kunnen kussen. Intussen heeft ze vandaag nog een zitting van de gemeenteraad en ze vreest dat die niet vòòr 2 u zal gedaan zijn. Er staan immers heikele punten op de agenda: het nieuwe circulatieplan, de parking onder het Bruulpark… zaken die in Leuven de voorbije weken, maanden, jaren toch voor enige commotie hebben gezorgd.

Terwijl West-Europa haast verzuipt, troepen Mieke/Fernand/Gerarda/Louis hier op het terras samen. We houden het vol tot 21.30 u en dan nog is het 19 C°. En (buiten) kurkdroog.

IMG_2403
Afstotend lelijk maar wel efficiënt tegen de zon.

Zondag 29/05 Goodbye Dethleffs

 

Het is exact een jaar geleden dat mijn camper voor de allerlaatste keer de Noormannenstraat kwam ingereden. Ik zat niet eens zelf aan het stuur, wel ernaast. Met de inplanting van die ICD werd mijn C-rijbewijs niet langer door de verzekering gedekt. Vandaar. Het heeft heel lang geduurd vooraleer de “afscheidsknop” in m’n hoofd werd omgedraaid maar op een bepaalde maandagmiddag zette ik mijn Dethleffs te koop op Kapaza. Een uur later was hij verkocht. Ergens in de buurt van Doornik.

Van camper naar caravan. Het voorbije jaar heb ik aan de lijve mogen ondervinden hoe onze zeer verre voorouders zich moeten gevoeld hebben toen ze van hun bestaan als nomadische jager/verzamelaar moesten overschakelen op een sedentair leven met landbouw. Eerlijk toegegeven: onze samenleving heeft dat nog altijd niet verteerd en ik dus ook niet. Nu mag ik mezelf wel altijd wijsmaken dat ik tamelijk gehard ben in het afsluiten van een hoofdstuk en het omdraaien naar een nieuwe pagina, er blijft wel altijd iets knagen. Nu mag ik mezelf best in m’n sas voelen op Helsinki 2 maar het blijft aanvoelen als tegen mijn persoonlijke natuur in. Aan bewegingsvrijheid en onafhankelijkheid heb ik erg veel moeten inboeten. Over- en weer vliegen is sneller en goedkoper maar wat met de pret van het onderweg zijn? Het zelf bepalen hoe ver je gaat en waarheen. Het onbesuisd aanpassen van de reisroute naar gelang de omstandigheden. Het niet geplande rijden doorheen prachtige landschappen en totaal onbekende maar zo mooie dorpen ontdekken. Het onverwachte ontmoeten van lot- en geestesgenoten. Het is er allemaal niet meer bij. Het is dan ook met lichte pijn in de flanken als je de blog van Snelle Eddy leest (toch voor zover hij onderweg is) met zijn verslagen over alle schitterende plekken die hij in Frankrijk aandoet. www.mobielehonden.be

Over al dit piekert een mens op een dag die de archaïsche uitdrukking “diensten als op zondag” perfect illustreert. Het is warm en je praat wat met Mieke en Fernand. Mieke heeft ergens een halsband gevonden die honden een elektrisch schokje geven als ze blaffen. Neen Mieke, zo’n marteltuig is niet van Huub. Als ze met z’n tweetjes eens gaan kijken in El Cisne, duik ik maar weer achter de tv. Het doet vreemd aan om de slotrit Tremelo – Tongeren te bekijken. Niet alleen omdat je hoopte dat die Ronde werd stil gelegd vanwege het zware ongeval van gisteren maar ook omdat die rit verloopt in de gietende regen terwijl je hier zit te puffen van de warmte. Ook regen in de laatste rit van de Giro met een gedeclasseerde ritwinnaar en een verwachte eindwinnaar. Oef, vanaf morgen weer enkele dagen zònder wielrennen.

IMG_1648
Misschien staat deze Dethleffs nu ergens tussen de bomen maar wel zonder mij…
IMG_2350
Reparatie gespot op de camping. Verkeerd begrepen spaarzaamheid of hoofdaandeelhouder in een fabriek van kleefband?

Zaterdag 28/05 Pro brexit

 

Het is weekend en dus rollen weer enkele Spaanse caravans de camping op. Dat zorgt dan wel voor wat bijkomend leven met joelende kinderen en het met enig gedruis vrolijk opstellen van familiaal grote paellapannen. Ik zie ze graag komen en kan maar moeilijk begrijpen waarom toeristen uit het meer noordelijke gedeelte van Europa daar hun neus voor ophalen. Pietje Snot uit Bommerskonten, die van een uitkering moet leven maar daarmee hier toch een min of meer aangenaam leven kan leiden, vind dat Spanjaarden allemaal armoedzaaiers zijn. John Smith uit Angelbay vindt ze té lawaaierig maar, in tegenstelling tot hemzelf en de zijnen, heb ik nog geen enkele Spanjaard ’s nachts om 2 u keihard zattemanspraat lallend over de camping weten waggelen. Kees Visscher uit Kikkerbeek denkt dat het allemaal onbeschaafde dommekloten zijn terwijl hijzelf nog altijd voor de allereerste keer in zijn leven een boek moet lezen of een museum bezoeken. Of: hoe populistische angstpredikers er intussen toch maar in geslaagd zijn om de mensheid met een hoop koppige vooroordelen en een totaal verkeerd wereldbeeld op te zadelen.

Dat doet me onwillekeurig denken aan de uitdrukking ‘Excuse my French’, een term die vooral gebruikt wordt door mensen die de Franse taal niet kennen, laat staan ze ook nog praten, zelfs nooit in Frankrijk zijn geweest. Daarmee waarschuwen Engelstaligen de toehoorder dat er een schunnigheid in hun taalgebruik naar binnen is geloodst. Immers, alles wat fout loopt, wat smerig is of niet door de algemeen aanvaarde beugel kan, moet wel uit Frankrijk komen. Op diezelfde manier wordt hier naar Spanjaarden gekeken. Hier moet het goedkoop zijn, de zon moet schijnen, maar dan liefst zonder Spanjaarden in de buurt. Tenzij in een ondergeschikte, dienende rol en dan moeten ze ook nog vlot Engels, Noors, Nederlands, Deens, Duits en Frans kunnen verstaan en spreken. Blijf toch thuis, kloothommels!

Deze woordenvloed is te wijten aan één zinnetje dat ik gisteren toevallig kon opvangen van een gesprek onder buren. Twee straten verder staat een caravan te koop (€ 13.000) en hoor ik die verkoper zeggen (vrij vertaald): “’t Is misschien te duur voor wat het waard is maar dan komen er zeker geen Spanjaarden op af.” Op het nippertje kon ik mijn braakneigingen bedwingen.

Daar had ik dezelfde moeite mee toen de verslaggeving over de Ronde van België begon en je beelden te zien kreeg van een stilstaand peloton. Een twintigtal renners neer gemaaid door motoren. Het moest er ooit van komen. Hoe vaak heb ik me de jongste wielerseizoenen moeten ergeren de manier van rijden door een veel te groot leger motorrijders in de koers. In Spanje of Italië gaat het er nog veel erger aan toe. Mijn jaargenoot Benny Audiens organiseerde zeker veertig jaar lang zo’n groep gemotoriseerde seingevers. Nooit heb ik hem over ongevallen horen vertellen. Gaat het nu allemaal sneller dan enkele jaren geleden? Overdreven haantjesgedrag? Een gebrek aan wederzijds respect? Te grote zakelijke belangen?

Veel zin om daarna nog naar de Giro te kijken, heb je dan wel niet meer maar je doet het toch maar. En kijk, dan weet je weer waarom je de Giro liever ziet dan de Tour. Vanwege de frivole Italiaanse onvoorspelbaarheid, verdorie. De koppige wil van een Valverde om dat podium te halen, de moedige volharding van een geblesseerde Kruijswijk om niet op te geven, het aanstormende talent van een piepjonge Jungels, de dramatiek van een Zakarin, de grinta van een Nibali om toch in dat roze te komen… daar tegenover is de Tour een saaie, na een week al vastliggende bedoening. De Giro is gepassioneerde koers, de Tour is platte commercie. In Frankrijk is men Fabio Casartelli al lang vergeten, in Italië zie je nog altijd spandoeken met ‘108 Presente’. Wat een verschil.

Mijn Engelse overbuurman John komt een praatje maken. Die voormalige rockgitarist is een beetje doof en dat praat niet altijd even vlot. Meestal hebben we het over muziek maar nu begon hij over ‘the continent’ en het referendum van 23 juni a.s. Hij is pro brexit. Als je vraagt waarom is het enige antwoord: “We choose for democracy” want dat is iets wat geen enkel ander land ter wereld kent, met een lichte uitzondering voor de USA. Als je dan – om die stelling te bewijzen – ook nog durft te beweren dat het Duitse parlement de sharia wetgeving heeft goedgekeurd, verloopt een gesprek met mij niet langer in de beste der stemmingen. Ik geef het op om over democratie te praten met een volk dat mede geregeerd wordt door een House of Lords waarin zonder verkiezingen 2 aartsbisschoppen, 23 bisschoppen, 12 rechters, 92 edelen door vererving en zowat 600 door de kroon aangestelde edelen zetelen.

Mijn Leuvense vriendin José komt afscheid nemen. Ze vertrekt morgenvroeg terwijl ze toch een ticket had voor volgende woensdag. Waarom ze absoluut drie dagen vroeger dan gepland naar huis wilde, kon ze niet uitleggen. Ik heb er hoe dan ook een extra fles wijn aan overgehouden. Een voorbeeld dat elke vertrekker zou mogen opvolgen, denk ik dan maar.

Mieke zit in Borgloon, mijn geboortenest. Daar vindt het trouwfeest plaats van nichtje Nike en Pieter Jan. Die zijn al een jaar geleden in alle stilte gehuwd maar hebben hun feestje blijkbaar uitgesteld tot hun nonkel Guy zeker en wel niet aanwezig kon zijn. ’t Is van je familie dat het moet hebben…

IMG_1542
Proficiat Nike en Pieter-Jan.

 

Vrijdag 27/05 Guarda la bella luna

 

Huub maakte me deze ochtend heel vroeg wakker met veel zenuwachtig gedoe en opgewonden geblaf. Dat doet hij wel vaker maar nu klonk het anders dan normaal en het bleef maar aanhouden. Het licht zat nog niet helemaal in de dag – het moest nog half zeven worden – en ik vervloekte hem en zijn voorgeslacht tot in de zevende generatie. Onder het mom van “hij-heeft-er-niet-voor-gekozen-om-bij-mij-te-zijn-maar-ik-heb-gewild-dat-hij-bij-mij-is” ben ik uiteindelijk maar opgestaan, heb me aangekleed en hem uitgelaten. Voor mij had de nacht nog maar vier uur geduurd vanwege weer wat te lang blijven lezen. Totaal niet bij deze wereld zijnde, zet je dan maar koffie en leest je kranten. Van slapen komt toch niets meer in huis maar je ergert je wel stik kapot als meneertje Huub dan in de zetel kruipt en geen vijf minuten later de deugddoende stilte met zijn gesnurk doorbreekt.

Wie die stilte van Aurora ook verbrak was buurvrouw Daisy die zeer beleefd kwam vragen of ik a.u.b. hun waterkraan wilde toedraaien want zij en Onslow gingen weer op huis aan. Waarschijnlijk omdat ik nog niet goed wakker was, dacht ik eerst dat ik geplaagd werd door een onverwachte verschijning uit hogere sferen en het slachtoffer was van ofwel een smakeloze grap ofwel een mirakel. Als dit zo verder gaat, worden we volgende september nog beste maatjes.

Het is wel even schrikken als Leuven uitgebreid in het nieuws komt omdat onze Mo Ridouani zich weer wat in het hoofd gehaald: een drijvend bos op de Vaart. Niet dat je Leuven daarmee veel groener zal maken – een tiental bomen op een vlotter zijn nog geen bos – maar je haalt er verdorie wel de nationale pers mee. Als je dan bedenkt dat er niet eens drie van de huidige gemeenteraadsleden voldoende beslagen zijn om Tobback eventueel op te volgen, en dat Mo er daar ééntje van is, mag je wel vragen stellen bij het niveau van de andere raadsleden. Op één na, natuurlijk. Och, de verkiezingen van 2018 zijn nog eeuwigheid ver.

Je probeert zowat van alles uit je vertrouwde trukendoos om wakker te blijven tot je uiteindelijk moet toegeven dat de jaren je hebben ingehaald. Dus installeer ik me in m’n zetel en net als je denkt: ziezo, een uurtje of twee de ogen dicht, komen F&L vragen of ze niets uit de winkel voor mij moeten meenemen. Een half uur later tweede poging. Nu komt Gerarda kloppen. Of ik geen portie frietjes wil want ze heeft te veel aardappelen geschild. Weer mislukt. OK, dan zal Michel me wel in slaap wiegen tijdens de Ronde van België. Niet dus want er wordt wel degelijk gekoerst op de Vlaamse bulten en kasseiwegen. Goed, dan maar tijdens de Giro. Noppes, verdorie. Daar zorgt die geblokte rosse uit Den Bosch wel voor omdat hij zonodig een beetje in de sneeuw wilde spelen die boven op de Agnello nog meters dik ligt. Hij verliest daarmee wel zijn roze trui met 1’05’’. Onderweg ging ook Zakarin op een hoogst merkwaardige manier onderuit maar Nibali is intussen wel lichtjes verrezen. Alleluja!

Lea heeft eindelijk iets gevonden waar we al maanden naar zochten: een doodgewone badborstel. Je weet wel, zo’n ding waarmee je je rug een beurt kunt geven, vooral de plekken waar je met de blote hand niet (meer) bij kunt. Hypermarkten, interieurwinkels, loodgieters… alles hebben we afgezocht naar zo’n ding en niet gevonden. Nu dus wel in een hoekje van een Chinese winkel. Moest ik die borstel toch meteen uittesten en jawel hoor, het deed deugd. Leve de Chinezen.

Mieke had Jo, Jeanne, Jan en Ria op bezoek, zeg maar het klassieke kaartclubje, en die hadden me allemaal een of ander sterk verhaal willen vertellen, maar de verbinding was weer van zo’n kwaliteit dat ik geen reet van verstaan kon.

Neen, in geen geval wilde ik voor de derde of vierde keer naar ‘Moonstruck’ kijken. Trouwens, ik zou tegen dan toch al in slaap gesukkeld zijn. Maar… aan die verdomde film heb ik één slechte gewoonte overgehouden. Telkens ik de volle maan zie, spookt het zinnetje van de oude man met de vijf honden me door het hoofd: Guarda la bella luna. https://youtu.be/zfoo2OfwA7Y. Tot daar wilde ik de film zien, en dan tot aan de operascène want als trouwe adept van Puccini laat je La Bohème zo maar niet liggen. En dan is het weer kijken tot de keukenscène want daarin komt hét moment van de film. De moeder (Olympia Dukakis) houdt haar man (Vincent Gardenia) voor dat hij moet breken met zijn maîtresse. De man (je ziet alleen zijn rug) veert recht en bonkt keihard op de tafel. Je denkt, oei, nu gaan de poppetjes aan het dansen en hier komt geweld van. Niet dus. De man zegt doodgewoon en berustend ‘Oké’. https://youtu.be/nuVzF_r0kHQ Meesterlijk!moonstruck_grandpa_dogs

 

Donderdag 26/05 Recupstaking

Het gordijn aan mijn voordeur blijft de gemoederen beroeren. Is het niet omwille van de scheur die Huub in het oude gordijn had getrokken, dan toch omdat het nieuwe iets teveel in de wind fladdert. En dus komt Gerarda eraan met zo’n lint met daarin allerlei loodjes om dat stuk doek strak te houden. Tussen haar en Lea ontspint zich een gesprek over het hoe en waarom en waarvan ik jullie de techniciteit wil besparen omdat ik er zelf bij stond alsof een lokale gids uitleg stond te geven over het ontstaan van de Grote Muur in China. Ik verstond er geen jota van.

Net zo min als ik begrijp waarom de vaderlandse spoorverbindingen weer eens platgelegd worden. Dat werkers niet toelaten dat men over hen heen loopt, is één punt, maar alle andere werkende medemensen in de stront duwen omdat de berekening van recuperatiedagen op een andere manier zal berekend worden, is weer heel andere koek. Is er daar nu echt niemand bij die spoorbonden die de grenzen van het ridicule in de gaten heeft? En jawel hoor, op de sociale media klonken alweer de stemmetjes van “afschaffen van verworven rechten” en “privatisering van de spoorwegen”. Wat daarvan de gevolgen zijn, kunnen die spoormannen eens gaan vragen bij hun Britse collega’s. Zou wel eens verhelderend kunnen zijn.

Vriend Nico is ook nog eens langs gekomen. Hij was op weg naar zijn vaste stallingplaats om afspraken te maken over het ophalen van zijn caravan. Hij en Christa zullen op 4 juni naar huis rijden, jawel… met een toerbus. Terwijl ze toch een vliegticket hadden voor 5 juni. Reden: van 29 mei tot en met 15 juni is de luchthaven van Eindhoven niet bereikbaar omdat er een nieuwe asfaltlaag over de start/landingsbaan moet. Nu zou elke normaal denkende gepensioneerde daarop reageren met een “Bwah, niet erg, toch. Dat betekent alleen twee weken extra vakantie” en zijn ticket naar een latere datum laten omboeken. Hola, zo zit vriend Nico niet in elkaar. Die moet én zal bij de kleinkinderen zijn op de maanden geleden afgesproken datum, ook al moet hij daarvoor met zijn kapotte rug 36 uur in een ongemakkelijke autocarzetel blijven zitten. Zelf heeft hij zich laten wijsmaken dat het maar 24 u rijden is en dat 8 (ACHT) chauffeurs zouden meerijden die beurt om beurt constant zouden blijven rijden. Ik ken van busbedrijven even weinig als van strak hangende gordijnen, maar het busbedrijf dat 8 chauffeurs op een autocar zet vind ik economisch toch niet goed bezig zijn. Hoe dan ook: als de kleinkinderen Nico aan de bushalte komen ophalen, kunnen ze toch maar beter een draagberrie of een rolstoel meenemen.

Intussen ben ik erachter gekomen wat voor mij persoonlijk eens na 21 u de allerbelangrijkste uitvinding is: dit, dus.

IMG_2374
Eerste prijs in de rubriek ‘Uitvindingen waar de mensheid wat aan heeft’.

 

 

Woensdag 25/05 Cardiogram

 

Mijn erg bezorgde moeder leerde me dat het niet bepaald wellevend is mensen af te luisteren als ze aan het telefoneren zijn. Een levensles die je nu constant in vraag kunt stellen want zoals er alom in mobieltjes geroepen wordt, is het onmogelijk om er niet naar te luisteren. Voor zover je jezelf daar niet rot in ergert, hoor je soms wel eens wat zeggen waarbij je nauwelijks een wilde lachkramp kunt bedwingen. Hoor ik hier in het voorbijgaan een Vlaamse dame praten met iemand uit haar familie die duidelijk problemen heeft met zijn/haar gezondheid. Stelt ze de vraag: “En die cardiogram… is dat voor jouw hersens?”. Het antwoord hoef ik niet te kennen maar ik was wel blij dat ik intussen al weer enkele meters verder was gelopen. Mijn erg bezorgde moeder leerde me ook dat het niet bepaald wellevend is mensen in hun gezicht uit te lachen.

Tibor en Lenneke zijn vandaag vertrokken ondanks alle vertragingsmanoeuvres van de dame in kwestie. Gisteren kwam Gerarda F&L en mezelf uitnodigen voor deze middag. Ze wilde wel eens laten zie hoe goed het koken is in haar nieuwe keuken. Louis heeft daar een stokje voor gestoken. Maar meiske, had hij gezegd, boodschappen doen, koken, afwassen… laat al die moeite maar. We beperken ons tot een aperitiefje hier en daarna trakteren we op een etentje buitenshuis. En zodoende werd er een tafel gereserveerd in Transsylvania in Albir. Op het terras, zodat Huub ook mee kon. Louis en Gerarda komen al 12 jaar naar Benisol en zo krijg je dan nogal eens wat te horen over de historiek, over lang geleden gebeurde opmerkelijke voorvallen, over bepalende figuren die er intussen niet meer zijn en die je toch niet hebt gekend, enz. Om het bondig te houden: het eten was OK, het gezelschap was OK, het weer was OK… allemaal elementen om er een gezellige namiddag van te maken.

Dat was dan de troostprijs voor het missen van de proloog van de Ronde van België; de laatste kilometers van de rit in de Giro konden we nog wel meepikken. Even gaan piepen op www.sporza.be en tot mijn stomste verbazing gezien dat Wout van Aert de snelste was, meer nog: twee seconden sneller dan specialist Tony Martin. Is me dat even schrikken, zeg. Wat heeft die pipo nog allemaal in zijn mars?

Het seizoen van lange, aangename avonden is eindelijk aangebroken. Voor zover er geen bezoek is, hou je de laatste zwaluwen in de gaten en wacht je tot de vleermuisjes naar buiten komen. Toch enorm spijtig dat je dat spektakel moet onderbreken voor De Tafel van Taal. Dat half uurtje puzzelen met taal, een zelf opgelegde kastijding, brengt me weer met de voeten op de grond. Dan denk je dat je onderhand toch wel min of meer je weg kent in het gebruik van de Nederlandse taal en dan blijkt nog maar eens dat je er hopeloos in verloren kunt lopen. Of zoals ik vaak denk: hoe meer ik weet, hoe dommer ik word.

IMG_2397
Geen moeite doen, meiske. We gaan naar Transsylvania.
IMG_2401
Ziekte van deze tijd. Gezellig samen uit eten met intussen een goed gesprek onder vriendinnen…