Ma 31/10 Algemene bezoekdag

Koffie, hond uitlaten, koffie, krant lezen, koffie, filosoferen met Jos, koffie, blog schrijven… Zo ongeveer ziet elke voormiddag eruit. Ik moest nog enkele lijnen tikken en dan kon mijn verslag van zondag wereldkundig gemaakt worden. Iets vroeger dan voorzien komt Lea langs. Ze heeft voor Huub een overgebleven kippenboutje bij en dat moet tot deze avond de koelkast in. Tja, dan neem je uit de keuken toch een kopje + de thermoskan mee. Helsinki 2 heeft tenslotte de reputatie als ‘Gastvrij Hoekje’ hoog te houden. Frank heeft gas gehaald en terloops nog enkele boodschappen in Albir gedaan. Tussendoor een sms van Mieke: “Aangekomen op de luchthaven en al ingecheckt. Wacht nu op de groep.”

Als F&L aanstalten maken om weer naar hun stek te verkassen, komt Hugo eraan met het nieuws dat Ine (het nichtje van Mieke) en haar man Karel nu vrijdag in de Glamper terecht kunnen want alle andere caravans zitten vol. Het organiseren van die verhuurdienst wordt voor hem ook bijna een volledige dagtaak naast alle andere ellende die over hem heen komt. Zoals de zetel van Jos op Helsinki 1 bijvoorbeeld. Door een onoplettendheid van de receptie heeft daar vorig seizoen eventjes een dame in gezeten met twee katten. Die hebben die zetel zeer royaal gebruikt als krabpaal. Als het erop aan komt om die caravan in optima forma te houden, kan Jos enorm koppig zijn. In die zin heeft hij Hugo waarschijnlijk de oren van het hoofd gezeurd om die zetel te vervangen. En jawel, ergens in de reserve heeft Hugo nog een sofa weten op te duiken. Een zwaar geval waarbij je minstens vier paar handen nodig hebt om dat ding naar binnen te zeulen. Maar… zit en rug zijn elektrisch verstelbaar. Om erbij in slaap te vallen.

Chris doet in het voorbij gaan een praatje en net als ik zit te denken aan de berg afwas die op mij staat te wachten, dat ik Huub en mezelf wel eens dringend onder de douche moet houden, dat ik m’n hele hok eigenlijk van vooraf aan moet poetsen omdat er van alles naar binnen is gedwarreld, en dat mijn interne alarmsirene begint te loeien van je-moet-je-blog-van-zondag-nog-afwerken-luierik staat er bezoek uit Leuven voor de deur: Danny en Jean-Pierre. Getsie, wees welkom kameraden. Die hebben eerst een paar dagen in Alicante verbleven in een balzaal van een appartement en zijn nu weer neergestreken in aparthotel La Collina. Net zoals vorig seizoen. Dan sta je toch wel lichtjes verstomd van wat een mens allemaal te vertellen heeft want voor je goed en wel beseft is 17 u geworden en dreigt het nog veel langer uit te lopen. Jos komt er weer bij zitten en kijk nu toch eens wie daar de hoek om komt waggelen: Flor uit Heist-op-den-Berg. Die heeft deze zomer een herseninfarct gehad en daar toch een verlamming in de linkerarm aan overgehouden. Eigenlijk mag (en kan) hij niet meer met zijn camper rijden. Geen probleem voor Flor want die heeft zich door een andere chauffeur naar hier laten brengen. Flor was voordien al moeilijk te verstaan maar nu heb je wel helemaal het raden naar wat hij te vertellen heeft.

Heb ik net met JP en Danny afgesproken om samen in Albir iets te gaan eten, komt Frank mijn terras opgelopen. En dan pas denk ik eraan: Lea heeft me deze morgen al uitgenodigd om deze avond steak + frietjes te komen eten. Oei. Dus afspraak verzet naar morgen.

Als ik weer naar huis sukkel, tel ik drie lege flessen die we onder ons tweetjes konijn hebben gemaakt. Reken daar nog drie flessen van deze namiddag bij en ik ben klaar om me meteen bij AA te laten inschrijven…

Een en ander verklaart waarom het met deze blog niet vooruit wilt gaan.

img_2472
Hugo moet meteen de nieuwe sofa van Jos uittesten. We hebben hem met veel lawaai moeten wakker houden…
Advertenties

Zo 30/10 Op zijn zondags…

 

Waarom dit bericht pas na twee dagen wordt verzonden, zal morgen worden duidelijk gemaakt… Of misschien straks al.

Na mijn min of meer slapeloze nacht (pijnlijk heupgewricht) zag mijn programma er voor vandaag vrij eenvoudig uit: koffie zetten, het relaas van zaterdag schrijven, de rest van de weekendkranten lezen, naar de cross kijken, nog wat lezen en gaan slapen. Het zou over deze zondag dus een zeer beperkt verslag worden. De zijdelingse gedachte om eventjes naar Albir te rijden, werd afgevoerd. Het is daar vandaag markt en dat betekent overdreven drukte. Daarenboven weet ik niet op F&F op de Cap zullen zijn; waarschijnlijk hebben die hun wekelijkse wandelingen (nu ja, zeg maar eerder strafmarsen) weer opgenomen.

De Brit die eerder deze week naar het ziekenhuis moest, is eindelijk weer thuis. De nieuwe medicatie die hij in Engeland voorgeschreven kreeg, hadden een maagbloeding veroorzaakt. De man was er bijna aan vanwege inwendige bloedingen. Op zo’n ogenblikken is het wel een hele geruststelling te weten dat je hier amper 5 minuten van een bijzonder goed uitgerust ziekenhuis verwijderd bent.

Met dit verlengde weekend, en met de herfstvakanties in noordelijk Europa, zijn er veel Spaanse en andere kinderen komen aanwaaien en dat betekent meer dan welkom leven in de brouwerij. Hoewel, de gepatenteerde zuurpruimen en algemeen bekende azijndrinkers trekken weer alle klaagregisters open en praten schande over voorbij fietsende of ballentrappende jeugd. En daarmee heb ik dan weer iets om mee te schaterlachen. Intussen geniet ik van de integrale versie van Verdi’s ‘Un ballo in maschera’…

Ook in de cross bestaat zoiets als verdelende rechtvaardigheid. Als de superkampioenen elkaar beloeren en in elkaars schaduw blijven rijden, is er wel altijd een derde die daar zijn profijt uit trekt. Goed bekeken van Toon!

Mijn mede door de prachtige weersomstandigheden toch erg hoogstaande goede luim wordt enigszins verbrod door twee opgeblazen kikkers. Eerst mag kikker Junker een waarschuwend vingertje naar ons land uitsteken, meteen gevolgd door het vingetje van kikker BDW. Naar wie wijzen ze? Naar Magnette natuurlijk. De eerste omdat die Waal het CETA-akkoord niet zo maar doorslikte zoals mijnheer de voorzitter van de Europese commissie het had opgediend, de tweede omdat hij zijn weerzin over alles wat socialist en Waal is weer dringend een nieuw elan moest geven. En onze tv-zenders geven die twee dan de gelegenheid om zichzelf maar weer beetje bij beetje op te blazen, tot barstens toe. Intussen blijft de os Magnette er stoïcijns bij liggen kijken.

En dan komt het ogenblik waar ik al heel de dag argwanend en met veel schroom naar uitgekeken heb: het telefoontje van Mieke. Haar laatste telefoontje tot 18 november. Morgen vertrekt ze alweer en eventjes contact opnemen vanuit Patagonië zal niet direct makkelijk zijn. Hoe dan ook zit ik de rest van de avond met een weemoedig gevoel in de maag. Ik troost mezelf met het idee dat ze vandaag binnen exact één maand in Alicante zal landen.

junker
Luxemburgse breedsmoelkikker met vermanend vingertje…
bart-de-wever
Antwerpse breedsmoelkikker met TWEE vermanende vingertjes…

 

 

 

Za 29/10 Iets om mee te lachen

 

“Er gebeurt hier wel elke dag iets om hard mee te lachen,” beweerde Lea deze ochtend. Ze had het daarbij niet bepaald over de fijnzinnige humor van medekampeerders maar over de organisatie van en de manier waarop deze camping gerund wordt. Neem nu die vlek asfalt voor m’n deur. Nog altijd even zacht als toen die gelegd werd. Daarom heeft men daar nu een soort afsluiting gezet om te verhinderen dat er overheen gereden wordt. In feite is de bocht nu nog moeilijker te nemen dan voor men die heeft verbreed. Sindsdien zijn er zes campers (waarvan 3 met aanhangwagen) en een caravan mijn straat ingereden: twee Fransen, een Zwitser, een Brit, een Duitser, een Belg en een Spanjaard. Geen enkele chauffeur heeft dat bord opzij moeten zetten, niemand heeft in de bocht weer achteruit moeten manoeuvreren, niemand heeft het nieuwe asfalt ook maar geraakt. Dat ging allemaal vlot en wel in één vloeiende beweging. Waaruit ik moet besluiten dat mijn tuintje moest verdwijnen enkel en alleen omdat er ook chauffeurs met NL achterop moeten passeren. Waaruit ik een tweede besluit moet trekken, namelijk dat Olivier zich al die onkosten, en mezelf alle ellende, had kunnen besparen. Zo’n bord kost pakweg € 50; maal drie is dat € 150. Met het verbreden van deze drie bochten is zijn personeel vier dagen bezig geweest. Neem daarbij de kosten van beton, bewapening en asfalt en je zit minstens op een twintigvoud daarvan. Rekenen is op Spaanse scholen duidelijk geen hoofdvak.

Jos helpt de broer van Chris verhuizen en daar staat ook wat om weg te gooien. Zoals een terrasstoel op wieltjes, een vernuftige uitvinding. Heel dat bouwwerk wordt op mijn terras grondig uit elkaar geschroefd. Jos wint er een terrasstoel bij, waarmee zijn tuinset nu weer compleet is. Het onderstel is net zo’n soort dolly als wat ik nodig heb om mijn parasol makkelijk op mijn terras te verplaatsen. Met twee remwieltjes aan zelfs. Ziezo, weer een win/win situatie.

Met dit verlengde weekend in het verschiet, moet ik toch ook eens aan boodschappen denken. Door een stom toeval word ik in de supermarkt van m’n sokken geduwd en maak ik een smak tegen de grond. Pal op het linker dijgewricht. Suf en omgeven door omstaanders krabbel ik weer recht en verzeker ik iedereen dat het wel gaat. Dat wordt een blauwe plek en daarmee basta. Denk ik toch. Later die avond – en heel de nacht door – kan ik nauwelijks gemakkelijk zitten of liggen in mijn favoriete slaaphouding. Als dat binnen twee dagen niet beter gaat, moet ik toch maar eens een radiografie laten maken…

img_2470
Met dit bord blijkt dat een bredere bocht niet nodig was. Je moet natuurlijk wel kunnen rijden…

 

Vr 28/10 VLADO

Vandaag zou deze kerel zijn 44ste verjaardag vieren. Helaas heeft het leven daar anders over beslist. U zult wel begrijpen dat er vandaag andere dingen door mijn hoofd spookten dan hier de flauwe plezante uit te hangen.

img_2468
Vlado Missotten (1970 – 2002)

Do 27/10 Heen en weer

 

Gisteren laat in de avond slaat de hond aan. Vlakbij staat een auto te ronken; iemand die nog zo laat naar huis komt of iemand die net arriveert. Mijn nieuwsgierigheid is echt wel niet groot genoeg om daarvoor uit m’n zetel te komen. Deze ochtend slaat Huub weer aan en bij het buiten komen, weet ik wat er aan de hand was: Angela is toegekomen, met echtgenoot én hond. En met die laatste is Huub niet meteen de beste maatjes.

Veel tijd om met elkaar te praten, krijgen we niet. Het onderhoudsteam – nu ja één man – begint de brede betonstrook aan mijn hoek in te smeren met een soort pek. “Asfalt,” grijnst hij. Ignorant als ik ben, verwacht ik hier zo dadelijk een wegenbouwbedrijf zien toe te komen met zo’n machine om asfalt te leggen en bijbehorende wegenwals om dat zwarte zootje netjes te compacteren.

Enkele uren later stopt het bestelwagentje van de camping voor de deur en onze vrolijke werkman laadt een aantal hermetisch afgesloten emmers van BigMat uit. Koud asfalt dat hij met een truweeltje open strijkt en lichtjes aandrukt. Vijftien emmers verder komt Alessandro met de auto er heen en weer overheen rijden. Geen wals, geen trilplaat. Met autobanden zal het ook wel gaan, zeker. “The Spanish way,” grinnikt hij in zijn beste Engels. Ik probeer hem te vragen hoe lang het proces van uitharding duurt want met deze temperaturen moet dat toch lang mals blijven. “Mañana,” is het toverantwoord.

Al dat gerij heeft er natuurlijk wel voor gezorgd dat heel dit gedeelte van de straat vol kiezeltjes ligt met daar een kleverig laagje pek overheen. Je moet maar niet denken dat hier een borstel, laat staan veegmachine wordt ingezet. En wat doet Huub op een onbewaakt ogenblik. Juis ja, die gaat daar lekker in liggen om zijn rivaal aan de overkant van de straat in de gaten te kunnen houden. Zijn poten, zijn buik, zeg maar heel zijn langharige pels hangt vol met die onmogelijk los te krijgen steentjes. Hier moet de schaar uitkomst bieden maar daar heeft Huub een hekel aan en ik ben zo’n uurtje zoet met hem achterna te zitten om dat plakkerige goedje er proberen uit te knippen. Wat me niet helemaal lukt. Morgen moet de rest dan maar volgen.

F&L zijn een paar dagen zoet geweest met de camper uit te laden en die klaar te maken voor zijn eigen ‘winterslaap’. Tanks voor drinkwater en grijswater ledigen en ontsmetten, toilet klaar maken om enkele maanden niet te gebruiken, zeildoek over de ramen spannen, banden tegen de zon beschermen, enz. enz. Er is toch al enige verbetering vast te stellen: in tegenstelling tot vorig jaar heeft Lea niet eens de moeite gedaan om die camper helemaal van binnen en van buiten te poetsen. Als dat ding hier zes à zeven maanden heeft stilgestaan, moet je dat uiteindelijk toch weer helemaal doen. Een mens is nooit te oud om iets bij te leren.

Jos moet morgen alweer om 3 u zijn nest uit om mensen naar de luchthaven te doen. Om 10 u moet hij er dan weer heen om anderen op te halen. Dat beweegt Hugo er toe om in verband met die ophaaldienst enige voorwaarden aan te passen. Wie enkele euro’s wilt besparen met goedkope ochtend- of nachtvluchten, moet maar beroep doen op de shuttelbus, is zijn mening. Een mens is nooit te oud om iets bij te leren.

 

Woe 26/10 Kabaal in de Noormannenstraat

 

Gisteren heel laat – ik zat natuurlijk midden in een goede film – belde Mieke nog nadat ze een hele namiddag en avond van de ene vergadering naar de andere had gelopen. De laatste in het rijtje was een infoavond over de geplande herinrichting van onze straat. Die vernieuwing was tien jaar geleden al beloofd en zou nu op het programma staan voor 2018. Toevallig wel het jaar van de gemeenteraadsverkiezingen. Ondanks het jaren lange gebonk op de tafel vanwege Mieke – die toch mee in de meerderheidscoalitie zit – werd dat altijd maar uitgesteld, was het niet vanwege technische bezwaren dan toch vanwege budgetaire besognes. Intussen is onze straat het best te vergelijken met een compleet kapot gereden motorcrosscircuit waar zelfs een kampioen als Stefan Evers moeilijk de finish zou halen.

Ondanks al mijn sympathie voor onze burgemeester, ziet het er naar uit dat we nu alweer in een Tobbackiaanse situatie verzeild zijn, m.a.w. na veel gezeur krijgt een ontwerpbureau – liefst van ver buiten Leuven – de opdracht, dat tekent een plannetje en de buurtbewoners mogen er dan bewonderend naar komen kijken en geestdriftig ja knikken. Liefst met zo weinig mogelijk inspraak. Dan staat het stadsbestuur er verbaasd op te kijken dat er een storm van protest over hen nederdaalt.

Wat is het probleem in mijn achterafstraatje van bescheiden, ouderwetse arbeiderswoningen? In Leuven swingen de woningprijzen de pan uit. Het is zowat de duurste stad van het land op dat vlak. Dus zijn die uitgeleefde huisjes met nauwelijks 3,80 m gevelbreedte erg gewild bij jonge gezinnen. Mits enig oplapwerk kun je er behoorlijk wonen tot de kinderen te talrijk of te groot worden. Voor zo’n huisje in een rustige woonwijk en vlak bij het centrum krijg je achteraf wel je geld terug met een extraatje er bovenop. Let wel: voor de meeste van die koppeltjes is de Noormannenstraat enkel en alleen een overgangsadres. Van zodra de financiële toestand het toelaat, willen ze wel een eigen stekje in het groen of willen ze terug naar hun geboortestreek. Nu bestaan die jonge, geïmporteerde gezinnen allemaal uit tweeverdieners en toevallig hebben die alle twee een auto nodig. Gevolg: wie na 17 u thuiskomt, vindt nog moeilijk een parkeerplaats. Opgelet hoor, voor het overige kleven al die jonge mensen wel het groene gedachtengoed aan. Met enige ecologische fierheid blokkeren ze onze ijzingwekkend smalle stoepen met hun fietsen, die alleen tijdens het weekend van het slot worden gehaald om er een rustgevend tochtje in de gezonde buitenlucht mee te maken. Uiteraard nadat alle boodschappen en hun crêche kindjes uit de wagen zijn geladen.

Nu komt daar een schepen (voor onze noordelijke vrienden: wethouder) van openbare werken een plannetje voorstellen met mooi brede trottoirs, hier en daar een excuusboompje en wat ander opsmukgroen maar helaas worden daardoor de parkeerplaatsen wel van zo’n 50 naar slechts 12 gereduceerd. Neem daar de aanpalende Ierse Predikherenstraat bij, waar dezelfde ingrepen gepland zijn, en plots zit je met een overschot van zo’n 100 auto’s waar niemand weg mee weet. Alternatieve parking? Vergeet het. Tja, dan zit het er natuurlijk bovenarms op. Het arme Mieke zit natuurlijk pal centraal waar de klappen vallen. Aan de ene kant wordt haar partijgenoot/schepen/persoonlijke vriend haast levend gevild, aan de andere kant moet ze de belangen van de medebewoners uit de wijk verdedigen. Als goede democraat kiest ze uiteraard voor het tweede.

Nu heb ik wel met mijn lieve schat te doen maar anderzijds ook wat ben ik blij dat ik in Spanje zit en niet in Leuven. Schepen Dirk Robbeets zal dat waarschijnlijk ook zijn want in het samenstellen van mijn woordgebruik ben ik veel minder diplomatisch dan Mieke. Vandaag heeft die me een plannetje doorgestuurd en als voormalig landschapsarchitect (jaja, ook daar heb ik een diploma van) kan ik meteen zien dat het betrokken studiebureau nog nooit in mijn straat is geweest, laat staan er ooit met de auto doorheen is gereden. Die straat telt namelijk twee moeilijke bochten (voor zover je de verbinding met andere straten niet meerekent) en zoals die nu uitgetekend zijn, kunnen twee voertuigen elkaar niet kruisen. Dat belooft dus wel voor enige spanning, zo net aan mijn voordeur. Zo van: wilt u a.u.b. een beetje achteruit want ik was eerst in de bocht. Of: Na u, mijn waarde vriend…

Hoe dan ook heb ik met Mieke te doen. Met Jos trouwens ook. Die moest deze nacht al om 3 u uit de veren om mensen naar de luchthaven te brengen. Later moest hij dan terug om andere mensen op te pikken. Gelukkig was hij nog niet vertrokken want op het nippertje kreeg hij het bericht dat vlucht weer in Eindhoven moest landen omdat er iemand aan boord ziek was geworden. Voor een gewone verkoudheid gaan die vliegtuigen niet weer naar beneden… Hopsa, dat betekent dus weer enkele uren thuiswacht, aan de computer gekluisterd om de nieuwe aankomsttijd te weten. Heel je dagprogramma overhoopt gehaald. Zonde voor Jos; mij overkomt zoiets niet. In een gesmeerd lopend ecosysteem heb je zowel krekels als mieren nodig… Wat me dan weer naadloos bij Le Grand Jacques brengt…. https://youtu.be/zKukJgZwss0?list=RDzKukJgZwss0

img_3322-kopie
Gewaagd bochtenwerk in mijn straatje…

 

 

 

 

Di 25/10 De 5 W’s

 

Je snapt niets meer van de weersomstandigheden. Het regent lichtjes – en gelukkig ook maar heel even – maar het is wel 29 C°. Met die zachte regen is ook alweer een lading zeer fijn woestijnzand neer gedwarreld en dus moet er links en rechts wat gepoetst worden. De Britse overbuur, die gisteren zo beleefd kwam waarschuwen voor het geluid van zijn generator, is deze ochtend met de ambulance weggevoerd. Geen idee wat er met hem scheelt maar hij bevestigt natuurlijk wel de statistieken dat de Costa Blanca zowat het grootste ouderlingentehuis van Europa is. Het verbaast me zelfs dat er deze maand op de camping nog geen overlijden te noteren valt.

Anders is het gesteld met nieuwe (jawel Britse) buren, hogerop in de straat. Die vonden het dringend nodig hun caravan en voortent te poetsen met een open waterslang. Tussendoor ging men dan ook nog leukweg een kopje thee drinken terwijl niet eens de moeite werd gedaan om de kraan dicht te draaien. De straat stond dan ook meteen onder water. Iemand had op de receptie zijn beklag gedaan en Eva kwam eens kijken. Die wilde de mensen erop wijzen toch maar liever wat zuinig met water om te springen; dit land kent anders wel een tekort aan dat levensnoodzakelijke goedje. Ze kreeg van de betrokkenen een stapel verwijten naar het hoofd geslingerd. Tja… die hebben weer geluk dat deze camping niet de mijne is.

Het is niet mijn beste dag geworden wat het soort gesprekken betreft die ik weer moest ondergaan. Nu heb ik me er al lichtjes mee verzoend dat alles wat je te horen krijgt, niet meteen kan gecatalogeerd worden als ‘hoogstaand’. Er zijn wel grenzen aan mijn tolerantie. Als iemand iets beweert en ik vraag waarop die bewering gestaafd is, wil ik wel andere argumenten onder de neus krijgen dan “omdat het zo is” of “iedereen weet dat toch”. Op zo’n ogenblikken durf ik nogal eens mijn geduld te kwijt te raken en dat ook te uiten in minder vriendelijke bewoordingen dan bedoeld. Mijn leven is te kort om de periode die er nog van rest braafjes ja te knikken op alle kletspraat die je te slikken krijgt. Niemand hoeft het mij eens te zijn en al mijn respect voor andersdenkenden. Toch voor zover de nadruk op het tweede gedeelte van dat woord ligt en niet alleen op ‘anders’. Er lopen op deze wereld al meer dan genoeg kippen-zonder-kop rond. Daar kunnen zelfs alle goedbedoelde wetsvoorstellen rond verdoofd slachten niet bij helpen. Bij elk verhaaltje horen de 5 W’s: wie, wat, waar, wanneer en waarom. Vooral naar dat ‘waarom’ ben ik altijd nieuwsgierig. Ach ja, ik predik alweer in de woestijn. Wat met die zandregen van deze ochtend niet erg moeilijk voor te stellen is.