Tussendoortje

 

Héhé, vanaf vandaag hoef ik niet meer af te tellen; morgenvroeg ben ik de pijp uit. Hoewel… vanaf morgen begint dan weer het aftellen tot de dag dat Mieke, na haar omwegen via Indonesië en Patagonië, een vlucht naar Alicante neemt. Bij dat idee zat ik deze ochtend even na te denken. Traditioneel zitten de vluchten naar het zuiden altijd overvol, of je nu met Ryan, SN Brussels of Vueling vliegt. De wereld zit verkeerd in elkaar, denk ik dan maar weer. Immers, in mijn krant lees ik dat het grote licht uit Lubbeek Theo Francken zich stevig op de borst klopt omdat hij dit jaar al 27 speciale vluchten heeft ingelegd waarmee 144 opgepakte illegalen of criminele vreemdelingen weer naar hun land van herkomst zijn verzonden. Dat komt dan neer op gemiddeld 5,3333 passagiers op elke vlucht. Zoveel beenruimte krijgt je niet eens in de super de luxe eerste klasse. Spijtig genoeg vertelde de minister er niet bij hoeveel die vluchten aan de belastingbetaler gekost hebben. Alleszins iets meer dan de betrokkenen betaalden voor hun oversteek naar Europa, onkosten voor de mensensmokkelaars inclusief, en zeker veel meer dan een budgetticket naar een of andere vakantiebestemming. Hopelijk maakt Francken zijn ambitie om burgemeester van Leuven te worden niet waar want met zo’n rekenwonder als hij valt dan te vrezen dat de stadskas enkele pijnlijke begrotingsjaren tegemoet gaat.

Vandaag moet ik nog wat boodschappen doen, wat sokken en onderbroeken bijeen scharrelen, een krat vol medicijnen voor de volgende zes maanden klaar zetten, een beetje geschikt leesvoer uitzoeken, en dat allemaal in de koffer van de auto laden, kofferruimte die uiteraard veel te klein blijkt te zijn. Het merendeel van de bagage is voor Huub bestemd. Speeltjes, korrels en blikjes hondenvoer, kammen en borstels, ontwormingspillen en andere medicamenten, eet- en drinkbak… Het wordt een gesjouw van hier tot ginder. Onze vrienden Nico en Christa uit Prinsenbeek vroegen of ik vier kussens in de auto kon meenemen. Graag gedaan, natuurlijk. Nu blijkt dat men in de omgeving van Breda het begrip ‘kussen’ verwart met ‘matras’ waardoor de achterbank van de C-Max al torenhoog is opgestapeld. Het zal kunst- en vliegwerk worden om Huub tussen die verhoging en het plafond te wurmen; weliswaar met de garantie dat hij bij de minste oneffenheid in het wegdek stevig verankerd zit.

Eindelijk van Mieke een berichtje gekregen. Zij en haar bende hebben net hun bezoek aan Sulawesi afgerond en morgenvroeg vliegen ze naar Bali. Ik hoop dat ze de voorbij dagen niet aanwezig moest zijn op een begrafenis want bij de Toraja gaat dat altijd gepaard met bloederige taferelen waarbij talloze buffels worden geslacht. Zonder verdoving! Wel heeft ze de erg traditionele begraafplaatsen van de Toraja bezocht en kon ze haar reisgezellen sterke verhalen vertellen over de wel erg opmerkelijke dodenverering van dat volk. Een voorbeeld? Als een kind sterft nog voor het tandjes heeft, zoekt men een grote boom uit. De schors daarvan wordt open gesneden, het hout wordt uitgehold en het lijkje wordt dan in die nis gestoken. De schors wordt weer dicht gemaakt. Symboliek: het kindje kan dan met de boom meegroeien. Mooi toch.

Ziezo, morgenvroeg neem ik afscheid van mijn geliefde Leuven. De stad van mijn hart die gebukt gaat onder een onzalig circulatieplan – waarvan ik de gevolgen gelukkig niet meer hoef mee te maken – en die verknoeid wordt door de architecturale ondingen van smaakloze projectontwikkelaars en speculanten die er alleen op berekend zijn om zoveel mogelijk vierkante meters vloeroppervlakte tegen veel te dure prijzen aan de man te brengen. De stad die verzuipt in hectoliter gebonden activiteiten die voor culturele evenementen moeten doorgaan – uitzondering gemaakt voor Utopia – en waar altijd klagende en steeds malcontente breedsmoelkikkers het steeds meer en meer voor het zeggen krijgen. Maar ook een stad met enorm boeiende mensen waarvan het me erg spijt dat ik ze intussen niet weer net gemist heb. Nu ja, schijf dat maar in de schoenen van mijn toenemend asociaal gedrag. Verdomme, zelfs in de Gambrinus en Leuven Central heb ik me nauwelijks bewogen. Erg, hé.

Of ik onderweg nog wat kan posten, zou me sterk verbazen. Dan is het maar wachten tot ik me weer op Helsinki 2 heb genesteld. Tot dan.img_2507-kopie

img_2516-kopie
Begraven in de rotswand: typisch voor de Toraja in Sulawesi.

 

Advertenties

Het gelul begint weer

Ziezo, officieel is het alweer herfst en daarmee begint het overal te jeuken om zuidwaarts te trekken. Nog maar pas heb ik Mieke naar de luchthaven gebracht waar haar vlucht richting Indonesië meteen bijna 3 uur vertraging opliep. Een blik op de tabel van vertrektijden leert me dat àlle vluchten minstens 20 minuten later dan voorzien vanuit Zaventem vertrekken (vertrokken zijn). Om mezelf en Huub van op luchthavens mogelijk op te lopen trauma’s te besparen, heb ik dan ook maar besloten dat we met z’n tweetjes lekker met de auto naar Spanje zullen vertrekken. Eigenlijk zullen we met z’n drieën zijn want kameraad Jan heeft besloten om op Benisol een kijkje te komen nemen met de intentie om tijdens de kerstvakantie er een tijdje te komen spenderen. Veel tijd van verkenning krijgt hij evenwel niet. Eerder dan zaterdag 1 oktober kan hij niet weg en op 5 oktober vliegt hij al terug naar huis. Dat wordt dus rijden, rijden, rijden en na één dag rust op Helsinki 2 alweer het ruime zwerk in; huiswaarts.

Hoe dan ook: vanaf 1 oktober zal ik u zo goed en zo kwaad mogelijk weer bestoken met mijn stupide bezigheden, al of niet uitgevoerde non-events en ander luchtledig gezwam. Dat ondanks de eerder aan mezelf gedane belofte om met deze blog op te houden. We zien wel wat ervan in huis komt. Tot dan.