Donderdag 31/12

Héhé, pas om 10 u uit m’n nest gekropen. Mocht er om dat uur enige bewolking aan de hemel hebben gestaan, zou ik me nog een gedraaid hebben. Nu scheen de zon en dus was het ‘eruit, verdorie’. Aan de overkant van de straat hoor ik al enig gestommel. Die twee paljassen zijn dus al druk aan het tateren terwijl ik nog niet aan mijn reptielenfase toe ben.

Het moest een drukke dag worden want morgen, nieuwjaarsdag, wil ik me begeven aan de traditioneel geworden BBQ en ik heb daar nog altijd niets voor in huis. Bovendien staat er een berg vaat te wachten. De twee jongeren willen een uitstap maken naar Guadelest en ik ben de laatste om hen daarvan te weerhouden. Karel komt nog eens buurten en we praten een beetje bij over de gewone dingen des leven. In plaats van me druk te maken over al de boodschappen die nog dringend moeten gedaan worden, zit ik lekker in de zon en wentel me in het zen-zijn. Voor je het goed en wel beseft, is het alweer 15 u. In de straat is het enorm druk want onze noorderburen troepen samen en gaan aan de slag met beslag en kokende olie. Oliebollentijd! Zelf moet in wel eens onder de douche maar dan komt Marcel en Majo nog even in de zon zitten en gezien men zijn prioriteiten moeten weten te stellen, wordt die douche ook weer verschoven naar een later tijdstip. Dan zijn Jan en Chris er terug en daarna komen ook Omer en Anneke langs. Tja, dan wordt het toch nog gezellig en blijf je nog wat zitten. Dan komt Herman eraan met een berg oliebollen wat alweer een reden is om alles door een zen-bril te bekijken en rustig te blijven.

IMG_2221
Bijeenkomst op de Place de l’Apéro…

Er wordt hier een zwaar akkoord gesloten tussen Marcel en zijn vrouw Majo. Als hij voor volgende winter op Benisol een plaats mag reserveren en als zij belooft om volgende winter weer mee te komen, mag zij nu al in het asiel van La Nucia een hond gaan halen. Nu maar zoeken waar dat asiel te vinden is…

Uiteindelijk gaan de twee jongens alleen naar de winkel. Intussen weet Jantje ook wel wat er zoal nodig is voor een BBQ. Hij heeft de voorbije 20 jaar tenslotte een zware scholing achter de rug en mijn vertrouwen in de volgende generatie is dan misschien wel niet optimaal maar toch voldoende gegroeid om dat aan hem over te laten. We drinken nog een flesje cava en om 20 u moet ik bij F&L zijn; de jongens vieren met z’n twee in de caravan.

Lea kan zich eindelijk eens uitleven in haar nieuwe keuken (die naar haar zin nog niet helemaal àf is) en het gezelschap mag aan tafel op de bindende voorwaarde dat er niet over religie en/of politiek mag gesproken worden. Wie dat wel aandurft, wordt vriendelijk verzocht maar naar huis te gaan. Ik kijk even op mijn horloge en denk dat half negen toch wel erg vroeg is om naar bed te gaan. Dus zal ik me maar intomen… Met Ruud en Doortje, Herman en Corry, F&L en Marcel uit Frankrijk in de buurt wordt het een bijzonder geslaagde avond. Met Marcel heb ik wel wat te doen; hij zit er een beetje voor spek en bonen bij want hij kan helemaal niet deelnemen aan de gesprekken.

Klokslag 2 u sta ik terug voor mijn hok. Bij Jakke en Chris brandt nog wel licht maar de deur is op slot en ik zie nergens beweging. Ik denk dat ze Lara nog eens uitlaten en kruip finaal toch maar in m’n nest. ’t Is goed geweest…

IMG_2225
Herman heeft weer een nieuwe functie bij: oliebollenman.
Advertenties

Woensdag 30/12 Zit – blijf – kom

 

Hugo en Agnes zijn gisterenavond toegekomen en ik ben toch wel blij hen terug te zien. Als ze langskomen, zitten net Marcel uit Wellen en zijn vrouw bij mij en zo leren die mensen “den Hugo” – waar ze al zoveel van gehoord hebben – ook van dichtbij kennen. Ze hebben nog geen kennis gemaakt met mijn twee kornuiten maar ik krijg wel te horen dat ze deze nacht om 1.30 u nog tamelijk rumoerig met de hond aan het spelen waren en dat hun buren daar niet mee opgezet waren. Geen idee of die Tomatin van gisteren er voor iets tussen zit maar als ik achteraf van Chris verneem dat hij op dat tijdstip zijn Lara probeerde de bevelen “zit – blijf – kom” bij de brengen en dat die hond op een bepaald ogenblik het hazenpad koos en in de duisternis op verkenning ging, kan ik me wel voorstellen dat die Highland Single Malt, in combinatie met een gezonde dosis aangeboren gekte en jeugdige onnadenkendheid, voor het nodige kabaal heeft gezorgd. Zeer voorzichtig brengt Agnes naar voren dat het misschien beter is om de jongens naar Helsinki 1 te verhuizen met het nog meer diplomatische argument dat ze op Valencia 10 de wasautomaat heeft staan en dat ze de jongens niet wilt confronteren met wapperende lakens en handdoeken voor hun neus. Zelf zou ik eerder gekozen hebben voor de formulering “Oprotten, jullie lawaaimakers!” maar gelukkig is Agnes zachtaardiger van aard dan ik. Hoe dan ook, even later komt zij, samen met Petra, de caravan tegenover mijn deur klaar maken voor de twee heertjes. Als die daarna verhuizen, is het wel even schrikken van hun bagage. Wat die allemaal met zich meesleuren voor slechts één week… je houdt het niet voor mogelijk.

Nadat de heren verkast zijn, geven we het campingrestaurant nog een kans. De zon schijnt, we kunnen op het terras zitten zodat de honden mee kunnen en het dagmenu ziet er niet slecht uit. Na het slaatje en mijn voorgerecht – een lekkere, dikke soep met kikkererwten – heb ik al ruim voldoende en van mijn gefrituurde visvaria wordt met lange tanden geproefd. Alweer denk ik dat ik me nog meer aan Spanje moet aanpassen en ’s middags uitgebreid moet eten. Dan ben je voor 9 euro gesteld, heb je geen ellende met boodschappen en afwassen, en nadien kan je dan je siësta doen. Maar ja, ik ben nu eenmaal een avondmens…

Nadien krijg ik van Lea een hele uitleg over het verschil tussen staafmixers en andere apparaten omdat je met die eerste beter slagroom of mayonaise kunt maken en dat ze er eentje is gaan kopen in de Carrefour maar die is niet naar haar zin. Terloops is er ook een nieuwe koffiezet gekomen want “Zelfs als ik deze helemaal weer proper en alle oliegeur eruit krijg, zal ik nog altijd vetogen op mijn koffie zien drijven…” Nu mag ik proberen om er nog wat van te maken. Ik denk wel dat het met 1 liter azijn te klaren is en zo niet, komt het ding toch gewoon bij het huisvuil terecht.

Ook Omer en Anneke zijn vandaag verhuisd naar Roma. Ze hebben op hun gereserveerde plek Spaanse buren gekregen en die nemen het niet zo nauw met geluidsvolumes, nachtrust, perceelgrenzen, drukte en allerlei dingen die een mens veronderstelt onder goed buurmanschap begrepen te zijn. Eerst wilden ze naar Londres maar gelukkig hebben F&L hen daarvan weg gehouden want dan kwamen ze echt wel van de regen in de drop. Onze Franse kameraad Marcel is van die plek al gaan lopen wegens bijzonder arrogante en luidruchtige buren die er alles aan doen om anderen het leven zuur te maken. Zo bijvoorbeeld nemen ze bij zonsondergang met z’n allen de straat voor hun eigen terras en als je met de auto langs wilt, moet je maar achteruit rijden en een andere straat nemen. Die hebben wel enorm veel geluk dat ik hier zonder auto zit.

Jan en Chris gaan nog maar eens op inkopentocht en daarna zetten we ons met een paar flessen wijn aan de Rummikub. Net op tijd zet ik de heren buiten voor de dubbele aflevering en enigszins ontgoochelende finale van Jordskott.

 

Dinsdag 29/12 Koffie met olie

 

Laat het vandaag een ode worden aan de goede nachtrust, dacht ik deze ochtend. Nog niet helemaal uitgerust en de gemiste slaapuren uitgewist maar toch net voldoende gerecupereerd om het dagelijkse ritueel van Benisol aan te kunnen. Probeer je krant maar eens te lezen in de ochtendzon… als je al ongestoord tot pagina 3 raakt, ben je een gelukzak. Eerst komt Lea in paniek het hoekje om. Heeft ze in nog niet volledig wakkere toestand koffie proberen te zetten met frituurolie in een afgedankte waterfles… En of ik nog azijn heb staan? Zo zie je maar dat je toch beter kraantjeswater kunt gebruiken rechtstreeks van de tap dan het zogenaamd zuivere bronwater wat de industrie ons probeert op te dringen. Maar… Lea heeft nog nooit voordien zo gesmeerd koffie kunnen zetten.

Dan krijg ik bezoek van Jack waarvan ik al gehoord had dat hij een operatie moest ondergaan. Hij wilt absoluut weten hoe hij op mijn blog kan komen. Of dat zijn leven gelukkiger zal maken, valt nog af te wachten.

De twee heren besluiten om eens naar Benidorm te wandelen maar dan via een nog niet uitgestippelde bergroute. Uren later beseffen ze dat ze een enorme omweg maakten en ze zitten er uiteraard helemaal doorheen. Ikzelf trouwens ook, hoewel zonder enige inspanning te doen. Die lange autorit begint nu pas echt zwaar door te wegen, heb ik de indruk. Nochtans komt van mijn plan om dat leed enigszins te lenigen met een siësta niets in huis. Lea is nog altijd druk met haar zoektocht naar azijn, is naar de winkel gereden maar ze vertrouwt de lokale wijnazijn niet en komt dus met lege handen terug. Haar wedervaren met dat koffiezetapparaat heeft haar zodanig in de war gebracht dat ze haar eigen straat voorbij rijdt en zich pas net voor de parking realiseert dat Londres toch niet zo ver naar beneden lag. Uiteraard hebben we zeker een half uur lang met z’n beiden in een deuk gelegen.

Tegen de avond aan lopen we even langs bij F&L, drinken er een biertje en we laten Huub er achter. Ik nodig de mannen uit voor een etentje in de Sacristan want dat is intussen ook al weer eeuwen geleden. De goede sfeer overklast de kwaliteit van de maaltijd. Om vier nieuwe klanten een plaats te geven, en om de bazin te plezieren, verhuizen we naar de bar om daar onze koffie te nemen. Koffie gaat niet zonder Soberano en op één been is het moeilijk lopen. Om de lijn door te trekken, gieten we er thuis nog wat Tomatin overheen tot het ons duidelijk wordt gemaakt dat de afstand tussen kurk en bodem heel erg beperkt is. Om 11.30 u gooi ik de twee sloebers buiten want ik wil Jordskott nog meepikken. Waar ik met veel moeite in slaag.

 

Maandag 28/12 We zijn er weer

 

Klokslag 6.30 u stonden we aan de (gesloten) poort van Benisol. Mijn heimelijke hoop en sterk vermoeden dat Lea nog wel (beter gezegd: al weer) wakker zou zijn, bleek nog uit te komen ook. Het weerzien met Huub was stormachtig buiten proporties en terwijl ik een korte samenvatting van de voorbije 24 u gaf, stormde hij de caravan weer binnen om Frank duidelijk te maken dat ik er weer was. Die gaf natuurlijk geen krimp en bleef slapen. Gelijk had hij. Ik wilde eerst koffie zetten vooraleer ik de jongens naar hier zou halen maar de waterleiding bleek afgesloten. Onhandige Dave van nummer 12 had weer de zoveelste stommiteit begaan waardoor heel de straat droog werd gezet. Dus moesten de flesjes water, die bedoeld zijn voor de pastis, eraan geloven. Dan de kachel aansteken en de fiets van het slot doen om de twee aan de poort op te halen. De eerste ontmoeting tussen Huub en Lara waren niet meteen vriendschappelijk, zeg maar vijandig. Daar zaten we dus alle drie met rood doorlopen oogjes van vermoeidheid te wachten tot het 8 u zou worden, het openingsuur van de receptie. Bij de eerste klaarte dacht ik Jan en Chris eens te laten zien waar ze de toiletten en douches konden vinden en waar ze op Valencia 10 terecht konden. Petra was al druk doende met alles op te poetsen en schrok zich een bult dat wij er al waren. Geen paniek, geen nood, we komen straks wel. Dan naar Veerle op de receptie om ons aan te melden en een pasje te vragen voor de slagbomen. Uitladen en afspraken maken om elkaar met rust te laten en een dutje te doen. Uiteraard wilde dat niet meteen lukken en na een slaapje van een uur of zo voelde ik mezelf weer fit genoeg. Het feit dat de zon al hoog aan de hemel stond, was daarbij een beslissende factor. Hond uitlaten, even langs Valencia lopen en Chris zien slapen in de sofa. Jan was alweer wakker en ging mee. We hebben samen dan wat lekker in de zon gezeten tot Chris ons uit eigen beweging vervoegde. Het contact tussen Huub en Lara verliep als iets vlotter.

De mannen gingen boodschappen doen en Jan kwam daarvan terug alsof hij net eventjes in de hemel was gepasseerd. Hij was door het dolle heen over de ruime keuze whisky, de gerookte hammen en de enorme pakken geweldig aanlokkelijk vlees die je in de MedMarket kunt vinden. Snel uitgerekend dat de Lagavulin 16 years bijna 25 euro goedkoper is dan in België en hoeveel flessen hij daarvan naar huis zou meenemen.

IMG_2219
Jantje, Chris en Lara op boodschappentocht…

In de tussentijd was ik alweer bijgepraat met Lea en Frank en met Marcel die tijdens mijn afwezigheid gebruik had gemaakt van mijn zonnige terras, zoals trouwens afgesproken. En zo raakten we traag door onze namiddag heen. Tot de sigaretten op waren. We moesten trouwens ook nog iets te eten zien te krijgen want zelf koken zat er wel helemaal niet in. Dus naar Albir maar ik wilde Huub niet te lang alleen laten want dat beestje moest toch al genoeg wisselende toestanden en nieuwe indrukken ondergaan. Na een elementaire rondrit en een bezoek aan de tabakswinkel, wilde ik zo snel mogelijk weer naar huis. Gaan jullie iets in de Sacristan eten, jongens, ik trek mijn plan wel. Uiteindelijk zouden de kerels pizza’s halen want met Lara mocht ook Chris geen restaurant naar binnen. Eerst zijn de mannen nog een Stella gaan drinken bij Alonso. Eerder hadden we met Anneke en Omer – die al een dag eerder terug waren – afgesproken om iets te komen drinken want ook gebeurde. Het werd beste een gezellige avond en omdat iedereen er behoorlijk doorheen zat, werd het een vroege bedtijd. Vechtend tegen de slaap heb ik toch nog (veel te late) aflevering van Jordkott bekeken.

Zondag 27/12 On the road again

 

Tussen 7 en 8 komen we je oppikken, had Jan beloofd. Dat werd – zoals te verwachten – 8.20 u en het scheelde niet veel of ik zou mijn broer Jo toch nog te zien krijgen. Heel de voorbije nacht had ik geen oog dicht gedaan. Daar was nochtans geen enkele aanleiding toe. Of misschien toch wel wat spijt omdat de oorspronkelijke plannen helemaal doorkruist werden? Hoe dan ook, het liep al tegen negen aan voor we vertrokken. Het was zoeken naar een plekje voor mijn bagage want die auto was helemaal volgestouwd alsof die twee voor enkele maanden onderweg zouden zijn.

We dachten dat het een rustige en vlotte rit zou worden. Het was immers winter, tweede kerstdag, én zondag. Ja watte! In Parijs verloren we 45 minuten op het vooropgestelde schema. Heel de verdomde ring rond die verdomde stad was het van de ene opstopping naar de andere rijden. Idem dito in Tours, Poitiers en Bordeaux. In het zomerse hoogseizoen gaat het allemaal vlotter dan vandaag. Wat bezielt de Fransen op tweede kerstdag, verdorie? Weer werd ik eraan herinnerd waarom ik zo’n hekel aan Pau heb. Je wordt daar nu eens altijd van het kastje naar de muur gestuurd. Het duurde een eeuwigheid voor we de juiste weg naar Oloron vonden en in het duister was dat nog moeilijker dan bij daglicht. Al die tijd zat ik m’n kas op te vreten omdat ik mijn vaste parcours niet had laten volgen i.p.v. via Pau te rijden. Net voor de Somporttunnel zagen we een bosbrand, aangewakkerd door een strak staande wind en pas na Jaca slaagde ik erin om tot in Huesca mijn ogen dicht te houden. In een zucht waren we Zaragosa voorbij en even voor Teruel ging bij mij dan toch het licht helemaal uit tot we de ring rond Valencia opreden.

En jawel hoor, om 6.30 u reden we het parkeerterrein van camping Benisol op.

 

24/12 en volgende dagen

 

Eigenaardig kerstcadeau

Gisteren kreeg ik van Jan Lombaerts het meest eigenzinnige kerstcadeau uit mijn leven, namelijk de belofte dat hij en zijn kameraad Chris (Poïng Poïng) me hun bezoek zouden vereren en dat ze zondagochtend 27/12 met de auto zouden vertrekken om in één ruk tot Benidorm te rijden. Het duurt wel even voor alle consequenties daarvan tot je doordringen…

Ik vind pas op woensdag 30/12 een vlucht die op een ordentelijk uur vertrekt. Mieke ziet het niet zitten om op 28/12 om 3 u ’s nachts op te staan om de ochtendvlucht van Jetair of Ryan te nemen. Daar staat tegenover dat je die twee gasten moeilijk aan hun lot kunt overlaten want zij staan ook altijd meteen klaar als je hen wat vraagt. Na lange overwegingen en goed beraad vinden zowel Mieke als ikzelf dat de beste oplossing hierin zit dat ik gewoon met de auto mee rijd. Dan moet ik wel de brunch met broer Jo en zijn familie missen en diezelfde dag ook nog het kerstfeest van de familie Wellens. Buiten alle verwachtingen in valt me dat zwaarder dan ik ooit van mezelf vermoed had. OK, ik wil wel zo snel mogelijk weer op Benisol zitten maar nu lijkt het me net iets té snel. Maar ja, eens een beslissing genomen, moet je daar de gevolgen maar bij nemen.

Dus wordt het vandaag in ijltempo boodschappen doen. Medicijnen halen bij de apotheek en vooral op zoek naar een voorraad tabak om tot in juni toe te komen. Dat is duidelijk geen sinecure want geen enkele winkel heeft voldoende pakjes in huis en ik kan dus niet op een bestelling wachten. Dus moet er tussendoor nog iemand voor bevoorrading zorgen…

Mooi vooruitzicht

Bezoek van vriend Michel en die avond komen Jo en Chris tafelen met de uitdrukkelijke belofte dat er slechts 20 minuten over politiek wordt gesproken. Zoals alle loze beloftes wordt ook deze (gelukkig) niet in stand gehouden.

Kerstdag komen Jan en Ria langs en nogal vanzelfsprekend wordt nadien gekaart. Belangrijker nog dan het feit dat ik die avond alles win, is dat een van mijn geheime plannetjes meer duidelijkheid krijgt. Op 16 juli gaan we met zijn vieren weer een tijdje naar Ardentes (tegen Chateauroux). Nu dacht ik rond half juni naar huis te vliegen om dan samen met Mieke met de auto in enkele dagen terug naar Spanje te rijden, daar zowat drie weken te blijven om dan naar Ardentes te rijden. Zo raakt ook Huub weer thuis zonder daar andere mensen mee te belasten. Nu heeft Mieke op 27/06 nog gemeenteraad waarop ze niet mag gemist worden, en ik zit met de afspraak om twee dagen later in Gasthuisberg op controle te gaan. Als we dan pas 30 juni kunnen rijden, is de tussentijd op Benisol wel heel erg krap. Voorlopig ziet het plan er dus uit als volgt: proberen de afspraak in GHB te vervroegen, daarna rijd ik alleen terug naar Benisol en Mieke vliegt op 28 juni hierheen. Twee weken later rijden we dan naar Ardentes. Een erg mooi vooruitzicht!

 

 

 

Woensdag 23/12 Tommeke, Tommeke toch

 

Lichte ochtendstress. Koffie zetten, koffertje pakken – hoewel de grote vraag is wàt daar dan in moet- nog wat opruimwerkzaamheden en dan wachten tot F&L opdagen. Lea verdwijnt met Huub snel de hoek om zodat ik het niet té moeilijk krijg en Frank brengt me naar de luchthaven.

De Belgische luchtvaartmaatschappij begint in hetzelfde bedje ziek te zijn als de Belgische spoorwegen: vertrekuren zijn louter indicatief, niet bindend en zeker en vast niet klokvast gegarandeerd. De Airbus van SN Brussels Airlines komt in Alicante pas een kwartier later toe nadat die alweer moest vertrokken zijn. Wie zit er nog op die vlucht, twee rijen achter mij? Tom Boonen! Terwijl iedereen zenuwachtig wordt van het wachten, blijft Tommeke zijn eigen rustige zichzelf. Er moeten al ergere dingen gebeuren dan een te late vlucht om Tom uit z’n lood te slaan. Als ik hem hem veel succes toewens voor het komende voorjaar repliceert hij daar lachend op met: “We zullen ons stinkende best doen.” Fijne kerel.

Helaas moet er ook een minder fijne kerel met hetzelfde vliegtuig mee. Ik herken hem meteen en zorg ervoor zo ver mogelijk bij hem uit de buurt te blijven. Het is namelijk de verpleger die me begin dit jaar is komen ophalen, een platte Antwerpenaar met fascitoïde ideeën die net op het punt stond om Ome Adolf te verheerlijken en diens jodenververvolging te ontkennen als ik hem niet met aandrang had gevraagd om zijn vuilbekkerij voor zich te houden. Ik had de ziekteverzekering daarvan trouwens op de hoogte gebracht maar blijkbaar vindt men dat daar zeer normaal.

In Zaventem rijdt de trein naar Leuven natuurlijk net weg en is het weer 45 minuten wachten op de volgende. Als ik m’n gsm aanzet, merk ik dat Mieke me al vier keer heeft proberen te bereiken. Nu blijkt dat ik vandaag nog in Gasthuisberg terecht zou kunnen want mijn vaste “elektricien” Stefan is er morgen niet. Met al dat gedoe kom ik pas om 17 u in Leuven toe en de eerste bekende die ik in de stationstunnel tegen het lijf loop is Dree Peremans. Die is dus ook in het land vanwege allerlei sociale en familiale besognes in deze officieel verplichte pretperiode. Mieke verplicht me om nog naar Gasthuisberg te bellen en jawel hoor, als ik me haast, mag ik nog komen. Blijkt dan dat ik op 8 oktober nog twee aanvallen heb gehad – waarvan ik natuurlijk niets heb gevoeld– en dat het zich vooral in de voorkamer heeft afgespeeld. Hoe dan ook: ik word weer goedgekeurd tot 29 juni.

Diezelfde avond worden we verwacht op het kerstfeest van de familie Lombaerts. De sfeer is opperbest maar in tegenstelling tot het (verre) verleden loopt het dit jaar niet uit tot het ochtendgloren. Al om halftwaalf wilt het niet meer lukken om mijn ogen open te houden. De zaligheid van oud worden.