Donderdag 31/03 Genieten

 

Donderdag is in El Cisna paelladag. Dat moet je Lupe maar één keer vertellen en dus gaat het daarheen. De meegenomen porties zien er zo aanlokkelijk uit dat ze maar meteen worden aangevallen. Spijtig genoeg voor Lupe, er zitten geen calamares bij. Dus wordt afgesproken om die vanavond te gaan eten bij Mateo. Helaas voel ik me vandaag al even weinig in mijn sas dan gisteren en daarmee wordt ook daarvan afgezien. An bestelt dan maar calamares in het campingrestaurant en daarmee is ook weer iedereen tevreden. Zelf hoef ik die ringetjes niet; je kunt even goed op een elastiekje zitten kauwen, vind ik. Dat duurt even lang en waarschijnlijk heeft zo’n rubbertje nog meer smaak ook.

Lupe wilt net als Laikin rondjes fietsen. Ik zet het zadel en de stuurpen van mijn plooifiets zo laag mogelijk maar haar handen zijn nog te klein om aan de remgrepen te kunnen. Niet kunnen remmen vind ik veel te gevaarlijk. Gelukkig brengt Lea soelaas met haar fiets die iets meer op maat van Lupe gemaakt is.

Met dobbelstenen en kaartspelletjes worden de kinderen bezig gehouden terwijl ik naar de koers kijk en probeer terug op mijn positieven te komen.

En voor de rest van de dag is het gewoon zoals altijd: genieten…

AN07
Koffie, een boek, zon… meer heeft een mens niet nodig.

Woensdag 30/03 Eddy & Eddy

 

A&N&L (An, Neel en Lupe) gaan al vroeg het strand van Benidorm verkennen want die ijsberen willen absoluut in de zee gaan zwemmen. Daarmee krijg ik de kans om voor de laatste keer van dit seizoen en ongestoord de klassieke koffieklets met Jos te houden. Dat verloopt niet meteen in een vrolijke stemming maar Jos ziet het toch wel zitten om de oevers van de Maas weer op te zoeken. Dat maakt hij zichzelf alleszins wijs hoewel iedereen kan zien dat hij tegen zin moet vertrekken. Hij heeft allerlei plannen met zijn huis en tuin, houdt hij zichzelf voor. Hij moet pas rond 16 u naar de luchthaven vertrekken en dus stel ik het afscheid tot dan uit want dan kan ik het kort houden.

Dan komt Snelle Eddy op bezoek. Vorige keer heeft hij Mieke net gemist en dat risico wilt hij deze keer niet lopen. Met zijn schouder gaat het stukken beter; de kinesitherapie heeft blijkbaar geholpen. Daarmee is de kwaal niet weggenomen maar nu is het draaglijk. Hoe dan ook kan bij weer pijnloos met de Harley rijden. Hij vertelt over Marita die op het nippertje aan de ramp in Zaventem is ontsnapt maar pas een andere vlucht kon boeken op 1 april. Dan heeft Mieke wel iets meer geluk gehad door met SN te vliegen. Intussen komt de familie ANL terug van een overvol Levante strand en ze krijgen van Eddy de raad mee om de volgende keer Poniente te testen. Dat zou veel rustiger zijn.

Nadien nemen ze Mieke mee voor een verkenning van Albir. Ik voel me eigenlijk al heel de dag niet zo lekker en blijf dan maar met Huub lekker thuis zitten. Mieke brengt hen meteen naar de Cap Blanch waar ze Frey, Fab, Christa en Nico gaat groeten. Ze zijn nog maar net vertrokken of ik krijg bezoek van de andere Eddy. Zijn vrouwtje Martine is voor enkele dagen terug naar België. Die twee hebben het in hun huurhuis in Alfaz duidelijk naar hun zin. In die mate zelfs dat Eddy er zelfs aan denkt om zijn camper eventueel te verkopen. Eigenlijk praat ik wel graag met mensen die bepaalde levensfases kunnen afsluiten, de pagina weten om te slaan om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Van die mensen kun je nog wat opsteken.

Dan komt Jos eraan gereden, samen met Hugo. Zo duurt het afscheid niet te lang en hoeft niemand te zien hoe moeilijk je het daarmee hebt. Tenslotte zie je mensen waarmee je goed overeenkomt niet graag vertrekken. Ik kijk nog wat naar de koers, steek de BBQ weer aan want de hongerige bende uit Albir komt er weer aan.

 

Dinsdag 29/03 Honeymoon

 

Al om 7 u zit ik op internet uit te rekenen om hoe laat ik naar Alicante Airport moet vertrekken. Zo te zien helemaal niet, want volgens de informatie van die luchthaven is de vlucht van Frank en Laikin gewoonweg afgeschaft en de vlucht van JetAirFly vanuit Deurne bestaat zelfs helemaal niet. An laat via sms weten dat hun vlucht grote vertraging heeft; van Frank verneem ik niets en dus zal die vlucht wel doorgaan. Dus rijd ik toch maar naar El Altet. Als alles verloopt zoals voorzien, hoef ik na de landing van Frank maar 45 minuten te wachten tot An en Neel ook arriveren. Dan kan ik even zo goed Frank al naar Benisol laten rijden en hen opwachten. Maar wat gebeurt er deze dagen nog zoals voorzien… Niets dus. Ik heb nog maar net de auto geparkeerd en kom de aankomsthal binnen of ik zie Frank en kleinzoon al naar buiten komen. Deze ‘cancelled flight’ is dus nog vijf minuten eerder geland dan in de meest optimale omstandigheden. Dan ga ik nog eens op het bord kijken en zie: de vlucht vanuit Deurne bestaat nu ineens wel, zij het met zowat 2.5 uur vertraging. Zo lang wil ik ook niet op een luchthaven blijven rondhangen en dus rijden wij alvast naar Benidorm.

Helsinki 1 wordt gepoetst, Jos is al heel vroeg voor een nachtje (zijn laatste nachtje, trouwens) verhuisd, en Hugo is nu wel helemaal echt in zijn element geschoten. Met Photoshop steekt hij enkele welkomstposters in elkaar en die worden, samen met slierten vlaggetjes overal opgehangen. De wereld zal weten wie er zit aan te komen.

Op het middaguur krijgen we een berichtje dat ze geland zijn. Met een beetje pech moeten ze dan nog een uurtje aanschuiven aan de balie van het autoverhuurbedrijf, dan nog een uurtje rijden… dus verwacht ik hen niet vòòr 14 u. Pech blijft achterwege en daarmee staan ze een uurtje later voor de deur. Uitgehongerd en lichtjes doodop. Installeren en dan meteen genieten van de zon, zoals het hoort. Later in de namiddag boodschappen doen en ik steek de BBQ aan. We maken het niet te laat want iedereen zit zo’n beetje op zijn tandvlees.

Hugo heeft zich op Photoshop eens goed laten gaan…

Maandag 28/03 Vluchtinformatie = nihil

 

Paasmaandag is naar mijn mening altijd een dag-teveel-van-het-goede geweest, net als tweede pinksterdag trouwens. Een dag waar slechte herinneringen aan kleven. Immers, heel mijn jeugd lang heeft die dag altijd in het teken gestaan van Hakendover. Elk jaar weer sleurde mijn pa zijn kroost op paasmaandag naar dat gat naast Tienen en elk jaar weer betekende dat een regendag. Mocht je ook voor de tweede dag paraderen in je nieuwe pak en je nieuwe schoenen, speciaal met Pasen gekocht, zoals dat in die periode hoorde. Moest je met die nieuwe knellende schoenen ook nog door de modder van de pas ingezaaide korenvelden lopen en tijdig wegspringen voor de aanstormende ruiters. Dan kwam je thuis en waren je schoenen reddeloos naar de knoppen. Tot wanhoop van mijn moeder. Kon je weer een heel jaar wachten vooraleer er nieuwe gekocht werden.

Mijn ouweheer heeft altijd beweerd dat hij op 14-jarige leeftijd voor het eerst met zijn eigen paard naar Hakendover was gekomen (dat was dus al in 1922) en dat elk jaar herhaalde. Pas bij het uitbreken van WO II was hij daarmee moeten stoppen omdat alle paarden door de Duitsers werden geconfisqueerd en hijzelf tot april 1945 in Duitse gevangenschap had gezeten. Maar elke paasmaandag is hij naar Hakendover blijven gaan en bij mijn weten heeft hij dat nooit overgeslagen zolang hij geleefd heeft. Helaas heb ik tot mijn 14de – toen was ik oud en wijs genoeg om een acceptabele smoes te verzinnen om uit Hakendover weg te blijven – altijd met slechte schoenen moeten lopen…

Morgen krijgen we hoog bezoek uit België en dus moeten er vandaag boodschappen worden gedaan. Ook morgen komt Frank terug met Laikin maar over geen van beide vluchten is er ook maar een greintje degelijke informatie te vinden, noch bij de luchtvaartmaatschappijen, noch bij de betrokken luchthavens. Niet dat je dan meteen begint te vrezen voor de kansen van die mensen om hier op te dagen; je weet alleen niet wanneer dat zou kunnen gebeuren en dat is toch wel vervelend.

Laat ik het nu maar even hebben over het bezoek uit België. Een tijdje geleden kreeg ik een berichtje van mijn voormalig overbuurmeisjes An L., iemand die ik beschouw als mijn adoptiefdochter en die intussen is uitgegroeid tot een straffe madame met een dochter van 9 jaar. En of er nog iets te huur was tijdens de paasvakantie want het rotweer in België begon haar toch stilletjes de strot uit te komen. Hallo Hugo, heb jij nog iets vrij in diep periode. Met enig heen en weer geschuif zou Valencia 19 beschikbaar zijn; later en na nog veel meer heen en weer puzzelwerk kon dat zelfs Helsinki 1 worden. Dan moest Jos wel voor 1 nacht elders een onderkomen vinden. Goed zo. Dat nieuws wordt verstuurd, tickets worden besteld, er wordt zelfs een auto gehuurd.

Vorige week kwam dan het nieuws dat An vorige zaterdag 26/03 (terwijl Mieke probeerde hier te raken) iets zou doen dat ze nooit of te nooit van heel haar leven zou doen, namelijk trouwen. Dat is dus vorige zaterdag wél gebeurd. Louter vanwege praktische redenen en in alle stilte, zoals dat heet. En daarmee is ze nu officieel gebonden aan Neel C., de vader van dochter Lupe, waarmee ze toch al veel langer dan een decennium samenleeft. Dus wordt deze vakantie op Benisol zoiets als huwelijksreis…

Toch voor zover ze na alle ellende als gevolg van de waanzin in Zaventem vanuit Deurne kunnen vertrekken…

Zondag 27/03 Bim, bam, beieren…

 

Verdikkeme, daarmee is het alweer Pasen, zie. Vorig jaar kregen we van vriendin Gerarda op deze dag nog paaseieren; dit jaar moeten we ons tevreden stellen met een olijftakje van palmzondag, al of niet van hier bovenuit gezegend. Zo zie je maar dat de liefde in slechts 12 maanden tijd sterk kan afkoelen…

Wat we van het weer gelukkig niet kunnen zeggen want madame Soleil doet weer haar uiterste best om het Mieke naar de zin te maken. Die moet nog wel even wennen aan de Spaanse klimatologische omstandigheden want ze moet het ene na het andere kleed ruilen voor iets luchtiger. Pas na de derde pasbeurt blijkt ze het goede gevonden te hebben.

Oorspronkelijk bestond mijn plan erin om in El Cisne een aan het spit gebraden kip te halen. Doe daar een lekker slaatje bij en een homp stokbrood en je hebt een smakelijke maaltijd. Maar… mijn diepvriezer moet eens dringend ontdooid worden en dus haal ik er alle vlees uit wat daar in de loop van de voorbije maanden in verzeild is geraakt. Een beetje worstjes, twee entrecôtes, nog wat filet pur, restjes van lamskoteletjes… voldoende voor een BBQ met Jos en Lea.

Er is vandaag ook nog zoiets als Gent-Wevelgem en een Vlaamse klassieker van dat niveau mag je toch niet missen. Maar dan komen Agnes en Hugo voor de koffie en dat wil je ook alweer niet missen want de sterke verhalen over hun avonturen in Roemenië en Moldavië zijn minstens even spannend als een Vlaamse klassieker. Met al even onvoorzienbare ontwikkelingen en nog minder voorspelbare ontknopingen.

Mijn nieuwe BBQ doet het uitermate goed maar spijtig genoeg zit ik nu wel helemaal door mijn voorraad Flamy kokosnoot briketten heen en de vraag is maar hoe ik een nieuwe lading hier kan krijgen. Want laat ons wel wezen: een geslaagde BBQ is zowel te danken aan de kwaliteit van het vlees als aan de kwaliteit van de houtskool. En die kokosbriketten van kameraad Pierre Hacha zijn wel het beste wat er op dat vlak op de markt te vinden is. Als Jos na het eten zijn fles Chivas Regal gaat halen, is het hek van de dam en als daarna ook nog de fles Soberano wordt konijn gemaakt, is er geen redden meer aan. Lea is om 22.30 u naar huis gegaan – beweert ze toch – en mij leek het toe dat de overlevenden nog uren daarna buiten op het terras hebben gezeten.

 

 

 

Zaterdag 26/03 Eindelijk

 

Om 9 u staat de thermometer al op 35. Het belooft dus een hete dag te worden. Letterlijk en figuurlijk. Immers, nog altijd ben ik er niet helemaal gerust op om hoe laat die vlucht hier wel zal toekomen. Op de site van Alicante Airport staat SN 3771 (SN 1871) zelfs om 12 u nog niet eens vermeld. Bovendien had ik Mieke gevraagd me een seintje te geven net voor haar vertrek maar ook dat is er niet gekomen. Dan zit je toch wel lichtjes op je nagels te bijten…

Er wordt getelefoneerd, sites van Luik en Alicante bezocht. Pas om 13 u krijg ik een berichtje: we ermee vertrokken. Ongeveer drie uur later rijd ik naar het koffiehoekje van afspraak en Mieke heeft net een sigaret kunnen roken. Eindelijk! Iets na 7 stond ze in Luik op de luchthaven, negen uur later op die van Alicante. De vlucht zelf duurt slechts 2.20 u. Maar: ze is er. Nu had ik Huub in de auto meegenomen zodat we diens hevigste uitingen van affectie en zijn vreugde voor het weerzien met Mieke grotendeels achter de rug hebben als we rond 17 u weer op Benisol toekomen.

Goedendag hier, een bonjour daar, elders een knuffel. Het is niet alleen op Helsinki 2 dat men blij is met de komst van Mieke maar het is wel op het terras van dat adres dat het zich afspeelt. Ik ga gauw nog wat boodschappen doen terwijl Mieke haar verhaal doet. Lea staat er op dat we onder ons tweetjes gaan eten nu we de auto ter beschikking hebben. Zij neemt Huub mee. Wat wordt het Mieke? Chinees, Indisch, Sacristan? Terwijl ik de vraag stel, heb al helemaal geen zin meer om met de auto te rijden. Met alle opwinding van de voorbije dagen, zijn we alle twee doodop, ik wil om 20.35 u achter m’n tv zitten voor het vervolg van ‘Follow the Money’ en aan tafel wil ik ook wel een glas wijn mogen drinken. Dus gaan we hier maar naar het campingrestaurant. Veel te veel geld voor wat je krijgt, maar ik ben al blij dat ik niet moest rijden. Intussen is Huub voor de allereerste keer bij Lea ontsnapt en tegen het ogenblik dat ze hem miste, lag mijnheertje al een tijdje op de mat voor onze deur geduldig te wachten.

De aftiteling van de eerste aflevering moet nog beginnen als Mieke al in haar bed kruipt. Ik probeer de daaropvolgende aflevering helemaal uit te zitten maar ik vrees dat ik die toch nog eens moet bekijken op NPO waar deze serie ook wordt uitgezonden. Veel is er me hoe dan ook niet van bij gebleven…

 

Vrijdag 25/03

 

Het is gisterenavond nog restjesdag geworden. Daar stond nog een bodempje Dalwhinnie, hier nog een stevige kluts Glenfarclas en om die verdomde verkoudheid en snottende neus grondig te lijf te gaan maak je dan de fles Oban ook maar leeg. Niet dat het veel geholpen heeft, niet dat ik ook maar één zakdoek minder nodig had, maar met een oneindig jolig gevoel in slaap vallen, is ook wel eens aangenaam meegenomen. Nadeel is wel dat je met een berg leeggoed zit en dat kan gevaarlijk zijn want je krijgt bij de minste misstap het predicaat ‘dronkenlap’ opgespeld. Nog een nadeel is dat je moeilijk uit je bed komt als om 7 u je wekker rinkelt. Vandaag moet ik Frank namelijk naar de luchthaven brengen en die wilt graag om 7.30 u vertrekken. Dus krijg ik nog net de tijd om koffie te zetten.

Er was geen enkele reden tot paniek. Ryan had Brussel automatisch in Charleroi omgezet als bestemming en om 16 u was Frank al weer thuis in Ekeren. Mieke heeft intussen ook transport naar Luik gevonden. Haar broer Guido heeft zichzelf aangeboden en dat vind ik persoonlijk helemaal van de pot gerukt. Moet die man van Hasselt naar Leuven, dan naar Leuven en vandaar weer naar huis. Bovendien werd Mieke expliciet gevraagd om toch vier uur voor vertrek aanwezig te zijn. Tja, dan moet Guido om 5 u uit z’n bed. Leuk is ook anders.

Heel de dag houd ik de site van SN in de gaten om te zien of er alweer geen veranderingen in het vertrekschema zijn geslopen. Lea komt langer dan anders buurten maar ze heeft nog een hele keukenkast in de verf te zetten.

Heel de dag is het lekker warm maar om daarvan te genieten, liggen de omstandigheden iets te moeilijk. En verdorie toch, Sagan moet zich toch alweer met een tweede stek tevreden stellen, maar wat heeft hij er (ook alweer) een mooie koers van gemaakt. En kijk, onze bloedeigen Jasper Stuyven begint zich steeds meer en meer in het grote gezelschap te mengen. Telkens ik dacht dat hij na zoveel inspanningen wel helemaal kapot zou zitten, begon hij toch wel weer aan dat achtervolgende groepje te snokken. Aan die kerel gaan we nog heel veel plezier beleven, zie.