Zaterdag 26/03 Eindelijk

 

Om 9 u staat de thermometer al op 35. Het belooft dus een hete dag te worden. Letterlijk en figuurlijk. Immers, nog altijd ben ik er niet helemaal gerust op om hoe laat die vlucht hier wel zal toekomen. Op de site van Alicante Airport staat SN 3771 (SN 1871) zelfs om 12 u nog niet eens vermeld. Bovendien had ik Mieke gevraagd me een seintje te geven net voor haar vertrek maar ook dat is er niet gekomen. Dan zit je toch wel lichtjes op je nagels te bijten…

Er wordt getelefoneerd, sites van Luik en Alicante bezocht. Pas om 13 u krijg ik een berichtje: we ermee vertrokken. Ongeveer drie uur later rijd ik naar het koffiehoekje van afspraak en Mieke heeft net een sigaret kunnen roken. Eindelijk! Iets na 7 stond ze in Luik op de luchthaven, negen uur later op die van Alicante. De vlucht zelf duurt slechts 2.20 u. Maar: ze is er. Nu had ik Huub in de auto meegenomen zodat we diens hevigste uitingen van affectie en zijn vreugde voor het weerzien met Mieke grotendeels achter de rug hebben als we rond 17 u weer op Benisol toekomen.

Goedendag hier, een bonjour daar, elders een knuffel. Het is niet alleen op Helsinki 2 dat men blij is met de komst van Mieke maar het is wel op het terras van dat adres dat het zich afspeelt. Ik ga gauw nog wat boodschappen doen terwijl Mieke haar verhaal doet. Lea staat er op dat we onder ons tweetjes gaan eten nu we de auto ter beschikking hebben. Zij neemt Huub mee. Wat wordt het Mieke? Chinees, Indisch, Sacristan? Terwijl ik de vraag stel, heb al helemaal geen zin meer om met de auto te rijden. Met alle opwinding van de voorbije dagen, zijn we alle twee doodop, ik wil om 20.35 u achter m’n tv zitten voor het vervolg van ‘Follow the Money’ en aan tafel wil ik ook wel een glas wijn mogen drinken. Dus gaan we hier maar naar het campingrestaurant. Veel te veel geld voor wat je krijgt, maar ik ben al blij dat ik niet moest rijden. Intussen is Huub voor de allereerste keer bij Lea ontsnapt en tegen het ogenblik dat ze hem miste, lag mijnheertje al een tijdje op de mat voor onze deur geduldig te wachten.

De aftiteling van de eerste aflevering moet nog beginnen als Mieke al in haar bed kruipt. Ik probeer de daaropvolgende aflevering helemaal uit te zitten maar ik vrees dat ik die toch nog eens moet bekijken op NPO waar deze serie ook wordt uitgezonden. Veel is er me hoe dan ook niet van bij gebleven…

 

Vrijdag 25/03

 

Het is gisterenavond nog restjesdag geworden. Daar stond nog een bodempje Dalwhinnie, hier nog een stevige kluts Glenfarclas en om die verdomde verkoudheid en snottende neus grondig te lijf te gaan maak je dan de fles Oban ook maar leeg. Niet dat het veel geholpen heeft, niet dat ik ook maar één zakdoek minder nodig had, maar met een oneindig jolig gevoel in slaap vallen, is ook wel eens aangenaam meegenomen. Nadeel is wel dat je met een berg leeggoed zit en dat kan gevaarlijk zijn want je krijgt bij de minste misstap het predicaat ‘dronkenlap’ opgespeld. Nog een nadeel is dat je moeilijk uit je bed komt als om 7 u je wekker rinkelt. Vandaag moet ik Frank namelijk naar de luchthaven brengen en die wilt graag om 7.30 u vertrekken. Dus krijg ik nog net de tijd om koffie te zetten.

Er was geen enkele reden tot paniek. Ryan had Brussel automatisch in Charleroi omgezet als bestemming en om 16 u was Frank al weer thuis in Ekeren. Mieke heeft intussen ook transport naar Luik gevonden. Haar broer Guido heeft zichzelf aangeboden en dat vind ik persoonlijk helemaal van de pot gerukt. Moet die man van Hasselt naar Leuven, dan naar Leuven en vandaar weer naar huis. Bovendien werd Mieke expliciet gevraagd om toch vier uur voor vertrek aanwezig te zijn. Tja, dan moet Guido om 5 u uit z’n bed. Leuk is ook anders.

Heel de dag houd ik de site van SN in de gaten om te zien of er alweer geen veranderingen in het vertrekschema zijn geslopen. Lea komt langer dan anders buurten maar ze heeft nog een hele keukenkast in de verf te zetten.

Heel de dag is het lekker warm maar om daarvan te genieten, liggen de omstandigheden iets te moeilijk. En verdorie toch, Sagan moet zich toch alweer met een tweede stek tevreden stellen, maar wat heeft hij er (ook alweer) een mooie koers van gemaakt. En kijk, onze bloedeigen Jasper Stuyven begint zich steeds meer en meer in het grote gezelschap te mengen. Telkens ik dacht dat hij na zoveel inspanningen wel helemaal kapot zou zitten, begon hij toch wel weer aan dat achtervolgende groepje te snokken. Aan die kerel gaan we nog heel veel plezier beleven, zie.

Donderdag 24/03 Luik? Deurne? Helemaal niet?

Staat het snot tussen de koopjes? Zo iets van: bij aankoop van 1 liter, 2 liter gratis er bovenop? Het schoonheidsslaapje van 12 u lang heeft duidelijk niet te veel soelaas gebracht. Laten uitzieken dus maar en deze avond misschien toch maar de aloud beproefde whiskyremedie nog eens op zijn merites uittesten.

Lekkere dag vandaag. Heerlijk warm en zeer opvallend: de eerste avond van het jaar dat het niet plots hevig afkoelt nadat de zon is onder gegaan.

Ook erg opvallend: er komen dit jaar veel meer Spaanse mensen de camping opgereden dan vorig jaar. Dat heeft m.i. minder van doen met een vroege Pasen als wel met de verbetering van de economische omstandigheden. Het heeft er alle schijn van weg dat Spanje het ergste achter de rug heeft. Je merkt dat trouwens ook in de supermarkten; in de winkelkarretjes ligt duidelijk veel meer dan de strikt noodzakelijke overlevingspakketten van zeg maar twee jaar geleden. Ik ben echt blij voor de mensen dat ze het weer wat breder kunnen laten hangen. En die talrijke kinderen brengen natuurlijk een ander soort leven met zich mee.

Voor de rest wordt heel deze dag besteed aan het uitvissen van hoe het nu zit met die vluchten. Frank moet morgen op Brussel vliegen maar gezien dat met Ryan is, zal hij wel in Charleroi voet aan de grond zetten. Hoe dan ook, breng ik hem morgenvroeg (7 u potverdomme) met zijn eigen auto naar de luchthaven. Hoe hij volgende dinsdag met kleinzoon Laikin weer naar hier moet vliegen, zal ook nog wel een hele puzzel worden.

Voor de vlucht van Mieke is het nog iets ingewikkelder. Op de site zie ik dat SN bussen heeft ingelegd van Brussel centrum naar Deurne en naar Luik, maar ook dat bepaalde vluchten binnen Europa misschien niet kunnen doorgaan. De vluchten voor zaterdag zijn nog niet gepubliceerd en hoe Mieke in Luik moet raken, is ook nog niet duidelijk. Laat staan dat ze weet waar die verdomde luchthaven te vinden is.

Uit een laat telefoontje van Mieke blijkt dat haar vlucht verplaatst is naar Luik. Voordeel: ze vertrekt wel om 11.20 u en zou al om 13.40 u in Alicante landen, wat toch 3 uur eerder is dan oorspronkelijk voorzien. Nadeel: uit veiligheidsredenen moet ze er minstens 3 uur op voorhand zijn en ook nog in Luik geraken. Om dat uit te vogelen heeft ze morgen nog heel de dag de tijd. Makkelijk zal het niet zijn.

Zeer verhelderend (alweer) is het programma ‘Keuringsdienst van Waarde’. Ik ben er behoorlijk kapot van hoe moeilijk het blijkt te zijn om erachter te komen hoe en door wie onze eurmuntjes gemaakt worden. En wel helemaal kapot als blijkt dat het merendeel van die munten gemaakt worden door een Zuid-Koreaans bedrijf Poongsan, en dat bedrijf blijkt dan ook nog een van de grootste producenten van clusterbommen te zijn. En zo blijkt maar weer eens dat ons neoliberale Europa de zelf verordende wetten op die verschrikkelijke tuigen naast zich neer legt en de ogen sluit van zodra er ook maar iets mee te verdienen is.

En zo gaat deze dag ook weer voorbij met pogingen om problemen op te lossen die al met al onoplosbaar zijn, in volle neoliberale leegte. Nog een geluk dat we zelfs daarmee nog kunnen lachen.

Woensdag 23/03 Snot, snot, snot

Toch wel vreemd. Naar deze dag heb je dan zo lang uitgekeken, meer nog, je hebt zitten aftellen tot vandaag, transport naar Alicante geregeld, allerlei plannetjes voor de volgende dagen bedisseld, en nu gaat de pret niet door. Enkele crimineel moorddadige bietekwieten hebben daar anders over beslist. Uren lang heeft Mieke gisteren geprobeerd om een nieuwe vlucht te boeken; uiteindelijk is ze daar in geslaagd maar pas volgende zaterdag zou ze kunnen vliegen, vertrek in Brussel om 14.30 u. Nu krijg je langs alle kanten te horen dat het nog wel een week zou kunnen duren vooraleer Zaventem weer bruikbaar is. Geen idee via welke andere luchthaven SN Brussels Airlines die vluchten zal omleiden. Intussen krijgt Mieke uit Siberië, China, Japan… berichtjes van sympathie binnen met de vraag of zij ongedeerd is gebleven. Gelukkig is dat wel zo maar zelf zit ze wel constant met de knagende gedachte: stel dat die aanslag 24 u later was gekomen, dan had ik er middenin gezeten. Begrijpelijke reactie maar overbodig want ze was er niet bij en ze mag al blij zijn dat ze zaterdag (onder voorbehoud) alsnog kan komen.

De voorbije dagen heb ik me nog eens moeten toeleggen op een zeldzame schoonmaakbui want je wilt tenslotte dat je madame niet al te erg geconfronteerd wordt met je eigen hoogst persoonlijke opvatting over ‘dit-is-tenslotte-nog-altijd-iets-wat-op-kamperen-lijkt’. Van al die pijnlijke moeite schiet nu één vaststelling over: vrijdag kan je opnieuw beginnen, jongen.

Heel de dag heeft de zon geschenen. Buiten lopen lichtgeklede dames en heren in shorts en T-shirt. Zelf heb ik mijn fleece geen seconde uitgedaan, meer nog, daaronder heb ik een wollen truitje bij aangetrokken. Deze ochtend ben ik immers opgestaan met tranen in de ogen. Niet van verdriet voor wat zich in het Brusselse allemaal heeft afgespeeld maar gewoon vanwege snipverkouden. Als de ogen met waterlanders beginnen, kan de neus niet achterblijven en dus gutst daar het water al even oncontroleerbaar naar buiten als maandag de regen mijn voortent instroomde. Het is geen vrolijk uitzicht maar je kunt je nauwelijks bewegen zonder een keukenrol onder de arm.

Deze toestand is niet bevorderlijk voor de denkende geest of enige creatieve bedrijvigheid. Dus ben je blij dat de organisatoren van Dwars door Vlaanderen hun koers laten doorgaan en dat je nog wat spanning te zien krijgt. Als ik daarna niet zat te wachten op een telefoontje van Mieke, was ik gegarandeerd al om 18 u in m’n bed gekropen. Nu werd dat uitgesteld tot iets voor negen, met de keukenrol in aanslag.

Dinsdag 22/03 Boem paukeslag

Slechts een etmaal heeft het gescheeld, zelfs iets minder dan 24 uur, of Mieke kon voor hetzelfde geld bij de dodelijke slachtoffers of gewonden worden gerekend. Ik was nog maar net uit bed, Huub had nog maar één keer zijn poot geheven of ik kreeg dat verschrikkelijke nieuws over de gebeurtenissen in Zaventem op mijn nuchtere maag. Nog voor ik maar één bevestiging van die laffe aanslag op de sites van de krantenredactie had kunnen natrekken, begon het gekakel en gekwek al, zonder kennis van zaken, zonder ook maar één nuchtere nuancering. Stuur al die islamieten terug naar hun eigen land want dat ras is voor niets anders goed dan voor terrorisme, hoorde ik. Eerste denkfout: islam is een religie en geen ras.

Tweede denkfout: als je voor elke kloothommel die je hier tegen het lijf loopt al diens landgenoten terug naar hun eigen land moest sturen, zat hier in Spanje geen enkele Belg, geen Nederlander, geen Duitser of geen Rus meer. Een hele bevolkingsgroep verantwoordelijk stellen voor de daden van enkele uitgewaaide individuen is geen denkfout maar wijst eerder op een totaal gebrek aan denkvermogen.

Toen ETA hier in dit oerkatholieke Spanje terreur zaaide, hadden we dus alle Basken in de zee moeten drijven. Toen IRA in Engeland méér slachtoffers maakte dan IS ooit zou aankunnen, dienden we alle Ierse katholieken naar Rome te sturen en toen UVF (Ulster Volunteer Force) op die aanslagen reageerde met nog ergere bomexplosies moesten we alle protestanten naar Wittenberg of Genève sturen naar gelang ze luthers of calvinist waren. Die versmalde en eenzijdige toespitsing op de islam, stoort me enorm. Wat een overdwars gelul toch allemaal. En dan moest ik Facebook nog openen…

Meteen wilde ik Mieke bellen maar die heeft gisteren gemeenteraad gehad en moet daarna toch wel altijd iets langer slapen om daarvan te bekomen. Om het half uur geprobeerd haar te bereiken, zowel op de vaste lijn als op haar gsm. Ik kreeg zelfs geen beltoon. Heel het Belgische netwerk lag plat. Uiteindelijk moesten we via Facebook communiceren…

Klets vergeten, zie. Gisteren verjaarde J.S. Bach. Een gelukkige, Seb. Ik wilde je verjaardag vandaag graag vieren met heel de dag jouw muziek te spelen. Liefst jouw concerto’s voor cembalo of viool, desnoods met jouw cellosuites. Helaas is het vooral de Matthäus Passion geworden, want vandaag passeerde in mineur. Ik wilde geen tv bekijken want op zo’n ogenblikken wordt in journaals en nieuwsberichten toch alleen maar oeverloos geluld. Pas om 23 u deed ik enige moeite om te weten wat er bij Pauw over gezegd werd. Windbuil Arnold Karskens kwam er voor de zoveelste keer bewijzen wat een grote flapdrol hij in feite is. Wat een schril contrast met de kalme, diepgaande analyse van terrorisme-expert Jelle van Buuren. Wat die man wist te vertellen, maakte me weer wat wijzer.

Wat een klotedag was me dit. Zoals Paul Van Ostaijen het schreef:

 

de eer wankelt

ligt er

alle begrippen vallen

cont48_image002

 

Maandag 21/03 Help, ik verzuip

Gisteren vertelde één van de buurvrouwen dat we de volgende twee dagen regen zouden krijgen. Ze heeft tot net na de middag moeten wachten om gelijk te krijgen en eens begonnen was er geen ophouden meer aan. Op het ogenblik dat ik dit post (23.30 u) is het verdorie nog altijd aan het gieten. Een zegen voor de lokale flora, voor boer en tuinder én voor toch al lage niveau van de waterreservoirs. Voor Huub en mezelf een rotdag die zich vooral binnen afspeelt.

Nu had ik voor vandaag een strikt poetsschema uitgestippeld. Eerst moest het terras een flinke beurt krijgen. Met al het fijne opvulzand dat er nog op ligt, zou het immers nutteloos zijn binnen schoon te maken. Geen vijf minuten later zou Huub er wel voor zorgen dat je opnieuw van vooraf kunt beginnen. Maar, zoals al gezegd, het terras was nog maar net geborsteld of het begon te regenen. Tja, dan heeft het nog veel minder om binnen te gaan dweilen.

Gisteren heeft Ajax gewonnen van PSV en een Amsterdammer van een straat verder – jakkes, waarom moet die man altijd zo luidruchtig zijn? – bouwde in zijn eentje een feestje met lawaaierige muziek en de luide kreet ‘We hebben ze, die kut Brabanders’. Ik voelde me persoonlijk aangesproken en dacht er even aan om me aan die man voor te stellen met de vraag wat hem zoal tegenstaat bij deze ‘kut Brabander’. Gelukkig is dat idee spoedig overgewaaid want hoe in godsnaam moest ik zo’n nitwit uitgelegd krijgen dat Brabant niet beperkt is tot een provincie tussen Moerdijk en Belgische grens? Zou zo iemand weten dat zijn geliefde stad zonder de Val van Antwerpen (1585) nooit een gouden eeuw gekend zou hebben? Waarschijnlijk niet. Dus maar gewoon in zijn zelfingenomen eigenwaan laten stoven. Gelukkig ken ik nog wel wat Amsterdammers met iets meer hersens.

Nog gisteren heeft kameraad Jos heel veel kilometers moeten afleggen tussen Benidorm en Alicante. Hij moest vier dames, die in Villa Maja’ verbleven, aan de luchthaven droppen en dat werd een hachelijk avontuur. Eens ginds toegekomen, was het van ‘Dag dames en tot spoedig weerziens’. Nog niet halverwege Benidorm klonk zijn gsm. Of hij weer naar de luchthaven kon rijden want nu bleek dat haast alle vluchten geannuleerd waren wegens een staking van verkeersleiders in Frankrijk. Met duizenden stond men in de rij om te herboeken; Jos + aanhang dus ook want bij bleek de enige van het gezelschap die een beetje met vreemde talen uit de voeten kan. De dames kregen de keuze: ofwel bij hun oorspronkelijk plan blijven om op Eindhoven te vliegen en dan konden ze pas donderdag weer naar huis, ofwel overboeken op Maastricht en dan hoefden ze maar tot dinsdag 16 u te wachten. Twee van hen moesten deze ochtend eigenlijk op hun werkplek verschijnen… Pakweg vijf uur later kon Jos zijn dames aan een hotel in Elche, op een afgelegen zone in the middle of nowhere, afleveren en pas tegen 21 u was hij weer thuis.

Frank gaat gas halen en omdat ik hier wel wat fotootje liggen hebben waar omheen ik toch graag een kadertje zou willen zien, brengt hij mij er daarvan enkele mee. Huub slaagt er toch wel in om in al zijn verduivelde nieuwsgierigheid eentje daarvan tegen de grond te werken met een gebroken glas als resultaat.

Bij een vorige regenbui merkte Mieke plots een toenemende plas die vanonder de sofa uitstroomde. In de hoek, aan de verbinding tussen caravan en voortent, zat een zwak punt (dacht ik toch) waarlangs dat water naar binnen kon komen. Een paar weken geleden was die plek aan te lijf gegaan met duct tape, het wondere hulpmiddel van elke kampeerder. Veel heeft het blijkbaar niet geholpen want met deze aanhoudende regen van vandaag was het alweer van dattum. En zo kwam de klaar liggende dweil dan toch nog van pas. Blijkbaar zeikt het niet via de hoekverbinding naar binnen maar langs de onderkant van de caravan. Dus regenjas aan en hoed op en gaan kijken waar het euvel zich kon voordoen. Het is me nog altijd niet duidelijk maar ik vrees dat de volgende droge periode erg druk zal worden met naden afkitten en een gootje aanleggen om het water dat van het caravandak komt naar elders af te leiden.

En zo is het ook altijd wat, verdorie. Maar wat een geluk dat we nog leven.

AjaxvsPSV-400x240
Tja, de kut Brabanders hebben het spelletje verloren. Voetbal verheft het volk, nietwaar.

 

 

Zondag 20/03 Al Andalus

Kijk, kijk, het heeft deze ochtend lichtjes geregend. Een kwartiertje later moet de parasol alweer open. De anders zo heilige zondagstilte wordt nu al vroeg verstoord door vrolijke kinderkreetjes en geratel van skateboardwieltjes. Spaanse kinderen zijn nu al aan de paasvakantie toe. Gilbert en Linda gaan vandaag weer op huis aan. Zij doen dat tegen hun zin en hun vertrek maakt maar weinigen blij. Iets verder vertrekt nog iemand. Hij doet alles in zijn leven tegen zijn zin en zijn vertrek maakt velen blij.

Na de plaswandeling met Huub, bewonder ik samen met Gerarda het door aangeplante tuintje. Ze herinnert me er breed lachend aan dat het vandaag weer Palmzondag is en in de namiddag komt ze me toch wel alweer een takje gewijde palm brengen… Oef, daarmee hoef ik ook dit jaar weer geen brandverzekering af te sluiten. Mij kan tot volgende Palmzondag niets meer overkomen.

Het begint met Lea, kort daarop gevolgd door Jos en Frank. Dan komen Hugo en Agnes erbij zitten. Mijn koffiezetapparaat krijgt nauwelijks de kans af te koelen. Er wordt gesproken over het formulier ‘Informatie en suggesties’ dat de voorbije dagen werd bedeeld. Daar komen nogal wat brede grijnzen bij te pas, vooral als Hugo zijn trommel anekdotes en belevenissen open trekt. Hij staat natuurlijk het dichtst bij organisatie en directie en wordt het meest geconfronteerd met de absurditeiten binnen de Spaanse samenleving. Hij trekt de lijn door naar het zuidelijke deel van Frankrijk waar men de dingen ook met totaal andere ogen bekijkt dan wij, koele(re) noordelingen. Voor mij begint die mentaliteitswijziging al net voorbij de Loire; misschien daarom dat ik die rivier zo graag oversteek.

Ik krijg een lachkramp als ik zie dat het zondagmenu in ons restaurant plots geafficheerd staat tegen 19 euro. Die Brits/Spaanse uitbaters beginnen er nu wel helemaal een potje van te maken. Stukken duurder dan de Sabor, Solomilo of Ta Casa maar wel zonder de kwaliteit, de stijl, de klasse en de porties van die restaurants. De wereld behoort aan de durvers, in dit specifieke geval nog veel meer aan de kampeerders die elders beter gaan eten voor minder geld. Dat koppel moet nu maar eens dringend een vaste en duidelijke lijn trekken. Het dagmenu wordt alleen ’s middags opgediend onder het motto ‘dat is de gewoonte in Spanje’, maar als je op het buitenterras een drankje wilt, moet je dat wel zelf aan de toog gaan halen want ‘dat is de gewoonte in Engeland’…

Zo’n koersloze en erg zonnige zondag is hemels. Een beetje languit liggen knikkebollen, iets lezen en naar muziek luisteren. Op Radio Classico speelt men een uur of twee niets dan flamenco. Daarbij maak ik me de bedenking dat dit land zowat alles waar het trots op is in feite te danken heeft aan de 8 eeuwen lange Arabische en Berber invloed toen dit land nog Al Andalus heette: hun flamenco, hun tapas, hun paella, hun gazpacho, hun irrigatiesysteem, zelfs de namen van hun steden. Ook het vuurwerk dat ze op elke feestdag van een patroonheilige de lucht in knallen. Terloops: de bananen, aubergines, artisjokken, sinaasappelen, abrikozen, mango’s, perziken, sjalotjes, spinazie, wortels, suikerriet, knoflook… die wij nu algemeen kennen, zijn ook via datzelfde Al Andalus tot bij ons gekomen. Helaas, in het huidige Europa (ook een naam die we vanuit Al Andalus hebben gekregen) zijn Arabieren en Berbers tweederangsburgers zoals tijdens de Reconquista en heerst nu weer de geest van de inquisitie (nog iets dat oorspronkelijk tegen Al Andalus was gericht).

Nog drie keer slapen en ik mag Mieke weer gaan afhalen op de luchthaven…