Zondag 30/11 Weihnachtsoratorium

Mijn biologische klok staat nog op Spaans uur en dus werd ik wakker toen het hier nog donker was. Gisterenavond naar Lewis gekeken, een aflevering die ik nog niet gezien had, maar ik moest helaas vechten tegen de vaak. Nog voor de aftiteling ben ik dan maar onder het dons gekropen.

Terwijl de uren op Cap Blanch voorbij snellen, sleept de minutenwijzer zich hier traagzaam naar het volgende cijfertje op mijn horloge. Je neemt de weekendkrant door, leest op Facebook het zoveelste commentaar op het overlijden van Luc Devos. Je kijkt naar de koolmeesjes op de zaadballen buiten, telt de mussen in het voederbakje en je mist Huub die de trap afstrompelt omdat hij nodig een plasje moet maken.

Deze namiddag brengt La Petite Bande in de Sint-Geertruikerk een uitvoering van Bachcantates, een concert waarvoor Mieke kaarten heeft en dat ik in normale omstandigheden voor geen geld zou willen missen. Vandaag staat mijn hoofd er evenwel niet naar en dus zal Mieke er wel heen gaan met mijn broer Jo.

Voor de zoveelste keer mijn verhaal gedaan aan benieuwde vrienden en geprobeerd er een stukje over te schrijven voor Leuven Actueel.

Tussendoor naar de cross in Hamme gekeken. Met veel plezier vastgesteld dat het met de opvolging van Niels en Sven wel in orde komt.

Mieke heeft me een voortijdig kerstcadeau meegebracht: het Weinachtsoratorium van Bach door La Petite Bande. Al eerder een uitvoering mogen beleven maar nu pas en heel recent opgenomen. De cd is nog niet op iTunes terug te vinden en dus moet je elk de titels van elk onderdeel zelf invullen. Een zware maar aangename karwei. Het is toch weer een schitterende uitvoering, mensen lief.

image

Ziezo, daarmee is dag 2 in dit grijze, kille en regenachtige land ook alweer achter de rug. Morgen wordt beslissend. Of ik zit einde van deze week weer in Albir, of binnen twee maanden of misschien wel nooit meer. Je weet maar nooit en daar kun je je zelfs niet tegen verzekeren.

zaterdag 29/11 België, KMK

Ziezo, ik ben terug in België en weet nog altijd niet waarom. In feite werd ik met schameloze bedreigingen van mijn reisverzekering uit Spanje ontvoerd: als je je niet laat repatriëren, is u niet meer gedekt. Zo simpel is dat voor zo’n maatschappij: die zetten je thuis voor de deur af en trek je plan. Immers, op dat moment ben je niet meer op reis en hoef je ook niet meer door welke polis dan ook gedekt te worden. KMK verzekerinsmaatschappij, KMK België. De eerste K staat voor een vervoeging van het werkwoord ‘kussen’ en die M staat voor ‘mijn’.

Gisteren heb ik een foutje gemaakt. De beloofde verpleger die me moest vergezellen en waarvan ik aan de telefoon dacht dat het een verpleegster was, bleek dan achteraf toch een verpleger te zijn. Over dat andere ding was ik wel juist. Hij kwam uit Menen en dieper uit La Flandre Profonde kun je moeilijk komen. Waarom ik de assistentie van die kerel nodig zou hebben, is me nog altijd niet duidelijk. Hoewel, hij heeft me geholpen bij het dragen van mijn rugzakje en op de luchthaven van Alicante heeft hij er voor gezorgd dat ik een rolstoel door het gebouw geduwd werd. Dat was enkel en alleen nodig om gemakkelijker en eerder op het vliegtuig te komen dan de gewone passagiers. Dat vliegtuig had dan ook nog eens een uur vertraging. Naast mij zat niet alleen Kafka maar ook Murphy in die rolstoel.

Murphy en Kafka in één rolstoel.
Murphy en Kafka in één rolstoel.

Ik ben vooral blij voor Mieke dat ze weer op haar vertrouwde nest zit want de ellende van de voorbije dagen begon toch serieus door te wegen. Helaas voor haar is het nog niet helemaal afgelopen want geen mens die weet hoe het nu verder moet.

Maandag ga ik voor en dauw naar Gasthuisberg. Er is dan consultatie van cardiologie. Hoewel ik niet weet wat ik die dokters moet vragen. Het enige wat ik kan doen is hen mijn verhaal te vertellen en het medisch dossier uit Benidorm (dat in het Spaans gesteld is) overhandigen. Misschien volstaat het voor de verzekering dat ik hen kan bewijzen dat ik daar geweest ben en is heel de cinema voorbij. Maar dat zijn dan weer zorgen voor maandag.

Ondertussen worden we zo’n beetje helemaal kirrewiet van het nog maar eens vertellen van de onbegrijpelijke strapatsen van de voorbije dagen. Iedereen wilt immers weten wat er gebeurd is en geen mens die er ook maar één yota van begrijpen kan. Wij zelf trouwens ook niet. Intussen heb ik samen met mijn broer Jan en mijn adoptiezoon Jan maar naar de cross gekeken en moeten zie dat Sven alweer met pech te kampen had maar toch weer wist op te schuiven. Nu ja, het seizoen is nog lang en de ouwe zal nog wel van zich laten horen. Net als deze ouwe hier.

Dit huis is leeg zonder Huub.

Vrijdag 28 november Cuando calienta el sol

Voilà, mijn laatste dag in Benidorm (waar ik geen spijt van heb), maar ook in Spanje en wie weet voor hoe lang. Morgen om 12.15 u sta ik verdomme terug in Zaventem en dan zo snel mogelijk naar Gasthuisberg voor een afspraak. Dat in de hoop dat ze me niet voor weekend ginder houden. Verdere uitleg komt wel in de loop van volgende week.

Voor Mieke zal het een verlossing betekenen want het lieve kind is gewoonweg doodop van het heen en weer hossen tussen Albir en dit ziekenhuis en meer nog van alle nonsens die ze de voorbije dagen aan de telefoon heeft moeten horen. En verwerken.

Het heeft hier vandaag geregend. Stel je daarbij vooral geen Belgische toestanden voor. Laat je verbeelding werken en laat daarin een zwerm muggen voorbij vliegen die allemaal gelijktijdig hun blaas (of hoe zit dat bij muggen?) boven je hoofd ledigen. Uiteraard koelt het dan wel heel snel af wat bepaalde roodgebrande toeristen (Engelsen nogal vanzelfsprekend) niet tegenhoudt om in short en marcelleke door de straat te flaneren. Hell yes, we payed to be in Benidorm and this is the dresscode in this place. Bij mij roept dit weer slechts één prangende vraag op die alle andere vragen in de schaduw stelt of totaal overbodig maakt: cuando calienta el sol aqui en la playa, 
siento tu cuerpo vibrar cerca de mi.

Toen Frank hier daarstraks samen met Mieke terug naar de camping vertrok, stond ik hen uit te wuiven op het balkon, en toen ze de hoek om waren moest ik verdorie heel snel naar binnen om een zakdoek te zoeken. Wie weet wanneer ik hem en Lea, en natuurlijk ook Huub, weer zal zien. Ik weet dat hij bij hen in goede handen is en ben de hemel dankbaar zo’n vrienden te hebben, maar toch…

Zit ik heel de avond te wachten op die beloofde verpleger uit België. Krijg ik om 21 u een telefoontje van een verpleegster – duidelijk van ergens uit La Flandre Profonde – dat het voor haar taxichauffeur waarschijnlijk te laat is om nog langs te komen en dat we elkaar morgenvroeg wel zullen zien. Que? Dat belooft voor morgen…

Donderdag 27/11 K.U.T.

Kwalitatief Uitermate Teleurstellend ofte KUT, zo kun je het beste deze dag omschrijven. Het enige positieve vandaag was het rapport van de artsen hier: er is niets te vinden, mijnheer, en dus kunnen we u uit ons ziekenhuis ontslaan.

Nu ja, zoveel wist ik zelf ook wel toen ik hier werd binnen gebracht want dit bevestigt alleen maar wat er anderhalf jaar geleden in Gasthuisberg werd gezegd.

Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat ik zaterdag naar België gerepatrieerd wordt om daar zo snel mogelijk een vliegtuigticket richting Alicante zien te vinden. De details zal ik later wel beschrijven; nu ben ik gewoonweg veel te woedend, op m’n pik getrapt, in mijn intellectuele kruis getast (vul zelf maar aan) om deze Kafkiaanse gang van zaken neer te pennen.

Woensdag 26/11 Roode Pelikaan

Als een duivenliefhebber zijn duiven wilt zien ‘vallen’ moet hij wel op het hok zitten en wakker zijn. Zoiets is het ook met engelen; misschien omdat die ook vleugels hebben. Deze nacht kon ik niet slapen en zo gebeurde het dat ik klaar wakker en bij de pinken was toen de vermeende engel van enkele dagen geleden – en sindsdien vermist – om 6 u de kamer binnenkwam om mijn medicijnen te brengen. En om heel eerlijk te zijn: ze zag er heel wat minder engelachtig uit dan het beeld ik in mijn verwarde en wellicht slaperige herinnering had. De medicijnen waren evenwel nog wel dezelfde.

Er was een tijd dat ik 20 Stella’s kon drinken en tussendoor 1 keer de pisbak moest opzoeken. Met het ouder worden, zijn die verhouding totaal omgekeerd. Je drinkt één glas en je moet 20 keer gaan plassen. Vier keer is zowat mijn gemiddelde per nacht. Omdat je niet mag bewegen en niet op je benen steunen met het risico dat die liesader weer open gaat, ben je dus aangewezen op de fameuze fles. Na de eerste keer ben je dat gedoe zo beu dat je ondanks alle waarschuwingen toch maar uit je bed komt. Wat een opluchting. En dus zit ik nu te wachten tot dat spanverband in de lies er af mag en dat ik eens onder de douche kan gaan.

Bezoek van de arts gehad (met Sarah als tolk) en jawel hoor, er is weer niets abnormaals gevonden. Dat had ik hen trouwens al op voorhand gezegd. Dus lig ik hier nu al meer dan een week om te moeten horen dat er feitelijk niets aan de hand is. Maar toch wil ik er nu achter komen wat er de oorzaak van is dat ik twee keer in anderhalf jaar tijd helemaal van de wereld raak, zonder merkbare aanleiding, zonder voorafgaande symptomen.

De arts deed het voorstel om een soort chip onderhuids in te planten, een voorstel dat ook al in Leuven ter sprake kwam. Mocht ik nog eens in zwijm vallen, registreert dat ding alles wat eraan vooraf ging. Bwah, mijn hond heeft ook zo’n chip ingeplant en die voelt zich daardoor niet minder in zijn sas. Zodoende. Alleen moet de verzekering het er mee eens zijn. Daar kreeg ik een uurtje later al een telefoon van. De dokter in België zal de mogelijkheden daarvan onderzoeken en als die zijn fiat geeft, moet het maar gebeuren. Helaas heb ik voor de rest van de dag niets meer uit België vernomen. Dat betekent weer uitstel en dus weer een dag langer in deze kliniek.

Na de middag komt Frank hier binnen met een pak. “Een alternatief voor een boeket bloemen,” zegt hij, en hij tovert uit de boodschappentas een mok. Dat moet mij op het spoor zetten van wat me nog te wachten staat. Uiteindelijk blijkt dat een waterkoker te zijn, twee dozen plastic filters (alleen bij de Belgische slager in Albir te vinden), een doos in porties verpakte suiker en bij dit alles nog een ferme reep chocolade. Ik vrees dat Frank mijn gezeur over de banale kwaliteit van de koffie hier een beetje beu is geworden. Of er verder tegen op ziet om in de cafetaria drinkbare koffie te gaan halen. Hoe dan ook: ik ben er verdomde blij mee.

Enkele minuten later komt Mieke er ook aan. Ik heb de indruk dat ik niet de enige ben bij wie de huidige situatie op de heupen begint te werken. Ze ziet er vermoeid uit. Voor haar is het geen vakantie om hier te zijn. In de camper slapen, over en weer tussen Albir en Benidorm, zorgen voor Huub, niet weten wanneer ze terug moet zijn… Ik heb echt wel met haar te doen.

Rabisto komt ook nog eventjes lang en samen met ons hoopt hij dat dit de laatste keer dat hij me hier moet komen bezoeken.

En zo wordt het alweer avond, zonder enige zekerheid over de toestand. Na het eten zet ik me een lekkere filter Roode Pelikaan en ga een beetje op het terras zitten omdat bij zo’n kopje ook wel een sigaretje hoort (pas de 2de vandaag!). Om 22 u is het buiten nog voldoende lekker, toch niet ver onder 20 C°. Pas als ik terug naar binnen ga, ontdek ik dat ik vergeten ben mijn fleece aan te trekken. Voor een koukleum als ik wil dat wel wat zeggen.

Dinsdag 25/11 Full Monty

Met veel ongeduld uitgekeken naar de cardioloog en tolk Sarah. Resultaat van het onderzoek gisteren: niets. Dus vandaag terug voor een nieuwe katheder en deze zal dus wel via de lies gaan en dan met allerlei elektrische ladingen proberen ritmestoornissen op te wekken in de hoop daar iets wijzer uit te worden. Ik herken de procedure onderhand. Een mogelijk gevolg is dat ik dan weer voor 24 uur naar de intensieve vlieg omdat daar de noodzakelijke monitors voorzien zijn. Het zou ook wel eens kunnen dat men hier toch maar een pacemaker inbouwt. Als ik het zo allemaal bezie, vrees ik dat ik niet voor het weekend weer op de camping zal zijn.

Mieke en Frank komen er aan als de potige zus van de Barbier van Benidorm, die mij gisteren beroofd heeft van de helft van scalp tussen de benen, net begonnen is aan de voltooiing van die klus. Met een ijver die bij de Vlaamse middenstand al lang verdwenen is, schraapt ze vier scheermesjes bot op mijn weke delen. Zij gaat heel gedecideerd voor de Full Monty. Met handen en voeten deel ik haar mee dat ik helemaal geen vooruitzichten, laat staan ambities, meer heb in het uitbreiden van de wereldbevolking maar dat ik desalniettemin toch enigszins op mijn attributen daartoe gesteld blijft. Er verscheen een wraakzuchtige zweem in haar grijnslach. Finaal keek ze met grote belangstelling en met lichtjes scheef gehouden hoofd of ze niet één haartje vergeten was. Op dat ogenblik voelde ik me verschrikkelijk solidair met kaal geplukte braadkippen die op het punt staan op een spies geregen te worden. Ook mijn sympathie neemt toe voor pornoacteurs en –actrices waarvan de producer verlangt dat ze met geschoren poes of piemel hun werk moeten doen. Ik weet niet of die ook droog scheren, of ze aftershave gebruiken maar ik wil vooral weten wat ze doen tegen de verschrikkelijke jeuk die je de eerstvolgende moet doorstaan.

Frank en ik gaan op het balkon de voorspelbaarheid van de Spaanse mensen controleren terwijl Mieke een beetje probeert te bekomen van een opstekende migraine. Dan is het 15 u en mijn tijd. Ik word weer naar beneden gebracht en lig bijna een uur op de operatietafel – toch ook maar een keihard blad met een laken overheen – te wachten tot de dokter eraan komt. Die is betrokken in een geval van urgentie, aldus de lieftallige verpleegster, maar in haar ogen leees ik en in haar stem hoor ik dat heer dokter wel met andere zaken doende is.

Met de elektrische stimulansen die door mijn hart gejaagd worden, wordt dat op zijn beurt bijna door mijn strot gejaagd. Dit vind ik allerminst een fijne ervaring. Pas om 18 u word ik terug naar mijn kamer gerold. Na zo’n lieskatheder mag je 24 u zo goed als niet bewegen en moet je onverbiddelijk horizontaal blijven liggen. Gelukkig is Mieke er nog om voor mij enkele vuile werkjes op te knappen waarvan het halen van een geweldige, sterke en warme koffie + een joekel van een stuk chocoladetaart de voornaamste klus is. Dat houdt in dat ik morgen nieuwe lakens nodig heb en dat de verplegers zich zullen afvragen of ik de grote boodschap in bed heb gedaan. Dan mag het doodvermoeide lieve Mieke weer naar Albir karren en hopelijk slaapt zij beter dan ik deze nacht.

Ik blijf halsstarrig tot een gat in de nacht het geleuter op BVN volgen om toch maar voldoende zin in slapen te krijgen.

Maandag 24 november Het zondige leven

Nooit geweten dat de tijd tussen 7.30 u en 10.30 u zo lang kon duren. En dan komt de cardioloog eraan met tolk Sarah en dat betekent nooit goed nieuws. Vandaag gaat de katheder erin. Om hoe laat? Goede vraag in Spanje. Wellicht wordt dat iets tussen nu en middernacht. Dit onderzoek moet uitsluitsel geven maar je mag er donder op zeggen dat er nadien nog wel een andere katheder moet komen om de elekrische reacties van het hart na te gaan en om kunstmatig ritmestoringen te veroorzaken. Het chronologisch verloop van deze onderzoeken begin ik stilaan te kennen na mijn passage in Gasthuisberg. Het verschil zal erin bestaan dat men bij ons iets beter op de centen let. Hier zal men koste wat kost proberen een stand of bypass te plaatsen. Kwestie van de factuur op te drijven. We zien wel.

De arts was nog maar net buiten of er wordt weer aan de deur geklopt. Twee onbekende personen staan daar met een ruiker bloemen van zal-ik-je-daar-eens. De nicht van onze goede vriendin Chris Kindekens met haar man. Die wonen in Albir en hebben de opdracht gekregen mij die bloemen te bezorgen. Ik word er zowaar emotioneel van. Bedankt, Chrisje.

Mieke is aangekomen en brengt de zon mee. Dan komt de barbier van Benidorm (de broer van die van Sevilla) opdagen want de schaamstreek moet gemaaid worden voor de katheder. ’t Is dus nog voor vandaag. Krijg ik ook nog bezoek van Eddy die ook altijd op de Costa Blanca stond maar de laatste jaren een huis in dezelfde straat huurt en daar zijn camper stalt. Wat een verrassing, alweer. Blijkt dan ook nog dat hij de nicht van Chris goed kent omdat ze samen nogal eens in de Universum en Salt&Pepper bijeen komen. Zullen we dat ook eens doen. Als ik hier buiten raak, natuurlijk.

Rond 15 u is het mijn tijd. Ondanks netjes geschoren lies gaat het toch via de pols. Niet boos om. Slaapt iets makkelijker dan met een doorprikte lies. Opvallend wel is dat hier duidelijk ander voorschriften gelden dan in Leuven. Daar desinfecteren dokters en verplegers elkaar, ze lopen erbij alsof ze een maanlanding van plan zijn. Hier is dat een tussendoortje met weliswaar plastic handschoenen aan en een veegje ontsmettingsmiddel.

Hopelijk krijg ik morgen wel een uitleg waar ik iets aan heb.

Terug op de kamer, is Frank er ook. Mieke moet enkele papieren in orde brengen om de wereld, en de verzekeringsmaatschappij in het bijzonder, te bewijzen dat ze hier niet was als plezierreiziger maar wel degelijk om mij in deze moeilijke momenten (modus sarcasme staat aan) bij te staan.

Na een week niet roken, heb ik vandaag dubbel gezondigd: twee sigaretten en een reep chocolade. En verdorie, ik ben niet van plan om verder zonder zonde te leven. Niets menselijks is ons vreemd.