Woensdag 29 april Leen & Tinne

Huub heeft deze nacht wraak genomen voor wat ik hem gisteren heb aangedaan. We hadden dan wel afgesproken om in het restaurant te gaan eten maar ik heb F&L alleen laten gaan. Het was m.i. beter om het manneke niet alleen te laten. Hij lag er als een sukkeltje bij en bewoog nauwelijks. Niet erg: we zijn dat intussen al gewoon want een bezoek aan de dierenarts is haast onmogelijk zonder mijnheertje eerst volledig in slaap te doen. Neem maar aan dat zo’n bezoek toch twee keer per jaar plaatsvindt… Halverwege de nacht was die verdoving wel uitgewerkt en dus nestelde Huub zich op m’n bed op zo’n manier dat ik me nog nauwelijks kon bewegen. Van ellende ben ik dan maar vroeger opgestaan dan ik in feite van plan was. Daarbij ook lichtjes aangepord door twee lawaaierige koppels, iets verderop in de straat, die deze ochtend vertrokken.
Willy en Luc hebben dan toch besloten om niet zaterdag te vertrekken maar dat uit te stellen tot maandag. Zo vermijden ze de te verwachten drukte van 1 mei en kunnen ze bovendien ook nog het al even verwachte zonnige weer van het weekend meepikken. De weerberichten voor meer noordelijke streken zien er immers niet zo geweldig uit. Ik heb de indruk dat ik niet de enige ben die blij is met hun beslissing om twee dagen langer te blijven.
Frank gaat boodschappen doen en dus vervoeg ik hem. Zoals gewoonlijk springt die graag van de ene winkel naar de andere supermarkt. Hier boter, daar groenten, vlees bij de Belgische beenhouwer, sausjes in de Supercontent, brood uit de Lidl. Je kunt dus maar beter niet meteen diepvriesproducten kopen. We doen ook een terrasje bij Mateo en daar komt Leen voorbij. Die vertrekt ook deze week naar Nederland. Met zijn vrouw Tinne gaat het intussen weer goed, met hemzelf iets minder. Hij heeft een zware operatie achter de rug en er is een complicatie – een soort spierbreuk met een enorme uitstulping tot gevolg – die misschien wel aan zichzelf te wijten is. Hij is veel te vroeg uit het ziekenhuis gevlucht en begon meteen met allerlei klussen in plaats van de nodige herstelperiode en bijkomende rust in acht te nemen.
Heel de dag heeft in het teken van Huub gestaan. Wel twintig keer met hem gaan wandelen maar hij vertikte het om zijn hoopje te leggen. Daar bovenop heb ik heel de trukendoos moeten bovenhalen om hem de meegekregen antibiotica doen in te nemen. Het kleine krapuul slaagde er telkens in om het vlees wel in te slikken maar die pil weer uit te spuwen. Mieke wist dan wel dat het zou lukken met paté want daar krijgt hij dat pilletje niet uit. Dacht ze. Huub weet daar wel raad mee. Dus dat medicament maar fijn gestampt en tussen zijn eten gemengd en dat is grotendeels geslaagd.
Heb spaghettisaus gemaakt in de grootste kookpot die ter beschikking is. Zoals te verwachten was ben ik weer erg kwistig met de knoflook omgesprongen. Alleen van aan de saus te proeven heb ik er heel de avond plezier aan gehad…
Helemaal tegen zijn gewoonte in blijft Huub na meer dan 24 uur nog altijd twijfelend rondlopen, soms zelfs lichtjes door zijn poten zakken. Misschien heeft hij wel een olifantenspuit gekregen?

Mijnheerke in zijn meest relaxte en favoriete houding...
Mijnheerke in zijn meest relaxte en favoriete houding…

Dinsdag 28 april Licopodio

Als ik me niet vergis is het vandaag de verjaardag van mijn broer Jan. Proficiat Rosse dat je het zo lang hebt weten vol te houden.
Hadden de Nederlanders achter mij niet zoveel lawaai gemaakt, lag ik er waarschijnlijk op het middaguur nog in. Nu was het toch alweer voorbij tien en dat is twee uur later dan mijn biologisch uur gewoonlijk dicteert. Als deze evolutie zo verder gaat, staat Mieke binnenkort eerder op dan ik.
Nog maar net Huub uitgelaten en aan m’n eerste slok koffie toe, komt Lea er al bij zitten. Geen twee minuten later komt er een mij onbekend koppel de hoek om en die spreken mij aan. Ze kennen details over mij en Huub die alleen via m’n blog te weten zijn. Dus vaste lezers. Ze staan voor enkele dagen in Alfaz of camperplaats Costa Blanca en komen eens kijken waar ik nu zit.
Achteraf begint die gibberkont van een Lea me te verdenken een BV te zijn geworden en te fantaseren over het organiseren van een internationale fandag of het vaststellen van een uurrooster voor bezoeken, dagen waarop ik spreekuur moet houden, tarieven voor fotosessies, enz. enz. Op die manier begint onze dag toch met een deugddoende lachkramp.
Dat gelach verstomt nogal plots als Huub ineens niet meer kan lopen. Hij heeft nu last van zijn achterpoot en bij nader toekijken zie ik dat zijn wolfsklauw weer helemaal is ingegroeid. Gisteren had ik het daar terloops nog met Lea over. Ik vreesde dat hij bijna weer zover zou zijn en nu is het dus opnieuw zover. Het probleem met Huub is dat je verdorie niet aan zijn poten kunt komen; op elke poging daartoe volgt een gegrom, soms een beet, en wel altijd zo ver mogelijk weglopen. Dus maak ik maar weer een afspraak bij de veearts. Om 18.30 u is er nog een plaats vrij. Uiteraard moet je dan alles wat voor deze namiddag gepland is tot later opschuiven. Je moet er echt met je neus bovenop blijven staan als je wilt verhinderen dat hij die pijnplek helemaal open bijt.
Frank rijdt naar Alfaz en daar begint de gekende cinema. Uitleg geven (Och ja, hij is hier vorig jaar ook voor hetzelfde geweest zie ik op de computer), spuitje geven en wachten tot mijnheerke helemaal in slaap wilt vallen. Het is niet te geloven hoe je die hond ziet vechten tegen het effect van dat spuitje. Zelfs tijdens de operatie durft hij nog uithalen. Terwijl de dierenarts bezig is met die wolfsklauw (licopodio in het Spaans, dat weet ik intussen ook weer) probeer ik zoveel mogelijk klitten uit zijn pels te snijden. Spijtig genoeg krijgt hij meteen na de operatie een spuitje om weer bij te komen; ik had hem graag eerst op z’n andere kant gelegd om daar nog wat verder knipwerk te verrichten.
Je betaalt en alweer maak je de bedenking dat deze hond een dure vogel is. Sinds mijn jeugd heb ik in mijn leven voorheen met 8 honden te doen gehad. De negende heeft me al meer aan veeartsen gekost dat die acht vorige bijeen. Maar ja, het is dan ook een speciale, nietwaar. Met dank en in fijne herinnering aan Jacky, Mitch, Ratteke, Witte Fox, Zwarte Fox, Zappa, Moor I en Moor II.

Oei, nog even bekomen van dat verdomde spuitje...
Oei, nog even bekomen van dat verdomde spuitje…

Maandag 27 april Oranje-blanje-bleu

Gisteren hadden W&L nispero’s (Eriobotrya japonica) meegebracht. Na wat opzoekingen heb ik ontdekt dat de plant (en de vrucht) ook loquat of Japanse wolmispel heet. Niet te verwarren met de bij ons beter gekende mispel. Deze regio is voor die vrucht nogal gekend maar ik kon eerder al lezen dat de oogst totaal mislukt is. Het is hier ook hard beginnen regenen toen de vruchten al gevormd waren waardoor de pel nogal wat roestige vlekken vertoont. Wat uiteraard niets afdoet aan de ietwat zurige smaak van deze vrucht.
Nico en Frey komen vandaag het metalen tuinhuisje slopen en dat verliep niet helemaal naar wens. Je kunt ook niet verwachten dat bouten en moeren het langer dan tien jaar doen zonder te roesten. Er komt dus een slijpschijf bij te pas. Daarnaast ging het ook al minder vlot omdat Frey heel duidelijk met een reusachtige kater zat opgescheept. Tja, als je vaste klant bent in de Goa kan dat al eens gebeuren.
Koningsdag vandaag en dat zullen we geweten hebben. Bij elke Nederlander wappert oranje-blanje-bleu en de grootste fanatici hebben zich in het oranje getooid. Rare jongens, die Nederlanders. Blijkbaar zit er op 1 mei voor deze gelegenheid een groot Nederlands feest aan te komen hier wat verder in El Cisne. Complete gekte gegarandeerd en dus warm aanbevolen om daar die dag weg te blijven. Zeker als je lichtjes republikeins bent ingesteld zoals ik. Het blijft moeilijk te begrijpen waarom zo’n houten klaas als onze Filip koning kan worden omdat hij in het juiste nest en in de juiste volgorde geboren werd. Voor mij is het iets makkelijker te snappen waarom Hollande geen tweede ambtstermijn als president van Frankrijk zal krijgen. Hoewel ik dan weer moeite heb met het feit dat hij door Sarcozy zal opgevolgd worden. Rare jongens, die Fransen.
Van Snelle Eddy vernomen dat zijn pa Louis een ongeval heeft gehad in de buurt van Chaumont, iets boven Dijon. Gelukkig is het bij stoffelijke schade gebleven; hij en zijn medepassagier hebben geen schrammetje opgelopen. Of zijn camper nu al verkocht is of niet, weet ik niet. Hoe dan ook, Louis was met zijn personenauto op de terugweg hierheen en was dus betrokken in een botsing. Dat mag niet helemaal verbazen als ik de verhalen van Eddy over de rijstijl van zijn vader mag geloven. Het moest er eens van komen. De verzekering had hem een vervangauto beloofd en in de tussentijd kon hij het weekend in een hotel doorbrengen. Ik ben echt benieuwd wanneer hij weer in Alfaz zal toekomen.
Als Mieke belt – net voor het Journaal zal beginnen – is het buiten nog 23 C°, ondanks de strakke wind. Mijn vertrek hier wordt alweer een week naar voor geschoven want er is weer wat te doen waar mijn aanwezigheid absoluut noodzakelijk is. Volgens haar dan toch. Er is op 13 juni namelijk een benefietdiner voor museum M opgezet en er is een tafel van tien personen gereserveerd waaraan enkele kunstenaars zullen zitten, waaronder vriend Dany Tulkens. Dat is van harentwege natuurlijk meteen het zware geschut in stelling brengen want ze weet dat ik daar dan wel wil bij zijn. Hopelijk heeft ze morgen weer niets nieuw bedacht want als ze tegen dit tempo allerhande dingen blijft organiseren en plannen, moet ik hier tegen het einde van de week mijn koffertje beginnen te pakken.

Zondag 26 april

Het is hier vandaag wel helemaal The Day After. Zelf raak ik tamelijk moeilijk wakker en het duurt ook vrij lang vooraleer ik hier tegenover (bij Willy en Luc) een teken van leven opmerk. Frank krijg ik pas te zien als de koers al binnen is… Ik vind dat hij er sinds gisteren sterk op verouderd is.
’t Is nu alweer lichte paniek vanwege deadline en de angst voor het witte vel of in dit geval voor het blanco scherm. Het is verdomme al zondag en ik weet nog altijd waarover ik het zal hebben in mijn volgende vossenpraatje. Het idee van gisteren is de vuilbak in gegaan omdat ik op een bepaald ogenblik niet meer wist waar het heen moest.
Bepaalde zaken die in deze blog worden geschreven, missen duidelijk hun effect niet. Zo schreef ik hier dat ik moest experimenteren met lokale tabak omdat het in de toekomst moeilijk zal zijn om voldoende Gauloises mee te brengen. Komt Lucas hier gisteren toe met een pakje van dat Franse merk. Gevonden in de tabakwinkel van Alfaz en die mensen willen er wel bestellen. Helaas is het € 7 voor slechts 40 gram (in België € 6 voor 50 gram). Tiens, vergeten te vragen wat Lucas in die winkel deed want hij rookt niet. Vandaag een mailtje van Francine en Alex die volgende maand naar Spanje komen en die wel een voorraadje willen meebrengen. Om iedereen gerust te stellen: ik kom nog wel toe voor zo lang ik hier ben. Pas volgend seizoen dienen de problemen zich aan.
Gelukkig kreeg ik deze namiddag geen bezoek want het Luik-Bastenaken-Luik en dat vind ik, samen met Parijs-Roubaix misschien wel de mooiste en meest heroïsche van alle klassiekers. Er hing een Milaan-San Remo scenario in de lucht maar gelukkig beslisten sommige ploegleiders daar anders over en op de Wanne en Stockeu was het échte koers. Van de Belgen geen spoor, helaas. Wel had ik liever de jonge Alaphilippe zien winnen dan (alweer) Valverde.
Daarna kwamen Lea en Frank nog even napraten over het feestje van gisteren. Ze hadden het tuinhok, dat nu als keuken dient, leeg gemaakt want morgen komen Frey en Nico dat uiteen schroeven. De zonnige hemel trok dicht en Frank moest zich weer naar huis haasten om de ramen te sluiten want er hing regen in de lucht. En toen brak het onweer los en gutste het water over de straat. Een troost: vandaag hoef ik de plantjes geen water te geven.
Huub begint steeds meer en meer een serieus probleem te worden. Zijn vacht is weer helemaal in elkaar geklit en vormen zich al dikke viltkussen tegen zijn huid. Ik denk er sterk aan om er mee naar de dierenarts te gaan, hem in slaap te laten doen zodat ik hem een scheerbeurt kan geven. Nog even afwachten of het zonder ook niet kan.

De plant van Gerarda heeft vandaag water in overvloed gekregen...
De plant van Gerarda heeft vandaag water in overvloed gekregen…

Zaterdag 25 april Frank 63

Deze ochtend opgeschrokken door het lawaai van Fransen. Die zijn hier gisteren met drie campers toegekomen voor één nacht en dat was één en al gesticuleren en het maar uitleggen. Vanmorgen krasten ze op en blijkbaar moest heel de camping dat ook weten.
Komt een Nederlander langs en die vraagt zeer enthousiast of ik het programma gezien heb dat hier op Benisol enkele maanden geleden is opgenomen. Nu had ik dat al via Hugo vernomen maar (gelukkig!) heeft TV-Vlaanderen SBS6 niet in zijn aanbieding. Zeg ik die man dat we hier elke dag zo’n programma te zien krijgen, meer nog, dat we hier dagelijks zelf zo’n programma maken. Einde gesprek.
De Duitse camper, schuin tegenover mij, vertrekt vandaag ook. Nu weet ik niet wat er met die Duitsers aan de hand is. Op de Cap stond ik ook tegenover zo’n oosterbuur en er ging geen dag voorbij of hij zat heel druk aan zijn luifel te prutsen. Op zo’n manier zelfs dat Frank en Frey op een bepaald ogenblik moesten bijspringen of heel de zooi lag tegen de grond. De tien dagen dat deze Duitser hier stond, was het weer elke dag van dattum: luifel open, luifel dicht, hier bijregelen, daar een boutje bijschroeven. Vier, vijf keer per dag. Tussendoor zat de man zijn schotelantenne op het camperdak fijn te stellen of sukkelde hij met internet. Rare jongens, die Duitsers.
Frank verjaart vandaag en zodoende gaan we in het campingrestaurant een hapje eten. F&F en C&N komen met de bus om veilig en wel met de taxi terug op de Cap te raken. De chef heeft zich weer uitgesloofd en de voorgerechtjes volgend elkaar in razend tempo op. Tegen de tijd dat de hoofdschotel op tafel komt, is iedereen blijkbaar al verzadigd want er blijft een berg vlees over. Tot overmaat van ramp heb ik geen poepzakjes bij me. Komt ervan als je jezelf voor de gelegenheid in het iets meer deftige pak steekt. Ik loop dus maar gauw naar Helsinki 2 en die Huub van me bekijkt je dan op zo’n manier dat je hem maar meeneemt. Ligt alles al mooi ingepakt op hem te wachten. Met zo’n hoop komt hij langer dan een week toe.
Intussen zit de goede luim er behoorlijk in want zelfs de min of meer schunnige liederenschat wordt bovengehaald en de hiep-hiep-hoera’s zijn niet van de lucht. Frank zit er Boeddha-zalig bij te glunderen. Ik krijg het benauwd en ga maar liever op het terras zitten op het gevaar af dat dit asociaal overkomt. Het groepje van de Cap druipt af; F&F moeten er morgen vroeg uit voor een van de laatste wandelingen van het seizoen. Rabisto komt nog een slaapmutsje nemen want die verjaart morgen. Frank wilt ook wel maar mag niet. En op deze manier raakt mijn fles Talisker ook weer leeg.

Frey heeft zo zijn bedenkingen bij wat Christa vertelt...
Frey heeft zo zijn bedenkingen bij wat Christa vertelt…

Chris kan niet wachten tot het eten gebracht wordt. Mia en Luc hebben er geen goed oog in...
Chris kan niet wachten tot het eten gebracht wordt. Mia en Luc hebben er geen goed oog in…

Willy en Lea zien de ernst van de zaken wél in...
Willy en Lea zien de ernst van de zaken wél in…

Listen carefully, I say this only once!
Listen carefully, I say this only once!

Vrijdag 24 april Adios Louis en Gerarda

Deze vrijdag staat helemaal in het teken van het vertrek van Gerarda en Louis. Gisteren is zij al eens langs gekomen met allerlei broodbeleg en een aangebroken fles witte wijn. Ofwel moest dat allemaal de vuilbak in of een nieuwe bestemming krijgen. Niemand houdt ervan om etenswaren weg te gooien en dus nam ik de wijn voor mijn rekening.
Deze morgen, na het ontbijt kwam ze een half brood brengen, door Louis zelf gebakken. Als gepensioneerd bakker kan die dat nog altijd niet laten. Eigen brood eerst, om zo maar wat te zeggen. Een half uur was er nog wel wat dat onmogelijk in de koelkast kon blijven en nog wat later kwam ze aan met een mooie plant, die ze gekregen had bij haar verhuis naar Oslo 2. “Tja, ’t is zonde om die daar te laten staan want dan heeft niemand er plezier aan en daar droogt ze toch maar uit. En ze begint nu pas goed in bloem te komen.”
Bwah, ik ben er niet boos om want ze staat hier perfect en als ik vertrek, gaat ze naar F&L want die zijn toch van plan om tot een eind in juli te blijven.
Nu hebben Gerarda en Louis het grote geluk dat ze niet een maand eerder naar huis gingen. Moest al het volk dat intussen al vertrokken is er nu nog zijn, hadden ze vorige week al moeten beginnen met afscheid te nemen. Ze is hier minstens nog twintig keer voorbij gefietst want dan moest ze nog even bij die of bij die zijn. Vooral dat ze ‘haar’ jongens (Willy en Luc) niet langer kan bemoederen, viel haar blijkbaar heel zwaar. Die jongens brengen haar elektrische fiets met de camper mee naar België. Ze willen nog altijd op 2 mei vertrekken maar denken er toch sterk aan om dat pas maandag te doen gezien de Spaanse drukte tijdens het verlengde weekend van 1 mei. Snelle Eddy houdt het hier voor bekeken op 10 mei want die kan zijn boombals en festivalletjes allerhande niet missen. Zijn pa Louis is al thuis met de camper. Die heeft de afstand alweer in drie dagen afgelapt en voor iemand van al een eind in de tachtig is dat niet zozeer een prachtige prestatie als wel enorm gekkenwerk. Maar ja, hij wilt zijn camper nog voor de zomer verkocht krijgen. Van zodra dat het geval is, zal hij wel snel weer naar zijn onlangs gekochte caravan op Amalfra afzakken.
Voor de rest passeert deze dag zonder wereldschokkende gebeurtenissen. Mieke is met mijn broer Jo traditiegetrouw in de Aurora gaan eten. Ik mis die vrijdagse bezoeken van hem wel erg. In mijn stoutste dromen zie ik hem totaal onverwacht en onaangekondigd hier met die andere broer Jan toekomen. Met een lekkere flan- en een rijsttaart bij.

Donderdag 23 april Yvonne

Hielden de Nederlanders deze ochtend een wedstrijdje ‘Om-het-meeste-kabaal-maken’? Het leek er wel naar dat ze allemaal collectief weer naar huis zouden vertrekken maar uiteindelijk was het er maar één. Dan wordt het wel erg moeilijk om in je nest te blijven liggen. Met hetzelfde lawaai en dezelfde drukte is er een ramp gebeurd waarbij tientallen doden te betreuren zijn. Niet dus. Gewoon een afscheid.
Vandaag wil ik m’n stukje voor Leuven Actueel klaar hebben maar dat wilt niet lukken. Na een hele dag zuchten, zwoegen en hersens pijnigen slaag ik er niet in om meer dan 7 lijnen te produceren. Dat wordt weer een rampvlucht.
Nu werd het me ook niet gemakkelijk gemaakt en haalde opeen volgende bezoekers me constant uit mijn concentratie. Eerst kreeg ik Eddy en Martine over de vloer. Die waren in El Cisne naar de markt geweest. Nu kennen die W&L ook en dus verhuisden we naar nummer 1. Het werd een aangenaam uurtje dat ik spijtig genoeg abrupt moest afbreken omdat Huub dringend diende uitgelaten. Eddy en Martine blijven nog tot voorbij half mei of daaromtrent want dan hebben ze afspraak met vrienden in Carcassonne.
Iets later zijn F&L daar en is het weer koffietijd. Na een tijdje begin ik te knikkebollen en Lea stelt voor om Huub mee te nemen zodat ik rustig aan een siësta kan beginnen. Duik in de sofa, ogen dicht. Nog maar pas heb ik die 7 geschreven lijnen nog eens door mijn hersenkronkels gejaagd, probeer ik in gedachten daar een vervolg aan te breien, of daar stopt een scooter aan de deur: Rabisto. Veel tijd heeft hij niet want hij heeft vlees in de oven staan. Zijn buurman verjaart en Luc mag de lamsschouders klaar maken. Slow cooking, heet hij het. Het vlees goed dichtschroeien en dan vier uur in oven op 90 C° laten sudderen. Je zou voor minder het water in de mond krijgen.
Nu ik toch weer van deze wereld ben, kan ik misschien iets nuttigs doen. Zoals mijn drie mini-roosjes verpotten, bijvoorbeeld. En de eerder gerecupereerde bloemen in volle grond zetten. Dan hoor ik bij W&L de aanwezigheid van Snelle Eddy en dus moet je daar gaan groeten. Twee Eddy’s op één dag: zou er hier in de buurt een nest zijn?
Stipt om 17.30 u komt Mijnheer Huub eraan gelopen, recht naar zijn etensbak. Ik veronderstel dat Lea of Frank wel volgen maar dat is de eerste vijf minuten niet het geval. Dan komt Lea rood aangelopen en erg ongerust om de hoek. Mijnheerke vond het waarschijnlijk dringend tijd om te eten en was dus maar op zijn eentje weer naar hier gekomen. Niet alleen bij mannen gaat de liefde door de maag. Ik heb Huub nog maar net te eten gegeven of daar staat plots een bekende verschijning voor de deur: Yvonne. Nu had ik al wel vernomen dat ze naar Albir zou komen maar de details van haar bezoek kende ik niet. Het was hoe dan ook een warm weerzien. Frank was er komen bij zitten en er was voldoende stof om over te praten. Haar dochter Romy stond op de luchthaven om in te schepen naar de VAR. In Abu Dhabi zou ze een opleiding als hostess voor Ethiat gaan volgen. Klaar om de wereld te verkennen. Nu ja, Yvonne heeft zelf ook meer in Zwitserland en Spanje dan in Nederland gezeten. Trouwens, ze vindt het helemaal niet leuk om daar nu terug te zijn. Zoon in China, dochter aan de Perzische Golf en binnenkort zie ik haar nog naar hier terugkomen. Met een bezoek aan alle bekenden hier, heeft ze nog een druk programma af te werken. Heel vaak is vakantie een begrip met een rare inhoud.