Zondag 28/02 BBQ-test one, two, three…

Lui komt de wereld tot leven; op z’n zondags, zeg maar. Marcel is er al vroeg bij om de winst van Greg VA en de 4-1 van OHL te bespreken. Zijn dorpsgenoot Maurice komt een beetje treiterig de wielersport onderuit halen omdat hij voor een wielerkoers ooit zodanig ver moest omrijden dat hij te laat kwam op de doop van een kleinkind. Dus moet die sport maar ineens verboden worden want dat te laat komen beschouwde Maurice als een ramp. Tja, het soort malheur dat mij niet snel zal overkomen. Erger vond ik de aankondiging van zijn vertrek volgende zaterdag, vooral dan de vreugde waarmee hij naar dat vertrek uitkijkt. “Ik ben al veel te lang hier,” gaf hij nog mee. “Bijna drie maanden en daar wordt ik gek van.” Zelden iemand ontmoet die met zoveel onverholen geluk uitkijkt naar het gure winterweer in België. Zaterdagmorgen hier vertrekken en zondagavond in Wellen aankomen; je vraagt je af waarom sommige mensen een camper hebben. Maurice heeft daar een reden voor: de angst om ’s nachts overvallen te worden waardoor hij onderweg geen oog dicht doet. Wat alweer tot de vraag leidt waarom sommige mensen met een camper op pad gaan.

Tegen de middag begint de wind rare bokkensprongen te maken; wolken pakken zich op en deze wispelturigheid zet mijn BBQ op losse schroeven. Wordt het binnen of buiten? Hoe dan ook jaag ik de vlam in de houtskool en tegen 14 u valt de beslissing: terrastafel dekken. Dat is nog maar net gedaan of het begint lichtjes te regenen. Hopsa, alles weer naar binnen.

Net op dat moment komt Alex de hoek om; Francine komt iets later samen met F&L. Ze vertrekken morgen weer naar België en komen afscheid nemen. Alex kruipt meteen achter de tv in de hoop dat Kuurne-Brussel-Kuurne wordt uitgezonden. Francine en Lea prijzen mijn BBQ-stel dat door hen beschouwd wordt als een schitterend terraskacheltje. Ik voel met lichtjes in verlegenheid gebracht want ik heb maar voor vier personen vlees gekocht en kan A&F dus niet uitnodigen. Na dit extra gekregen maar niet voorziene aperitiefuurtje zijn de weersomstandigheden ook weer gunstig geworden en na het afscheid gaat alles weer naar buiten en kan de entrecote op de rooster.

Bij de koffie krijgen we een blitzbezoek van Marcel en Betty. Onze Fransman ziet er doodmoe uit en Betty begint te wennen aan haar rolstoel. Wat een geluk dat die niet meteen na de operatie weer naar het noorden zijn afgereisd. Het genezingsproces gaat hier toch iets beter dan in de kille Jura. Hier kan Betty toch nog buiten komen.

Frank heeft nog een dag zelf opgelegde droogte te gaan, Lea stelt zich tevreden met één glaasje wijn en dus zit ik achteraf met de vraag waar al die lege flessen vandaan komen. Alleen Jos en ikzelf kunnen daar schuld aan hebben. Komt daar nog bovenop dat Jos – nadat F&L alweer vertrokken zijn – de vraag stelt: “Een whisky’tje om af te ronden?” en nog voor je daarop kunt antwoorden al komt aandraven met de Chivas Regal…

De test van mijn nieuwe BBQ is uiterst positief verlopen en deze spannende zondag is op een totaal ongebruikelijk en ontiegelijk vroeg uur tussen de lakens geëindigd.

IMG_2293
Meer moet dat niet zijn; minder ook niet.

 

Zaterdag 27/02 Greg, eindelijk

Hallo vrienden… we zijn niet goed bezig, hé. Deze nacht is de temperatuur weliswaar niet onder 10 C° gezakt maar tijdens de dag is die ook niet hoger gestegen dan 12 à 13 C°. Tussendoor heeft het ook nog wat geregend. In Leuven is dat misschien een dragelijk weertje maar hier bibberen we daarbij uit ons vel.

Van Leuven gesproken: wat is me dat nu weer allemaal met OHL? Zoals in elke sport waarbij veel te veel geld gemoeid is, zet je vooral voor overbetaalde en oversekste voetballers de deur wagenwijd open voor misbruiken, doping, omkoping en chantage. Wedden dat er wel in elke club iets loos is? Dus was mijn eerste reactie: Et Alors? Meteen daarop andere, meer indringende vragen. Waarom uitgerekend OHL? Waarom uitgerekend nu ze laatste staan? Waarom heeft het zo lang geduurd vooraleer dit publieke geheim in de openbaarheid komt? Waarom heeft het bestuur nu pas een eigen onderzoek ingesteld? Waarom blijft dat bestuur de betrokken spelers beschermen? Zijn dit dus niet meer dan loze beschuldigingen? Wie heeft die geruchten verspreid? Gezien op die vragen niet meteen een antwoord komt, is mijn tweede reactie: Et Alors?

Wat ben ik blij dat Frank naar de supermarkt moet. Zat ik heel de tijd te wachten tot het iets minder guur zou zijn om daarheen te fietsen maar dan had ik de boodschappen moeten uitstellen tot 18.30 u. Gelukkig was de gas bij F&L op. Eerst reden we naar de Belgische slager in Albir en onderweg zien we toch wel een dame in bikini lopen. De koude rillingen liepen me over de rug om de rest van de dag niet meer warm te krijgen. Van alle ongunstige momenten om in een cash&carry te gaan winkelen, is de zaterdagmiddag misschien wel het meest ongelukkig gekozen tijdstip. Blijkbaar zijn dan alle kleinhandelaars en grote gezinnen uit de grote omgeving van Benidorm op het hetzelfde idee gekomen. Je staat aan de kassa aan te schuiven tussen torenhoog opgestapelde winkelkarren en de caissières werpen je een vernietigende blik toe omdat jij maar zo weinig in je winkelkarretje hebt.

Tja, en dan wil je niet meer gestoord worden want de Omloop begint. Een uur lang moet je het gemelk van Karl en Eddy P. ondergaan maar dan krijg je toch wel een mooie koers te zien. Het weer in België ziet er zelfs beter uit dan hier. Je krijgt Tom B. geen seconde te zien maar de regenboog gestreepte Petr S. des te meer. En uiteindelijk wint Greg VA eindelijk toch een meesterlijke sprint. Goed zo. Het belooft een mooi seizoen te worden.

En kijk, OHL blikt Oostende in met 4 – 1. Toch nog enige gerechtigheid?

 

Vrijdag 26/02 Komen en gaan

Eerst denk je dat het nog vroeg is en nog niet goed uit je ogen kunt kijken. Toch is het wel degelijk zo dat er een hond op het terras van Helsinki 3 ligt, het terras van mijn Britse buurvrouw Angela. Nog niet helemaal bekomen van de verrassing komt Angela naar buiten. We groeten elkaar en op mijn vraag of ze nu haar hond heeft meegenomen, antwoordt ze berustend en niet mis te verstaan: “And a husband…” Zonder mijn weten, moeten die gisteren heel laat zijn toegekomen. De man in kwestie krijg ik pas uren later voor het eerst te zien. Ze zijn alleszins van plan om deze keer tot in mei te blijven. Tenzij Angela, helemaal volgens haar gewoonte, op een dag weer even plots verdwenen is als ze is komen opdagen. Na een beetje opzoekwerk vind ik het ras van hun hond, een Welsh Springer Spaniel. Een mooi en erg rustig dier. Dat vindt zelfs Huub die er niet eens op reageert. Vreemd.

De ene komt, de andere gaat. Hugo en Agnes gaan voor dit weekend naar huis. Pas volgende dinsdag zijn ze er weer. Naast het grote familiediner met kinderen en kleinkinderen – waarvoor Hugo verantwoordelijk is – vrees ik dat hij nog heel veel andere dingen te regelen heeft tijdens de drie dagen dat hij in België is.

Een mailtje ontvangen van Christa en Nico. Dinsdag 1 maart vliegen ze op Spanje aan. Of ze hun caravan kwijt kunnen op hun (en mijn voormalige) plek nr 115 op Cap Blanch valt dan nog goed te bezien. Voor zover die nog niet weer naar Engeland vertrokken zijn, staan Dale en Lesley nog altijd op die plek. Laat ons hopen dat er een goed alternatief is tegen die tijd, anders wordt Nico een flinke tijd geconfronteerd met een heel lang gezicht van Christa en moet hij blijven verhuizen tot 115 uiteindelijk bereikt wordt. Hoe dan ook zullen F&F dat intussen wel in de gaten houden.

Een vreemd weertje vandaag. Deze ochtend kon je in shorts nog lekker in de zon zitten; tegen de middag aan moest je een lange broek aan en liefst meer dan één trui onder je fleece. De strakke en kille wind stond pal op mijn deur; dus moest die dicht blijven. Erger nog: de gaskachel moest aan.

Met F&L spreek ik af om zondag de nieuwe BBQ uit te testen. Morgen kan niet want dan begint het koersseizoen in onze contreien en ben ik heel de namiddag niet beschikbaar. Zodoende begin ik alvast aan de voorbereidingen, in de vorm van aardappelen en boontjes. Morgen volgt de rest van de nodige boodschappen.

Mieke heeft het weer erg druk gehad. Sinds haar pensioen heeft die nog geen moment stil gezeten en nu ondervindt ook zij dat je dan pas tijd te kort komt.

Met toenemende verbazing zit ik de film ‘Polisse’ (Canvas) uit. Ik vrees dat de werkelijkheid bij de politieafdeling jeugdbescherming en zedendelicten ettelijke keren erger is dan wat in deze, overigens prachtige geacteerde film wordt voorgesteld. Om stil van te worden.

Om 1.45 u begint het buiten voorwaar te druppen. Wat ik eerder op de weerkaarten van Europa te zien kreeg, wordt dus bewaarheid. Pech voor dit deel van het Iberische schiereiland…

800px-Welsh_Springer_Spaniel_1
Huub heeft een dergelijke hond als overbuur gekregen…
hugo&agnes
…terwijl we de aanwezigheid van dit olijke koppel enkele dagen moeten missen.

 

 

 

Donderdag 25/02 Bizet en Segway

Dit wordt met stip de mooiste dag van de maand februari. In de schaduw 26 C° en in de zon een tiental graden meer. Marcel brengt me het jongste nummer van De Week en we hebben onze dagelijkse babbel. Flor komt erbij staan. We hebben het over de voor- en nadelen van zonnepanelen. Nu we, qua koude, het ergste achter de rug hebben, wordt zo’n beetje gekeken naar het verbruik van stroom en gas. Dat blijkt nogal mee te vallen, hoogst waarschijnlijk omdat we dit jaar een extreem zachte winter hebben gehad. Van de vorige jaren herinner ik me dat februari extra koud kon zijn, vooral met een kille noordwester en veel regen, nu ja, veel meer regen dan dit jaar. Nochtans had ik vorig jaar hier iemand horen klagen dat hij van begin oktober tot einde februari bijna 20 bussen gas had opgestookt. Die vergeleek dat met de hoger tegen de bergflank genestelde camperplek in Alfaz. Van zodra de zon over de zee opkwam, scheen ze bij hem naar binnen. Hier moest hij daarop wachten tot een eind na 9 u. Vreemd. In identieke omstandigheden en voor dezelfde periode heb ik net mijn derde fles gas aangeschakeld. Ofwel gebruikte hij enige dichterlijke overdrijving of hij moet dringend de isolatie van zijn camper laten nakijken.

Sinds enkele dagen staat hier vooral de radio aan, meer bepaald op Radio Classica, de lokale afspiegeling van onze Klara zeg maar. Je krijgt dan wel een mooi stukje muziek te horen maar tussendoor wordt er verdomme enorm veel geëmmerd, een ziekte die eigen is aan klassieke radiozenders. Vandaag ging het wel goed met een integrale 3de van Mahler en een half uurtje uittreksels uit ‘Les Pêcheurs de Perles’ van Bizet. Vreemd genoeg in een Italiaanse versie. Vreemd omdat je sommige aria’s bijna uit het hoofd kent met de originele Franse tekst.

Het meest bizarre nieuws dat ik vandaag te horen kreeg, is toch wel dat Flor een Segway besteld (en al helemaal betaald) heeft. Nu heb ik geen enkele ervaring met een dergelijk tuig maar het ziet er mij toch naar uit dat je over een stevige dosis evenwichtskunst en behendigheid moet beschikken om ermee te rijden. Meer nog: ik twijfel er niet aan dat Flor over deze kwaliteiten beschikt en dat hij er probleemloos tot in Benidorm mee kan snorren. De vraag is alleen hoe hij na zijn dagelijks rondje stamcafés ermee thuis zal komen.

F&L zijn enkele uurtjes zoet geweest met het herstellen van de winkelhaak in hun tentzeil. Een raar gezicht, eigenlijk wel. Eentje zit binnen te wachten tot de andere buiten de naald er doorheen priemt. Draadje aantrekken en goed mikken om die naar weer naar buiten te wurmen met zo weinig mogelijk spatie tussen de steken. En omdat ze toch bezig waren, hebben ze ook nog enkele door de jaren heen verzwakte naden verstevigd.

Lekker warm vandaag en dus gaat Huub onder de douche. Zoals altijd gebeurt dat onder zijn afkeurend gegrom en uiteindelijk ben jij even nat als hij. Wie even nat was – maar dan wel van het zweet – was Jos. Hij heeft het mooie weer heel deze namiddag aan zich laten voorbij gaan. Die heeft zijn Facebookvrienden vorige week beloofd elke donderdag een nostalgisch verhaaltje te schrijven over de voorbije wilde jaren in zijn Neeroeteren en omstreken. Zoals met alles wat hij doet, maakt hij hier ook een serieuze zaak van. In het zweet zijn aanschijns, verdorie. Ziezo, daarmee snapt hij een beetje wat het betekent om elke dag een blog bij te houden.

Mieke belt me terwijl ik nog zit te genieten van de ondergaande zon. Het sneeuwt in Leuven, vertelt ze me. Gisterenavond is de nog maar pas geïnstalleerde splinternieuwe verwarmingsinstallatie van onze buren uitgevallen. Een leiding was losgekomen en heel het huis stond onder water. De hoofdkraan moest dicht. Daarop is Mieke’s Hulpteam in actie moeten schieten met emmers water aan te dragen zodat het toilet toch nog gespoeld kon worden. Daarmee heeft ze een commissiezitting moeten missen maar burensolidariteit gaat natuurlijk voor.

Een van de meest hilarische tv-uitzendingen blijf ik ‘Keuringsdienst van Waarde’ vinden. Deze aflevering ging het over surimi, wat het is en hoe het gemaakt wordt. Als je ziet in welke bochten die fabrikanten zich moeten wringen om een afdoende uitleg te geven, ga je toch gewoon plat van het lachen. Het is geen Monty Python maar het komt toch sterk in de buurt.

segway
Maakt Flor binnenkort de camping onveilig met een dergelijk tuig?
huub11
En om Mieke te plezieren deze foto van Huub, die ze trouwens zelf genomen heeft…

 

 

Woensdag 24/02 Winkelhaak

Het schitterende weer van deze voormiddag heeft het niet de hele dag volgehouden. Vandaag zou Huub onder de douche moeten, liefst op het warmste moment van de dag. Zo rond 14 u dus. Helaas slibde de hemel een uur voordien helemaal dicht en stak er een koude wind op. Dat langharige werkschuw tuig in deze omstandigheden een natte vacht bezorgen, is zoveel als er meteen mee naar de dierenarts moeten met een longontsteking.

Er is voorwaar zoiets als een wonder geschied. Frank is vandaag nog eens tot bij Bertomeu gereden en heeft een kordate beslissing genomen. Hij heeft zich meteen 3 (DRIE) koelinstallaties aangeschaft. Gisteren al had ik gesuggereerd dat het misschien beter was een aparte vrieskast en koelkast aan te schaffen en die in de keuken op elkaar te zetten. Lea beweerde immers dat ze in de keuken niet zo’n grote frigo nodig heeft. Blijkbaar vonden ze dat een goed idee en dat is dus ook gebeurd. Terloops komt er dan een nieuw exemplaar in de voortent en gaat de oude eruit. Probleem opgelost.

Helaas, Murphy zit er ook bij hen voor iets tussen. Met dat windje was het ideaal wasweer maar Lea had er ook geen rekening mee gehouden dat die wind wel eens hard kon toeslaan. Dat is dan ook gebeurd en de zwaar beladen droogmolen is daar het slachtoffer van geworden. Zoals Murphy dicteert is die dan ook de verkeerde kant uitgeslagen, pardoes op het strak gespannen tentzeil. Resultaat: een winkelhaak in de Ben Eilers-voortent. Nieuw probleem waarbij het wondermiddel ducttape een (voorlopige?) oplossing biedt.

Samen met Jos vallen we de wereldproblematiek en de fles Chivas Regal aan. In de loop van het gesprek wordt op een bepaald ogenblik iets gezegd waarbij ik meteen moet denken aan het schitterende nummer ‘One too many mornings’ van Bob Dylan (uit de LP The Times they are a’changing 1964) met daarin de prachtige zin:

Ev’rything I’m a-sayin’
You can say it just as good.

 

Die nacht kan ik de slaap niet vatten omdat ik lig te kauwen op een citaat van Umberto Eco dat Lea me enkele dagen geleden onder de neus drukte en waarover ik nog altijd moet nadenken:

Er zijn mensen die heel weinig weten. Dat is geen probleem: zij weten dat zij weinig weten.
Er zijn mensen die heel veel weten. Dat is ook geen probleem: zij weten dat zij niets weten.
Het probleem zijn de mensen die iets weten, en denken dat zij alles weten.

 

Dinsdag 23/02 Ellende in de koelkast

Het eerste wat ik vandaag te horen kreeg, was: “Ken jij een wielrenner die Deneut heet?” Getsie, nooit van gehoord. In de wetenschap dat Hugo zo’n vraag nooit toevallig stelt, en wel helemaal niet om je kennis van het wielermilieu te testen, ga je dan toch eens kijken wie die man wel mocht zijn (geweest zijn). Blijkt dat Patrick Deneut in zijn hele carrière ooit zes koersen gewonnen heeft maar vooral in de buik van het peloton verzeilde en dat die nu ergens in Spanje rondhangt, fietsen verhuurt en fietstochten organiseert.

De dagelijkse koffieklets met Jos wordt onderbroken door een paniekerige Lea. Blijkt dat de splinternieuwe koelkast – drie weken geleden pas in gebruik genomen – het intussen al laat afweten en dat de hele inhoud van het diepvriesvak naar de vaantjes is. Heel de keukenvloer staat onder water en Jos moet gaan helpen om die kast naar buiten te brengen. Uren lang proberen we erachter te komen wàt er zoal fout zou kunnen lopen waardoor die koelkast het niet meer doet.

Lea had zich op haar verjaardag + 1 dag voorgenomen geen strobreed te verleggen en er een complete rustdag van te maken, mag (moet) zich nu weer helemaal uitleven in een grote poetsbeurt. Frank is categoriek: dit ding gaat op de schroothoop. Daar proberen we hem min of meer vanaf te krijgen; je gooit iets van enkele honderden euro’s zo maar niet weg. Er moeten hier in Spanje toch ook wel technici zijn die dat ding kunnen repareren. Lea kent haar pappenheimer: zelfs als die koelkast weer goed functioneert, geeft hij ze nog liever cadeau dan ze verder zelf in gebruik te houden. Nu hebben ze gelukkig nog een tweede koelkast in de voortent staan maar dat blijkt nogal een stroom verslindend apparaat te zijn. Besluit: er moeten twee nieuwe koelkasten komen.

Ik stel voor die bij Bartomeu in Alfaz te halen. Bij de kleinhandel kun je tenminste nog op enige service na verkoop rekenen. Wij daar dus op af. Geen rekening gehouden met de namiddagsluiting en dus anderhalf uur later weer naar Alfaz. Vriendelijke ontvangst, goede uitleg maar een vol uur later is Frank nog altijd niet overtuigd en dus rijden we maar naar Finestrat. Eerst bij Worten naar binnen. Daarna nog stoppen in de MediaMarkt. Daar koop ik een kleine muziekinstallatie in de hoop dat ik er mijn iPod op kan aanschakelen, wat achteraf gezien weer helemaal niet mogelijk is. Ik ben toch WEL gek!

Eindelijk weet ik Frank ervan te overtuigen dat hij zo’n aankoop toch maar beter samen met Lea kan doen want anders is de kans groot dat er drie koelkasten bij het schroot terecht komen. Nu ben ik echt wel benieuwd hoe deze sage verder zal verlopen, en wanneer de knoop wordt doorgehakt, want binnen enkele weken is het hier zo goed als zomer.

Kameraad Marcel heeft zijn racefiets moeten uitrusten met nieuwe banden. Er zat een met het blote oog moeilijk te zien scheurtje in de buitenband van het voorwiel. Oef, zegt hij, stel je voor dat ik in volle afdaling een klapband zou krijgen… Fietsen is niet zonder gevaar.

Intussen ben ik behoorlijk trots op mijn voortuintje. De lentebloeiers staan er perfect bij en hopelijk blijven ze dat nog heel lang doen.IMG_2289IMG_2292 kopie

Maandag 22/02 Ta Casa

 

“De stompzinnigheid van een gedachte is de incoherentie van een andere gedachte. “ Met dit citaat van Umberto Eco (uit De Slinger van Foucault) sloeg Lea me deze vroege ochtend rond de oren. Nu was ik niet eens aan mijn reptielenfase begonnen en toch werd ik al verplicht om daarover na te denken en er doorslaggevende commentaar op te vinden. Hopelijk heeft ze ook maar iets zinnigs uit mijn incoherent gewauwel kunnen opmaken. Nog vòòr ik helemaal een modderfiguur sloeg, kreeg ik gelukkig de hulp van Jos en Gerarda. Die kwamen haar een gelukkige verjaardag wensen en zodoende werd de uitdieping van het onderwerp Eco listig omzeild.

Met de zin voor details en goede voorbereiding, zo eigen aan F&L, heeft deze verjaardag heel wat voeten in de aarde gehad. Om 13 u zet een stoet wagens zich in beweging, richting Alfaz del Pi, naar restaurant Ta Casa. Wim ligt nog altijd in het ziekenhuis en Rabisto kon zich vanwege werkverplichtingen niet vrij maken. Zodoende zitten we toch nog met 16 aan het aperitief. Dat kan op het terras want het weer wilt eventjes mee. Om ook nog buiten te blijven eten, staat er misschien wel wat te veel wind. De maaltijd valt bijzonder mee, zoals je van Ta Casa altijd mag verwachten. Het lam uit de oven kun je, bij wijze van spreken, eventueel met een rietje van je bord opzuigen. Zo mals en sappig.

De nabespreking van deze dag gebeurt op mijn terras en Jos haalt er een fles Chivas Regal bij omdat de koffie anders toch maar gewoon naar koffie smaakt. Huub heeft al die tijd alleen moeten zijn en krijgt daarvoor een beloning in de vorm van overschotjes vlees die niet langer dan vijf seconden in zijn eetbak blijven liggen. Moe maar gelukkig ga ik even plat in de zetel en word ik net op tijd weer wakker om Legacy en Podium Witteman mee te pikken.

IMG_1930
Het gele madammeke verjaart vandaag. Die in het groen moet nog een maand wachten…