Do 29/12 Blij en droevig nieuws

 

Een telefoontje van de receptie: Er is voor jou een postpakket toegekomen. Een perfect nieuwjaarscadeau getiteld ‘De Leuvense Scene’. Einde jaren 60, begin jaren 70 was Leuven namelijk een broeinest waar elke koekoek zijn muzikale ei in leggen kwam. Rock, pop, jazz, blues, folk, elektronische muziek… elke bruine kroeg (iets wat nu niet meer bestaan mag) trok muzikanten en luisteraars aan die zich in een van die genres specialiseerden. Of zoals ik, alles door elkaar heen speelde. Je had de Seven Oaks, de Harp, Reynaert, de Ark, de Slof, de Hangmat, de Wereld, den Delper… Jan De Vijver maakte op de Oude Markt een iconische foto met daarop zowat iedereen die toen en ook nog veel later brokken maakte in de vaderlandse muziekgeschiedenis. Die foto heeft vzw Fonk ertoe aangezet om op die periode en die mensen terug te blikken tot voordeel en lering van toekomstige generaties.

En wie is de milde afzender? Kameraad Jo Stulens, een al even grijze oude sloeber waar ik qua artistieke smaak in de beeldende kunsten niet altijd mee eens ben maar tegen zijn gevoel voor gortig droge humor kan ik helemaal geen enkel bezwaar in brengen. Iemand van ‘Les Copains d’abord’, qua. Fluctuat nec mergitur, zoals Brassens zegt. Bedankt, Jo.

Met al dat moois zou een mens nog vergeten dat we bezoek hebben waar Mieke haar organisatietalent op kan botvieren. Ze loopt weer over van plannetjes en goed gevulde dagprogramma’s. En laat het nu vandaag net weer erg mooi weer zijn; dus moet heel dringend het strand van Albir verkend worden. We rijden maar meteen de parking van Frax op. In de vrees dat het gezelschap welke elke tegel op de promenade wilt tellen, steven ik maar meteen en zo goed als blindelings de richting uit van de Cap Blanch. Als mensen zich moe willen maken, is dat voor hun rekening maar ik zoek wel een plekje op een terras. Het wordt dat van Brew Rock, het terras het dichtst bij mijn vorige vaste stek gelegen, en voorheen Heartbreak Café. De enige bekende persoon die er voorbij komt is Adri ‘Mooooiiie bal’. Om deze mooie dag nog iets completer te maken, lopen we naar restaurant Anna. Wie zit er op het zonnige terras van de cerveceria achter Kaktus Hotel? Rabisto en Lapin. Kus, kus, zoen, zoen, en alles goed, ja? Wij komen naar Albir om bij Anna te eten en zij gaan naar Benidorm voor oesters. Zoals altijd valt het daar weer erg mee. In die mate zelfs dat ik ermee leven kan dat ik de Azencross in Loenhout heb moeten missen. Mathieu heeft daar een verdomde doodsmak gemaakt, achteraf zonder erge blessures maar zoals die op zijn hoofd terecht kwam en bleef liggen, was het ergste te verwachten.

Wat wel veel erger is: die avond krijg ik een overlijdensbericht binnen. Tienne van den Ambi, zoals hij in heel Leuven en ver daarbuiten bekend is, is niet meer. Weer een jaargenoot minder. Weer een geweldige collega minder. Het mag hier misschien niet zo direct gezegd worden, maar in feite was Tienne al twintig jaar lang dood. Alleen wist hij het zelf niet en wilde hij niet sterven. Dat iemand met zo’n levenswijze toch nog 72 kon worden, mag eigenlijk een medisch wonder heten. Hoe dan ook, met hem wordt een zeer bepalend tijdvak definitief afgesloten. Ik zie hem nog altijd in de Reynaert binnen komen als één van de allereerste klanten met de boodschap dat ik in wit hemd en mét stropdas achter de toog moest staan. “Je moet aan de mensen laten zien dat jij hier de baas bent,” was zijn wijze raad. Raad waar ik wel naar luisterde maar nooit ofte nooit toepaste. Met Etienne verschilde ik nogal regelmatig – om niet ‘altijd’ te zeggen – van mening inzake hippies, mei 68, over horeca en de samenleving, over muziek en sluitingsuur, over het verschil tussen goede en slechte klanten, over poefboek en hoe uiteindelijk toch je centen vast te krijgen. Maar… we zijn altijd vrienden geweest en gebleven. Na sluitingsuur van m’n kroeg, passeerde ik wel eens bij hem voor een afzakkertje en voor een grandioze portie lachen. Ik zag daar Limburgse deernen op de tafels en de toog dansen, en ééntje daarvan is later mijn teerbeminde vrouw geworden.

Ik hoop dat je eindelijk de erg verdiende rust hebt gevonden, Tienne!15749801_732422793580400_157317275_n

maxresdefault
Iconische foto van Jan De Vijver met heel veel schoon volk…

Woe 28/12 Bezoek gearriveerd

 

Het moet natuurlijk weer lukken dat het weer een serieuze omslag kent net op de dag dat Mieke naar hier komt. Dan hebben we enkele prachtige, zonnige dagen gekregen, en hopsa, vandaag is het weer bewolkt; erger nog: het ziet er sterk naar uit dat elk ogenblik kan beginnen regenen. Gelukkig blijft het droog.

Het is weer rekenen. Je kijkt de vlucht na op internet en daar staat dan: vertraging van 16 minuten. Twee minuten later: aankomst zoals gepland. Je rijdt de camping buiten op het ogenblik dat de vlucht uit Brussel zou moeten landen en aan de luchthaven staan er drie netjes op je te wachten; ze hebben net hun sigaretje gehad. Goed gerekend, goed gereden.

Met de madammen had ik afgesproken dat ze de sleutel van Espagna 20 bij mij zouden leggen. In plaats daarvan ligt er een briefje: sleutel op de receptie. Eerst koffie. Mijn tijdelijke gasten vinden het hier best aangenaam, lekker warm in vergelijking met waar zij vandaan komen. Zelf vind ik dat bedenkelijk want koud en overtrokken, soms een zonnestraaltje en slechts 19 C°.

Dan Jan en Ria afgeleverd op hun tijdelijk onderkomen, uitpakken en alweer de auto in richting Albir. De dames naar Consum, Jan en ik naar Mateo. Oeps, die is dicht. Zijn wintervakantie blijkt dit jaar vroeg te beginnen. Dan maar aan de overkant van de straat in brasserie Miramar maar gaan wachten tot de dames gevonden hebben wat nodig is. Miramar is in handen van een persoon uit Hasselt, alleszins dat is wat Marcel me verteld heeft.

We eten samen en we spelen Rummikub, tien partijen lang. Het gezelschap is om 5.30 u moeten opstaan en dus hoeft het niet te laat te worden. Fijne dag. Tot morgen.

Di 27/12 Pen & Zwaard

 

Vandaag deel twee van de Verdi-week: Un Ballo in Maschera en Nabucco. En als je daar doorheen zit, is de dag al een heel eind opgeschoven naar de vallende duisternis. Tussendoor knap je wat karweitjes op; immers, morgen komt de grote inspectiedienst langs. De overburen uit Bonheiden verhuizen naar de Golf en hebben daar nu een plekje samen met hun vrienden. Hoe dan ook, ginds hebben ze in één dag meer zon dan ze hier tegenover tijdens hun hele verblijf kunnen krijgen.

Met de madammen ga ik eens een kijkje nemen in Espagna 20. Hoe zit dat met de verwarming? Is de badkamer in orde? Kan ik de koelkast al aanzetten? Is er tv en internet? Zijn de bedden opgemaakt? Je wilt immers niet dat je vrienden daar morgen nog allemaal aan moeten beginnen.

F&L zijn naar het plantencentrum want nu moeten de nieuwe bloembakken natuurlijk ook nog passende inhoud krijgen. Lea wilt die rekken zo snel mogelijk begroeid zien en kiest voor één soort groen. Frank heeft zich duidelijk verslikt in de inhoud van die bakken en mag nog enkele zakken potgrond aanvoeren.

Een Britse buurman van Marcel moet weer naar huis maar die manoeuvreert zijn caravan op de meest klunzige manier en hij blijft dat koppig doen, daarbij alle waarschuwende kreten en goedbedoelde aanwijzingen in de wind slaand. In een bepaalde fase van zijn pogingen moet men met man en macht een boompje zoveel mogelijk uit de weg trekken of hij zou er zijn hele flank mee aan flarden rijden. Je vraagt je toch wel af of je zo’n dwaze en dus gevaarlijke chauffeurs niet goedschiks/kwaadschikts van het wegennet vandaan moet houden.

Huub is duidelijk niet in goede doen; hij heeft vandaag vier keer moeten overgeven met veel slijmen. Ik moet hem echt verplichten (lees: mee sleuren) om zijn wandeling te maken. Hij ondergaat dat erg lusteloos. Als dat morgen niet beter gaat, wordt het een verplichte passage bij de veearts. Nog lang vòòr zijn normale etenstijd kan ik mijn onrust opgeven; hij komt ongedurig bedelen en schrok zijn kom leeg.

Met veel interesse kijk ik nog maar eens naar de reeks ‘De Pen en het Zwaard’ waarin journaliste Fidan Ekiz op zoek gaat naar kritische journalisten in landen waar men het met de persvrijheid niet zo nauw neemt (Turkije, Rusland, Myamar, Hong Kong, Columbia, Uganda…). Die reeks was eerder al op NPO te zien maar als ex-journalist vind ik een revisie meer dan waard. Te meer omdat we binnenkort België aan dat lijstje mogen toevoegen als het van de grootste politieke partij van dit land afhangt. Waar BDW zijn zinnen op zet, is ronduit schabouwelijk te noemen. Na zijn uitspraken over wereldvreemde en incompetente rechters, activistische en politiek geïnspireerde advocaten, bedriegende Syrische vluchtelingen heeft hij nu zijn kanon gericht op journalisten. Die zijn naar zijn normen té opiniërend, totaal partijdig en onbetrouwbaar. Als je dat maar vaak genoeg herhaalt, zal er in de publieke opinie wel iets van blijven hangen, is het duidelijke leidmotief van deze tactiek. Of je kwebbelt zijn propagandataaltje na, of je wordt veroordeeld tot de valbijl. Gelukkig heten niet alle journalisten Kathleen Cools, de dame die al mentaal klaar komt als ze de naam BDW mag uitspreken. Gelukkig zijn er nog journalisten die zich baseren op FEITEN, mensen van check & double check en die zich niet in het stof wentelen omdat de Grote Leider het dat oplegt. Helaas heeft hij zijn slag al thuis gehaald als je ziet welke bagger de media over zich heen krijgen in de sociale media. Wel ik daag iedereen uit om over de onafhankelijkheid van de media een boompje op te zetten maar dan enkel en alleen met argumenten die er toe doen en met mensen die er minstens enige notie van hebben hoe nieuwsberichten in elkaar zitten.

Verder was het genieten van Maestro Jules en het 2de pianoconcerto van Rachmaninoff. En voor wie dit meesterlijke werk gemist heeft… a.u.b. Graag gedaan. https://youtu.be/rEGOihjqO9w

Ma 26/12 Urbano-blunder nummer zoveel

Het is ook vandaag een rustige, zonnige dag geworden. Hoewel, toen ik vanochtend buiten kwam, en de zon nog niet boven de Sierra Helada was gerezen, tekende de thermometer slechts 2 C° aan. Tegen de middag waren er daar gelukkig maar toch 17 bij gekomen. Tweede kerstdag vandaag en dat brengt minder aangename herinneringen naar boven. Het is vandaag dan ook net 52 jaar geleden dat mijn moeder begraven werd. Laat het nu zijn dat we in 1964 nog een echte ‘White Christmas’ over ons heen kregen. Op kerstavond regende het maar op kerstdag begon het te sneeuwen zonder ophouden. Het was de wens van mijn ma om in Borgloon, haar geboorteplek, begraven te worden en dat betekende dus dat we ons vanuit Leuven al slippend en tegen amper 20 km/uur naar ginds moesten verplaatsen. We kwamen bijna een uur te laat aan in de kerk en na de dienst moesten we door een enkelhoge laag sneeuw naar de begraafplaats baggeren. Nooit heb ik zo’n kil gevoel gehad als toen, noch fysiek noch mentaal. Ik denk zelfs dat ik mijn constante kouwelijkheid die dag heb opgelopen. Sinds die dag bestempel ik een temperatuur beneden 20 C° als ‘fris’, tot 25 C° is het ‘lauw’ en pas als het tegen 30 C° aanloopt, spreek ik van ‘warm’.

Ondanks de zon was het vandaag dus ‘fris’. De gelegenheid om aan mijn gisteren beloofde Verdi-dag te beginnen en een hoop te lezen. Helaas ben ik niet bij dat eerste niet verder geraakt dan Otello en Simon Bocanegra. Toevallig zit er tussen het leeslijstje een kerstessay van Rob Wijnbergen, de hoofdredacteur van de nieuwssite De Correspondent. Titel daarvan: “Waarom onze politiek geregeerd wordt door doodsangst”. Het doornemen ervan nam zowat 20 enorm lezenswaardige minuten in beslag; het nadenken ervoor zal nog wel een week of zo voortduren. Als het me lukt, zet ik het hier in annex.

Petra komt een kopje koffie drinken. Blijkt dat haar Bert lijdt aan dezelfde ziekte als alle ouder wordende mannen, namelijk aan het dat-kan-ik-nog-wel-syndroom. Mannen die niet kunnen aanvaarden dat ze door hun leeftijd zijn ingehaald, die het moeilijk krijgen met bepaalde klussen maar dat nooit ofte nooit zullen toegeven, mannen die menen dat 72 moet gelezen worden als 27, die denken dat ze de natuur op het verkeerde been kunnen zetten en die niet meer naar hun lichaam luisteren of dat nog altijd niet voldoende kennen. Zelf heb ik daar ook wel last van gehad maar nadat het hart een waarschuwing heeft gegeven, gaat het daarmee allengs beter. Die opgedrongen ik-doe-het-nog-wel-zelf-drang heb ik intussen afgeleerd; dat blijkt vooral valse trots te zijn en dus niet nodig.

De madammen komen Helsinki 1 poetsen want Willy en zijn vrouw verhuizen binnenkort van Valencia 6 naar hier. En dan is het weer cross in Zolder en spijtig genoeg komt het verwachte rechtstreekse duel tussen Wout en Mathieu er niet. Zelfs voor de laatste in zo’n cross doe ik m’n hoed af. Gisteren zag ik nog de reportage eens terug over het laatste jaar van Sven Nijs en als je ziet wat die kerels er allemaal moeten voor doen en laten om een platte prijs te rijden, of helemaal door het ijs te zakken, verdient alleen maar groot respect. Als je dan al die taaie trainingsarbeid ziet verloren gaan door een gebroken ketting, een kapot getrokken versnellingsapparaat, een leegloper of een schoen waarvan de sluiting het niet meer doet, is dat natuurlijk uitermate triest maar wel de harde sportwet.

In de late namiddag komt Marcel nog eens langs. Die had al dagen last met de zelfroterende schotel op het dak van zijn camper. In die mate zelfs dat hij ze bijna niet meer durfde te gebruiken. Vandaag heeft men daar eens naar gekeken. Bleken de vier bevestigingsbouten helemaal los te zitten, eentje stond zelf op het punt er zo uit te vallen. Een spiksplinternieuwe en peperdure schotelantenne, verdorie. Had hij in plaats van Benidorm bijvoorbeeld naar Malaga gereden, was hij ze onderweg gegarandeerd kwijt geraakt. Van hieruit en van mijnentwege (alweer) een dikke proficiat aan de monteurs van Urbano. Dit is weer iets om bij te zetten in het lijstje Urbano-blunders.

Mieke is nog in Genk en nichtje Mette organiseert een familiequiz. Ons telefoongesprek wordt onderbroken door de aanmaning “We beginnen nu aan het vak geschiedenis en wetenschappen.” Wie het antwoord weet moet een papiertje omhoog steken met daarop de boodschap: “Ik weet het antwoord.” Doodgemakkelijk, verdorie.

Die avond kijk en luister ik gefascineerd naar Jules van Hessen in het programma ‘Maestro Jules onthult’. Deze avond fileert hij de 5de symfonie van Beethoven, de kort-kort-kort-lang symfonie, zeg maar. En jawel hoor, hoewel ik dat meesterwerk bijna integraal kan mee fluiten, krijg ik nu dingen te horen die ik er nooit in opgemerkt had. Ooit zag ik Leonard Bernstein op een gelijkaardige manier een pianoconcerto van Mozart en een symfonie van Haydn uitleggen en die muziek klonk plots héél anders. Morgenavond (dinsdag dus, NPO 2 om 22.40 u) doet Maestro Jules hetzelfde met mijn favoriet van alle Russische componisten: Sergei Rachmaninoff.     rob-wijnberger

unnamed
Mieke en Anita: zij kennen het antwoord al vòòr de vraag gesteld is.

Zo 25/12 Prei, selder en Verdi

 

Enkele uren geleden = stille nacht; deze morgen = stille dag. Méér katten op straat dan mensen en tijdens het uitlaten van Huub slechts één keer een ‘Merry Christmas’ te horen gekregen. Waarop alleen een totaal onverstaanbaar gegrom is gevolgd. Ondanks de geneugten van deze stralend mooie dag – we halen ’s middags toch 17,5 C° in de schaduw – hou ik me zoveel mogelijk gedeisd in de voortent. Hoe minder je jezelf laat zien, hoe meer je van die flauwe kerstwensen gespaard blijft. Marcel weet me toch wel te vinden en dat mag. Die doet niet mee aan de kerstfolliekes van de Britten en met hem kun je nog normaal praten over iets belangrijkere dingen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik wel even stond te kijken toen die begon over de ecologische voetafdruk. Dit soort gesprek had ik wel niet op een kerstdag verwacht. Marcel is dan ook een verwoed tuinier; zo’n man van “Patatten en tomaten op een roe” die ook nog zinnige en best te beluisteren dingen over prei en selder weet te vertellen. Het is niet velen gegeven.

Mieke belt. Ze is vanuit Durbuy in één moeite doorgestoken naar haar zus in Genk om daar met de kinderen en kleinkinderen een feestje te bouwen. Weer iets waar die vreemde Ome Guy uit het verre Spanje aan ontsnapt is.

Tot 2 januari heb ik nieuwe overburen op de plek waar die zware Winnebago in de grond is gezakt. Mensen uit Bonheiden, die na nieuwjaar weer naar huis moeten omdat ze in de verre verte de lokroep van het werk horen weerklinken. Tja, iemand moet er tenslotte voor opdraaien dat ik elke maand een karig pensioentje op m’n rekening krijg gestort. In de namiddag zie ik de dame in kwestie naar een streepje zon zoeken; hun plek ligt na 15 u al helemaal in de schaduw. Dus nodig ik de mensen uit om mijn terras maar te gebruiken zolang daar de zon nog op schijnt. Na een half uurtje steekt er een kille wind op en die mensen, helemaal in zomertenue uitgedost, krijgen kippenvel op armen en benen en trillen bijna uit hun huid van de kou. Neen, we komen niet mee naar binnen want we moeten iets gaan eten, klinkt het. Dat moest ik ook maar eens doen want Lea heeft net de overschot van mijn hazenrug laten aanrukken. Het smaakt me nog beter dan gisteren.

Die avond kijk ik met enorm veel plezier naar de film ‘The Quartet’, het regiedebuut van Dustin Hoffman. Het is genieten van het prachtige acteerwerk van wegens leeftijd eigenlijk al afgeschreven grote acteurs zoals Maggie Smith, Tom Courtenay, Billy Connoly, Pauline Collins en Michael Gambon. En dat allemaal overgoten met de onsterfelijk mooie muziek van Giuseppe Verdi. Meer moet dat niet zijn en ik maak het vaste voornemen om er morgen een integrale Verdi-dag van te maken. Maak daar maar een hele Verdi-week van want in m’n iPod zit toch een vijftiental van zijn opera’s…

img_2521
Mijn Britse buren Angela en Dave zijn van plan om dit ding pas binnen 2 weken uit het straatbeeld te halen… Geduld zwaar op de proef gesteld.

 

 

 

Za 24/12 Hazenrug

 

Kijk, zo moet kerstmis voor mij zijn: een azuren hemel, een stralende zon en zo goed als windstil. Eigenlijk mag het zo elke dag zijn maar daar heb ik, spijtig genoeg, niet over te beslissen. De keuze om bij dit lekkere weertje op je luie reet in de zon te zitten daarentegen beslis ik wél zelf en dus doe ik dat ook met een fanatisme waar IS een puntje aan zuigen mag.

Deze pret wordt wel enigszins getemperd door het nieuws dat Uplace tòch een bouwvergunning krijgt. Die is zo net voor kerstmis ‘en stoemelings’ door de Vlaamse regering vergund in de hoop dat het in de eindejaarsdrukte niet zou opvallen. Wel enorm opvallend is dat dit niet door diezelfde Vlaamse regering naar buiten wordt gebracht maar door de triomferende CEO van Uplace zelf. Waar Schauvliege wél mee uitpakt is dat ze dit jaar 464 ha natuurreservaat heeft erkend. Hoe verdomde hypocriet kun je zijn? Is heel die Vlaamse regering dan aangetast door tsjeverij van de bovenste plank? Nu ja, de fans van Club Brugge zullen wel verblijd zijn dan hun clubvoorzitter nu kruiwagenladingen poen kan scheppen op een braakliggend stuk grond in Machelen. Misschien dat er nu wat betere spelers aangekocht worden, je weet maar nooit. Komaan Hans Bonte, komaan Louis Tobback, komaan Bart Somers… gas geven en dat onding aanvallen in zijn zwakke flank. Als je eens mocht roeren in het rioolputje van dit dossier, waar politieke en zakelijke belangen schaamteloos door elkaar lopen, komt er een stank uit waarbij de geurhinder van Tessenderlo Chemie vergeleken veel weg heeft van een flacon Chanel N° 5. Vraag is hoe lang het duren zal voor er sprake zal zijn van Uplacegate waarvoor een dringende onderzoekscommissie wordt geïnstalleerd.

Bij mij hoeft men niet komen aandraven met complottheorieën en samenzweringen in de coulissen maar dat verhindert niet dat ik met een stapel vraagtekens zit over wat er op de kerstmarkt in Berlijn is gebeurd en in één adem over de werking van de Duitse geheime diensten en politie. Die jagen dagen lang op een onschuldige verdachte, vinden dan pas en heel toevallig persoonlijke papieren van de vermeende dader in de door hem gebruikte vrachtwagen en plots wordt die Anis Amri geliquideerd in een duister voorgeborchte van Milaan. Met in zijn rugzak bewaarde treintickets kan men zijn vluchtroute reconstrueren via Parijs, Chambéry, Turijn en Milaan. Toevalligheden bestaan, zoveel is wel zeker, maar in dit geval zijn het er toch wel heel veel op een rijtje.

Waar moest ik nog over nadenken? Over het opiniestuk van Yves Petry in de krant van gisteren. Petry geeft links er stevig van langs. In menig opzicht méér dan terecht, vond ik bij de eerste lezing en in grote lijnen kon ik me daarachter scharen. Nog vòòr ik aan de laatste alinea toe was, stonden de sociale media al roodgloeiend met platte verwijten, commentaren, insinuaties en toespelingen die ik in de tekst van Yves niet gelezen had. Dus doe je dat nog eens over, en nog eens. Dan merk je wel enkele tegenstrijdigheden op en je komt tot het besluit dat Petry maar beter romans kan blijven schrijven dat politieke opiniestukken. Wat niet wegneemt dat ook ik nogal wat bezwaren en commentaren heb op ‘links’, vooral dan omdat sp.a en Groen veel te vlot tegen het centrum aanschurken. Hetzelfde fenomeen doet zich in heel Europa voor; links is een beetje de koers kwijt en zit in volle puberale identiteitscrisis. Waar het heen moet, weet ik ook niet. Intussen blijf ik mijn hart (en de ingeplante defibrillator) wel aan de linkerkant dragen.

In het voor deze avond passende kader van ‘Nodig Eens Een Eenzame Uit’ nemen Huub en ikzelf bij F&L dankbaar de rol van invité op ons. Frank had zich al een week lang kreupel gezocht naar hazenrug want daar had hij nog eens zin in. Lea had een recept van Jeroen Meus opgesnord en in blijde verwachting schoof ik de benen onder de tafel. In een hoekje stonden de flessen Marques de Riscal te chambreren, een wijntje dat me in één wip decennia terug naar het verleden flitste, meer bepaald naar de Spaanse Brabander van mijn betreurde vriend Dirk Lambrechts. Ik verwachtte me aan een lekker rood gebakken hazenfiletje tot Lea ermee uit de keuken kwam. Holapola, dit is geen filet maar een hele haas min de poten en de kop; dit heeft meer weg van de rug van een lam dan van ‘rable de lièvre’. Nog nooit voorheen had ik zo’n enorme hazenrug gezien. Lea had de borden vervangen door schotels en dat ding hing langs weerszijden over de rand. Ik vond het op dwangarbeid lijken om één filet naar binnen te werken terwijl Frank zich zonder moeite door vier stuks worstelde en de laatste restjes vlees van het karkas begon af te schrapen.

Om halfeen ging ik naar huis. Het enige wat op de camping nog bewoog was het geflikker van de kerstverlichtingen. Zelfs geen dronken Brit die de nachtelijke kalmte met luidkeels gelal uiteen scheurde. ‘Stille Nacht’ in praktijk omgezet. Mooi.

Vr 23/12 Winterzonnewende

 

Nog een dag of drie geduld, denk ik dan maar, en dan is het weer voor een heel jaar gedaan. Tot dan is er geen ontsnappen aan. Dus moet je gelaten de achthonderdeenenveertigste stroperige versie van White Christmas ondergaan, krijg je de meligheid van Stille Nacht in alle talen en in alle mogelijke bezettingen over je heen. Zelfs op mijn geliefkoosde radiozender en ersatz voor Klara, namelijk Radio Classica Espagna, ontkom je er niet aan. Al een week lang proppen die je dagelijks een portie kerstliederen van enkele uren lang in de strot. Van zodra het donker wordt, durf je niet meer buiten te komen. Overal floept dan het geflikker op van kerstlampjes, al of niet op zonne-energie.

Eigenlijk nooit goed begrepen waarom men je van overal ‘prettige feestdagen’ toewenst en spreekt van ‘de mooiste tijd van het jaar’. Persoonlijk vind ik deze dagen helemaal geen gelegenheid om te feesten – ik haat verplichte nummertjes – en die over wat men ‘mooiste tijd’ noemt, heb ik ook zo mijn ideeën. Wat is er mooi aan grijze, lage hemels waaruit ofwel regen of smeltende sneeuw naar beneden dondert? Laat mij dan maar liever in de zon zitten zonder al die kunstmatig opgeblazen poeha, gedicteerd en opgelegd door de commercie.

Van die Warmste Week krijg ik ook al de vliegende krampen in de ingewanden. Je kunt je tv niet meer aanzetten of je wordt ermee rond de oren gemept. Zit elke leuteraar op je scherm met zo’n geel vlammetje (verplicht?) op de blouse of de revers van de jas. Zit iedereen zich uit te sloven voor een of ander ‘goed doel’ (de naam alleen al…) waar men voor de rest van het jaar geen poot naar uitsteekt. Nu wel want zo komt men misschien op tv. Op Facebook doet één enkele ware slogan de ronde: Als we het geld van defensie nu eens in al die sociale projecten stoppen en voor de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen een liefdadigheidsactie organiseren. Wat een hypocrisie toch allemaal. Mag ik deze periode dan gewoon afdoen als ‘dagen zoals andere’?

Zo, genoeg over dit door en door heidense feest om te vieren dat de dagen vanaf nu alweer langer beginnen te worden, listig door het instituut katholieke kerk gerecupereerd door er de geboorte van Christus aan vast te pinnen.

Zoals verwacht, en waar hier al ettelijke keren voor gewaarschuwd is, mag je kameraad Frank nooit vertrouwen met een rol- of vouwmeter in de hand. Je komt dan wel altijd iets te kort maar meestal heb je enorm veel overschot. Dat is ook weer het geval met de bestelde bloembakken; het is niet uitgekomen zoals uitgerekend. Dus denk je even mee en je doet een voorstel van mogelijke oplossing. Uiteraard heb je intussen af opgemerkt dat Frank een andere mogelijkheid in zijn hoofd heeft zitten en je weet dat je dan weken lang mag lievemoederen maar dat Frank niet van zijn idee zal afwijken. Laten doen, is dan de enige resterende gevolgtrekking. Het devies van Frank is: Waarom het eenvoudig houden als je het ooit moeilijk kunt maken. En dus hij tot laat in de avond doende geweest met ijzerzagen, snijmessen, boortjes en schroeven…

Jaja, je maakt wat mee op een camping, twee dagen voor kerstmis.399263_239640959500607_855625273_n