Za 31/12 Nieuw = oud

 

Nog enkele dagen doorbijten en dan hebben we al die kunstmatig opgeklopte en algemeen verplichte pret-ellende weer achter de rug. Al in de voormiddag begint het van overal te knallen. Algemene repetitie voor wat ons vanavond te wachten staat.

Mieke heeft voor deze middag een tafel gereserveerd bij Anna, haar lievelingsrestaurant van dit seizoen. Vorig jaar was dat nog Ta Casa. We hebben de tijd en dus rijd ik eventjes langs Alfaz om te tonen dat je van daaruit ook mooie vergezichten hebt op de baai van Altea/Albir. In het oude centrum zitten de terrasjes behoorlijk vol. Een terras wordt helemaal ingenomen door een grote, vrolijke bende jonge en zingende Spanjaarden. De tafeltjes staan vol lege bierflesjes; die groep zit hier dus al geruime tijd en die flesjes verklaren mede de uitgelaten sfeer. Binnendoor passeren we langs de woning van Rabisto en zien we dat Orange Grove en Costa Blanca nog altijd hopeloos potdicht zijn. Een honderdtal perfecte camperplekken die er nu onbenut bij liggen terwijl tientallen campers wild staan op parkings in Albir.

De zon schijnt en de maaltijd bij Anna is – zoals mag verwacht worden – zeer goed doenbaar. Ook hier wordt het terras grotendeels ingenomen door een groep jonge Spaanse koppeltjes dat de verjaardag van één van de kindjes viert. Het gaat er ook bij hen even vrolijk en luidruchtig aan toe als in Alfaz het geval was. We verslikken ons wel in onze koffie als enkele snotapen de nabij gelegen droge rivier hebben uitgekozen als oefenterrein voor het geknal van deze avond. Huub oefent zich in het wegkruipen.

Voor vanavond houden we het sober. Nog snel was kazen halen bij Consum en de laatste avond van het jaar afwachten. Ron en Marja zijn gastheer en –dame voor het gezelschap vaste Costa Blanca-gasten. Ze hebben hun plek helemaal afgespannen met zeilen en een straalkachel moet de nachtelijke temperatuur draaglijk maken. Sjef is er helemaal klaar voor om er eens goed in te vliegen en zijn vaardigheid als aanvoerder van de polonaise tentoon te spreiden. De enige vraag die ons op Helsinki 2 bezig houdt, bestaat erin of we Rummikub zullen spelen of kleurenwhist. Op het geknal hoeven we niet tot middernacht te wachten. Gelukkig zijn we nu met vier personen om, ieder op zijn beurt, Huub te troosten en gerust te stellen. De jongen weet echt niet meer waar te kruipen van angst. Een lot dat zowat alle honden, paarden, zelfs kanarievogels vandaag moeten delen. Arme dieren, domme mensen.

En zo wordt het dan toch nieuwjaar en als we gaan slapen, is er in de wereld niets veranderd.

Vr 30/12 Madammen in Benidorm

 

Mieke en Ria hebben het zich in het hoofd gehaald om Benidorm, dat goddeloze Oord van Verderf, te verkennen. Ze nemen bus 10 tot aan de terminus. Ze lopen langsheen de kustlijn en zo lang ze de ogen op zee gericht houden, valt het strand erg goed mee. Je mag je alleen de blik niet omkeren naar wat achter de strandboulevard allemaal aan urbanistische smakeloosheid is opgetrokken. Een replica van de hele Belgische kunstlijn, alleen nòg veel lelijker en veel hoger. Er staat zo’n menigte torenflats kriskras door elkaar opgesteld dat je er een hele dag kunt wandelen zonder ook maar één streepje zon te zien. Dan maar naar de oude stad. Daar vinden ze het best aangenaam, vooral omdat het nu nog dag is en dat dit stadsdeel nog niet onveilig wordt gemaakt door horden dronken Britten. Die liggen nu hun roes van vorige avond nog uit te slapen. In een kleine bodega begeven ze zich aan de tapa’s. Iets verderop binden ze bakkerij Granier en van daar brengen ze lekkere gebakjes mee.

Het mannenvolk heeft zich intussen onledig gehouden met in de zon zitten lezen, enkele onderbrekingen daar gelaten. Zo bijvoorbeeld moest ik dringend naar CloudWifi om het abonnement te verlengen. Anders zouden we op 2 januari zonder internet zitten. Weer een mooi staaltje van Spaanse logica mogen beleven. Om zeker te zijn, vraag ik verlenging tot 15 juni. Dat betekent dus 5,5 maanden, zijnde € 110. Zegt die mevrouw dat ik beter af ben met een verlenging van 6 maanden want dan krijg ik een korting van € 10, wat in het totaal dus ook € 110 maakt. ¿Que? Ja maar, mevrouw, daar doe ik dus geen profijt aan en ik moet vòòr 15 juni toch weer naar huis. “Dan komt u net voor uw vertrek weer naar hier, mijnheer, om uw verbinding officieel af te sluiten en ik betaal u de resterende dagen tot 3 juli terug.” Jaja, met een beetje opletten, zijn er in Spanje best zaakjes te doen.

Daarna even bij de gasman binnen zodat we minstens tot na nieuwjaar verzekerd zijn van verwarming. Daarmee kan ik de Trumakachel in de caravan weer eens proberen aan te steken. Wat niet direct wilt lukken, natuurlijk, en heel veel moeite kost.

Zowel Hugo als Bert hebben het druk met de nieuwe inwoners van Helsinki 1. Eerst blijkt de wifi niet aangesloten – tegen wat men bij CloudWifi beweert – daarna klopt de toegangscode niet, noch met die eerder gebruikelijk was, noch met de nieuwe die CloudWifi heeft opgegeven.

Er gaat een bende gamba’s + een halve knol knoflook in de pan en met een sneetje brood van Granier benadert dat een maaltijd met Gault&Millau-allures.

img_4276
Twee vrolijke madammen, wachtend op bestelde tapa’s.
img_4269
Willen we elkaar fotograferen?
img_4270
OK, Ria, maar ik ga dan wel eerst een beetje poseren…

 

 

Do 29/12 Blij en droevig nieuws

 

Een telefoontje van de receptie: Er is voor jou een postpakket toegekomen. Een perfect nieuwjaarscadeau getiteld ‘De Leuvense Scene’. Einde jaren 60, begin jaren 70 was Leuven namelijk een broeinest waar elke koekoek zijn muzikale ei in leggen kwam. Rock, pop, jazz, blues, folk, elektronische muziek… elke bruine kroeg (iets wat nu niet meer bestaan mag) trok muzikanten en luisteraars aan die zich in een van die genres specialiseerden. Of zoals ik, alles door elkaar heen speelde. Je had de Seven Oaks, de Harp, Reynaert, de Ark, de Slof, de Hangmat, de Wereld, den Delper… Jan De Vijver maakte op de Oude Markt een iconische foto met daarop zowat iedereen die toen en ook nog veel later brokken maakte in de vaderlandse muziekgeschiedenis. Die foto heeft vzw Fonk ertoe aangezet om op die periode en die mensen terug te blikken tot voordeel en lering van toekomstige generaties.

En wie is de milde afzender? Kameraad Jo Stulens, een al even grijze oude sloeber waar ik qua artistieke smaak in de beeldende kunsten niet altijd mee eens ben maar tegen zijn gevoel voor gortig droge humor kan ik helemaal geen enkel bezwaar in brengen. Iemand van ‘Les Copains d’abord’, qua. Fluctuat nec mergitur, zoals Brassens zegt. Bedankt, Jo.

Met al dat moois zou een mens nog vergeten dat we bezoek hebben waar Mieke haar organisatietalent op kan botvieren. Ze loopt weer over van plannetjes en goed gevulde dagprogramma’s. En laat het nu vandaag net weer erg mooi weer zijn; dus moet heel dringend het strand van Albir verkend worden. We rijden maar meteen de parking van Frax op. In de vrees dat het gezelschap welke elke tegel op de promenade wilt tellen, steven ik maar meteen en zo goed als blindelings de richting uit van de Cap Blanch. Als mensen zich moe willen maken, is dat voor hun rekening maar ik zoek wel een plekje op een terras. Het wordt dat van Brew Rock, het terras het dichtst bij mijn vorige vaste stek gelegen, en voorheen Heartbreak Café. De enige bekende persoon die er voorbij komt is Adri ‘Mooooiiie bal’. Om deze mooie dag nog iets completer te maken, lopen we naar restaurant Anna. Wie zit er op het zonnige terras van de cerveceria achter Kaktus Hotel? Rabisto en Lapin. Kus, kus, zoen, zoen, en alles goed, ja? Wij komen naar Albir om bij Anna te eten en zij gaan naar Benidorm voor oesters. Zoals altijd valt het daar weer erg mee. In die mate zelfs dat ik ermee leven kan dat ik de Azencross in Loenhout heb moeten missen. Mathieu heeft daar een verdomde doodsmak gemaakt, achteraf zonder erge blessures maar zoals die op zijn hoofd terecht kwam en bleef liggen, was het ergste te verwachten.

Wat wel veel erger is: die avond krijg ik een overlijdensbericht binnen. Tienne van den Ambi, zoals hij in heel Leuven en ver daarbuiten bekend is, is niet meer. Weer een jaargenoot minder. Weer een geweldige collega minder. Het mag hier misschien niet zo direct gezegd worden, maar in feite was Tienne al twintig jaar lang dood. Alleen wist hij het zelf niet en wilde hij niet sterven. Dat iemand met zo’n levenswijze toch nog 72 kon worden, mag eigenlijk een medisch wonder heten. Hoe dan ook, met hem wordt een zeer bepalend tijdvak definitief afgesloten. Ik zie hem nog altijd in de Reynaert binnen komen als één van de allereerste klanten met de boodschap dat ik in wit hemd en mét stropdas achter de toog moest staan. “Je moet aan de mensen laten zien dat jij hier de baas bent,” was zijn wijze raad. Raad waar ik wel naar luisterde maar nooit ofte nooit toepaste. Met Etienne verschilde ik nogal regelmatig – om niet ‘altijd’ te zeggen – van mening inzake hippies, mei 68, over horeca en de samenleving, over muziek en sluitingsuur, over het verschil tussen goede en slechte klanten, over poefboek en hoe uiteindelijk toch je centen vast te krijgen. Maar… we zijn altijd vrienden geweest en gebleven. Na sluitingsuur van m’n kroeg, passeerde ik wel eens bij hem voor een afzakkertje en voor een grandioze portie lachen. Ik zag daar Limburgse deernen op de tafels en de toog dansen, en ééntje daarvan is later mijn teerbeminde vrouw geworden.

Ik hoop dat je eindelijk de erg verdiende rust hebt gevonden, Tienne!15749801_732422793580400_157317275_n

maxresdefault
Iconische foto van Jan De Vijver met heel veel schoon volk…

Woe 28/12 Bezoek gearriveerd

 

Het moet natuurlijk weer lukken dat het weer een serieuze omslag kent net op de dag dat Mieke naar hier komt. Dan hebben we enkele prachtige, zonnige dagen gekregen, en hopsa, vandaag is het weer bewolkt; erger nog: het ziet er sterk naar uit dat elk ogenblik kan beginnen regenen. Gelukkig blijft het droog.

Het is weer rekenen. Je kijkt de vlucht na op internet en daar staat dan: vertraging van 16 minuten. Twee minuten later: aankomst zoals gepland. Je rijdt de camping buiten op het ogenblik dat de vlucht uit Brussel zou moeten landen en aan de luchthaven staan er drie netjes op je te wachten; ze hebben net hun sigaretje gehad. Goed gerekend, goed gereden.

Met de madammen had ik afgesproken dat ze de sleutel van Espagna 20 bij mij zouden leggen. In plaats daarvan ligt er een briefje: sleutel op de receptie. Eerst koffie. Mijn tijdelijke gasten vinden het hier best aangenaam, lekker warm in vergelijking met waar zij vandaan komen. Zelf vind ik dat bedenkelijk want koud en overtrokken, soms een zonnestraaltje en slechts 19 C°.

Dan Jan en Ria afgeleverd op hun tijdelijk onderkomen, uitpakken en alweer de auto in richting Albir. De dames naar Consum, Jan en ik naar Mateo. Oeps, die is dicht. Zijn wintervakantie blijkt dit jaar vroeg te beginnen. Dan maar aan de overkant van de straat in brasserie Miramar maar gaan wachten tot de dames gevonden hebben wat nodig is. Miramar is in handen van een persoon uit Hasselt, alleszins dat is wat Marcel me verteld heeft.

We eten samen en we spelen Rummikub, tien partijen lang. Het gezelschap is om 5.30 u moeten opstaan en dus hoeft het niet te laat te worden. Fijne dag. Tot morgen.

Di 27/12 Pen & Zwaard

 

Vandaag deel twee van de Verdi-week: Un Ballo in Maschera en Nabucco. En als je daar doorheen zit, is de dag al een heel eind opgeschoven naar de vallende duisternis. Tussendoor knap je wat karweitjes op; immers, morgen komt de grote inspectiedienst langs. De overburen uit Bonheiden verhuizen naar de Golf en hebben daar nu een plekje samen met hun vrienden. Hoe dan ook, ginds hebben ze in één dag meer zon dan ze hier tegenover tijdens hun hele verblijf kunnen krijgen.

Met de madammen ga ik eens een kijkje nemen in Espagna 20. Hoe zit dat met de verwarming? Is de badkamer in orde? Kan ik de koelkast al aanzetten? Is er tv en internet? Zijn de bedden opgemaakt? Je wilt immers niet dat je vrienden daar morgen nog allemaal aan moeten beginnen.

F&L zijn naar het plantencentrum want nu moeten de nieuwe bloembakken natuurlijk ook nog passende inhoud krijgen. Lea wilt die rekken zo snel mogelijk begroeid zien en kiest voor één soort groen. Frank heeft zich duidelijk verslikt in de inhoud van die bakken en mag nog enkele zakken potgrond aanvoeren.

Een Britse buurman van Marcel moet weer naar huis maar die manoeuvreert zijn caravan op de meest klunzige manier en hij blijft dat koppig doen, daarbij alle waarschuwende kreten en goedbedoelde aanwijzingen in de wind slaand. In een bepaalde fase van zijn pogingen moet men met man en macht een boompje zoveel mogelijk uit de weg trekken of hij zou er zijn hele flank mee aan flarden rijden. Je vraagt je toch wel af of je zo’n dwaze en dus gevaarlijke chauffeurs niet goedschiks/kwaadschikts van het wegennet vandaan moet houden.

Huub is duidelijk niet in goede doen; hij heeft vandaag vier keer moeten overgeven met veel slijmen. Ik moet hem echt verplichten (lees: mee sleuren) om zijn wandeling te maken. Hij ondergaat dat erg lusteloos. Als dat morgen niet beter gaat, wordt het een verplichte passage bij de veearts. Nog lang vòòr zijn normale etenstijd kan ik mijn onrust opgeven; hij komt ongedurig bedelen en schrok zijn kom leeg.

Met veel interesse kijk ik nog maar eens naar de reeks ‘De Pen en het Zwaard’ waarin journaliste Fidan Ekiz op zoek gaat naar kritische journalisten in landen waar men het met de persvrijheid niet zo nauw neemt (Turkije, Rusland, Myamar, Hong Kong, Columbia, Uganda…). Die reeks was eerder al op NPO te zien maar als ex-journalist vind ik een revisie meer dan waard. Te meer omdat we binnenkort België aan dat lijstje mogen toevoegen als het van de grootste politieke partij van dit land afhangt. Waar BDW zijn zinnen op zet, is ronduit schabouwelijk te noemen. Na zijn uitspraken over wereldvreemde en incompetente rechters, activistische en politiek geïnspireerde advocaten, bedriegende Syrische vluchtelingen heeft hij nu zijn kanon gericht op journalisten. Die zijn naar zijn normen té opiniërend, totaal partijdig en onbetrouwbaar. Als je dat maar vaak genoeg herhaalt, zal er in de publieke opinie wel iets van blijven hangen, is het duidelijke leidmotief van deze tactiek. Of je kwebbelt zijn propagandataaltje na, of je wordt veroordeeld tot de valbijl. Gelukkig heten niet alle journalisten Kathleen Cools, de dame die al mentaal klaar komt als ze de naam BDW mag uitspreken. Gelukkig zijn er nog journalisten die zich baseren op FEITEN, mensen van check & double check en die zich niet in het stof wentelen omdat de Grote Leider het dat oplegt. Helaas heeft hij zijn slag al thuis gehaald als je ziet welke bagger de media over zich heen krijgen in de sociale media. Wel ik daag iedereen uit om over de onafhankelijkheid van de media een boompje op te zetten maar dan enkel en alleen met argumenten die er toe doen en met mensen die er minstens enige notie van hebben hoe nieuwsberichten in elkaar zitten.

Verder was het genieten van Maestro Jules en het 2de pianoconcerto van Rachmaninoff. En voor wie dit meesterlijke werk gemist heeft… a.u.b. Graag gedaan. https://youtu.be/rEGOihjqO9w

Ma 26/12 Urbano-blunder nummer zoveel

Het is ook vandaag een rustige, zonnige dag geworden. Hoewel, toen ik vanochtend buiten kwam, en de zon nog niet boven de Sierra Helada was gerezen, tekende de thermometer slechts 2 C° aan. Tegen de middag waren er daar gelukkig maar toch 17 bij gekomen. Tweede kerstdag vandaag en dat brengt minder aangename herinneringen naar boven. Het is vandaag dan ook net 52 jaar geleden dat mijn moeder begraven werd. Laat het nu zijn dat we in 1964 nog een echte ‘White Christmas’ over ons heen kregen. Op kerstavond regende het maar op kerstdag begon het te sneeuwen zonder ophouden. Het was de wens van mijn ma om in Borgloon, haar geboorteplek, begraven te worden en dat betekende dus dat we ons vanuit Leuven al slippend en tegen amper 20 km/uur naar ginds moesten verplaatsen. We kwamen bijna een uur te laat aan in de kerk en na de dienst moesten we door een enkelhoge laag sneeuw naar de begraafplaats baggeren. Nooit heb ik zo’n kil gevoel gehad als toen, noch fysiek noch mentaal. Ik denk zelfs dat ik mijn constante kouwelijkheid die dag heb opgelopen. Sinds die dag bestempel ik een temperatuur beneden 20 C° als ‘fris’, tot 25 C° is het ‘lauw’ en pas als het tegen 30 C° aanloopt, spreek ik van ‘warm’.

Ondanks de zon was het vandaag dus ‘fris’. De gelegenheid om aan mijn gisteren beloofde Verdi-dag te beginnen en een hoop te lezen. Helaas ben ik niet bij dat eerste niet verder geraakt dan Otello en Simon Bocanegra. Toevallig zit er tussen het leeslijstje een kerstessay van Rob Wijnbergen, de hoofdredacteur van de nieuwssite De Correspondent. Titel daarvan: “Waarom onze politiek geregeerd wordt door doodsangst”. Het doornemen ervan nam zowat 20 enorm lezenswaardige minuten in beslag; het nadenken ervoor zal nog wel een week of zo voortduren. Als het me lukt, zet ik het hier in annex.

Petra komt een kopje koffie drinken. Blijkt dat haar Bert lijdt aan dezelfde ziekte als alle ouder wordende mannen, namelijk aan het dat-kan-ik-nog-wel-syndroom. Mannen die niet kunnen aanvaarden dat ze door hun leeftijd zijn ingehaald, die het moeilijk krijgen met bepaalde klussen maar dat nooit ofte nooit zullen toegeven, mannen die menen dat 72 moet gelezen worden als 27, die denken dat ze de natuur op het verkeerde been kunnen zetten en die niet meer naar hun lichaam luisteren of dat nog altijd niet voldoende kennen. Zelf heb ik daar ook wel last van gehad maar nadat het hart een waarschuwing heeft gegeven, gaat het daarmee allengs beter. Die opgedrongen ik-doe-het-nog-wel-zelf-drang heb ik intussen afgeleerd; dat blijkt vooral valse trots te zijn en dus niet nodig.

De madammen komen Helsinki 1 poetsen want Willy en zijn vrouw verhuizen binnenkort van Valencia 6 naar hier. En dan is het weer cross in Zolder en spijtig genoeg komt het verwachte rechtstreekse duel tussen Wout en Mathieu er niet. Zelfs voor de laatste in zo’n cross doe ik m’n hoed af. Gisteren zag ik nog de reportage eens terug over het laatste jaar van Sven Nijs en als je ziet wat die kerels er allemaal moeten voor doen en laten om een platte prijs te rijden, of helemaal door het ijs te zakken, verdient alleen maar groot respect. Als je dan al die taaie trainingsarbeid ziet verloren gaan door een gebroken ketting, een kapot getrokken versnellingsapparaat, een leegloper of een schoen waarvan de sluiting het niet meer doet, is dat natuurlijk uitermate triest maar wel de harde sportwet.

In de late namiddag komt Marcel nog eens langs. Die had al dagen last met de zelfroterende schotel op het dak van zijn camper. In die mate zelfs dat hij ze bijna niet meer durfde te gebruiken. Vandaag heeft men daar eens naar gekeken. Bleken de vier bevestigingsbouten helemaal los te zitten, eentje stond zelf op het punt er zo uit te vallen. Een spiksplinternieuwe en peperdure schotelantenne, verdorie. Had hij in plaats van Benidorm bijvoorbeeld naar Malaga gereden, was hij ze onderweg gegarandeerd kwijt geraakt. Van hieruit en van mijnentwege (alweer) een dikke proficiat aan de monteurs van Urbano. Dit is weer iets om bij te zetten in het lijstje Urbano-blunders.

Mieke is nog in Genk en nichtje Mette organiseert een familiequiz. Ons telefoongesprek wordt onderbroken door de aanmaning “We beginnen nu aan het vak geschiedenis en wetenschappen.” Wie het antwoord weet moet een papiertje omhoog steken met daarop de boodschap: “Ik weet het antwoord.” Doodgemakkelijk, verdorie.

Die avond kijk en luister ik gefascineerd naar Jules van Hessen in het programma ‘Maestro Jules onthult’. Deze avond fileert hij de 5de symfonie van Beethoven, de kort-kort-kort-lang symfonie, zeg maar. En jawel hoor, hoewel ik dat meesterwerk bijna integraal kan mee fluiten, krijg ik nu dingen te horen die ik er nooit in opgemerkt had. Ooit zag ik Leonard Bernstein op een gelijkaardige manier een pianoconcerto van Mozart en een symfonie van Haydn uitleggen en die muziek klonk plots héél anders. Morgenavond (dinsdag dus, NPO 2 om 22.40 u) doet Maestro Jules hetzelfde met mijn favoriet van alle Russische componisten: Sergei Rachmaninoff.     rob-wijnberger

unnamed
Mieke en Anita: zij kennen het antwoord al vòòr de vraag gesteld is.

Zo 25/12 Prei, selder en Verdi

 

Enkele uren geleden = stille nacht; deze morgen = stille dag. Méér katten op straat dan mensen en tijdens het uitlaten van Huub slechts één keer een ‘Merry Christmas’ te horen gekregen. Waarop alleen een totaal onverstaanbaar gegrom is gevolgd. Ondanks de geneugten van deze stralend mooie dag – we halen ’s middags toch 17,5 C° in de schaduw – hou ik me zoveel mogelijk gedeisd in de voortent. Hoe minder je jezelf laat zien, hoe meer je van die flauwe kerstwensen gespaard blijft. Marcel weet me toch wel te vinden en dat mag. Die doet niet mee aan de kerstfolliekes van de Britten en met hem kun je nog normaal praten over iets belangrijkere dingen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik wel even stond te kijken toen die begon over de ecologische voetafdruk. Dit soort gesprek had ik wel niet op een kerstdag verwacht. Marcel is dan ook een verwoed tuinier; zo’n man van “Patatten en tomaten op een roe” die ook nog zinnige en best te beluisteren dingen over prei en selder weet te vertellen. Het is niet velen gegeven.

Mieke belt. Ze is vanuit Durbuy in één moeite doorgestoken naar haar zus in Genk om daar met de kinderen en kleinkinderen een feestje te bouwen. Weer iets waar die vreemde Ome Guy uit het verre Spanje aan ontsnapt is.

Tot 2 januari heb ik nieuwe overburen op de plek waar die zware Winnebago in de grond is gezakt. Mensen uit Bonheiden, die na nieuwjaar weer naar huis moeten omdat ze in de verre verte de lokroep van het werk horen weerklinken. Tja, iemand moet er tenslotte voor opdraaien dat ik elke maand een karig pensioentje op m’n rekening krijg gestort. In de namiddag zie ik de dame in kwestie naar een streepje zon zoeken; hun plek ligt na 15 u al helemaal in de schaduw. Dus nodig ik de mensen uit om mijn terras maar te gebruiken zolang daar de zon nog op schijnt. Na een half uurtje steekt er een kille wind op en die mensen, helemaal in zomertenue uitgedost, krijgen kippenvel op armen en benen en trillen bijna uit hun huid van de kou. Neen, we komen niet mee naar binnen want we moeten iets gaan eten, klinkt het. Dat moest ik ook maar eens doen want Lea heeft net de overschot van mijn hazenrug laten aanrukken. Het smaakt me nog beter dan gisteren.

Die avond kijk ik met enorm veel plezier naar de film ‘The Quartet’, het regiedebuut van Dustin Hoffman. Het is genieten van het prachtige acteerwerk van wegens leeftijd eigenlijk al afgeschreven grote acteurs zoals Maggie Smith, Tom Courtenay, Billy Connoly, Pauline Collins en Michael Gambon. En dat allemaal overgoten met de onsterfelijk mooie muziek van Giuseppe Verdi. Meer moet dat niet zijn en ik maak het vaste voornemen om er morgen een integrale Verdi-dag van te maken. Maak daar maar een hele Verdi-week van want in m’n iPod zit toch een vijftiental van zijn opera’s…

img_2521
Mijn Britse buren Angela en Dave zijn van plan om dit ding pas binnen 2 weken uit het straatbeeld te halen… Geduld zwaar op de proef gesteld.