Lang leve Jan en Axelle

vos+kip
Volgens mijn vriend Omer H. ken ik niets van voetbal en ik zal hem daarin niet tegenspreken. Op decimeters na zie ik niet wanneer het buitenspel is of misschien ook niet, ik snap de finesses van een aansluitende verdediging niet, zie de schoonheid van een transversale doorsteekpass niet meteen, weet niet wanneer een penalty al of niet terecht wordt toegekend en strategische lijnen over het middenveld ontgaan me compleet. Aan de andere kant kan ik ook geen noot muziek lezen, ken ik het verschil tussen fa-kruis en mi-bemol niet, heb ik nooit de Salzburger Festspiele bezocht of ooit in het Muntkoor meegezongen. En dat allemaal heeft me nooit belemmerd om hartstochtelijk van muziek te houden.
Om maar te zeggen dat ik verdorie aardig kan genieten van het WK in Brazilië. Of moet ik eerder zeggen: de randverschijnselen ervan? Wat er zich op het veld afspeelt is voor mij blijkbaar minder interessant dan wat er op de tribunes of in de tv-studio te zien is. Met opengesperde mond van bewondering luister ik naar de taalvaardige spitsvondigheden en de kritische geluiden van Jan Mulder, die bij Karl Vannieuwkerke nog meer spitant uit de hoek komt dan bij DWDD. Kunst met hoofdletter K is me dat. En meer dan Messi, Neymar of Rodriguez is dit voor mij hét WK van Axelle Despiegelaere, de prille schoonheid uit Izegem. Vanzelfsprekend is dit alleen maar mogelijk gemaakt door de commerciële flair en de nooit te stillen winsthonger van de FIFA-bobo’s die zichzelf veel belangrijker vinden dan de overbetaalde, te weinig getrainde en overdreven gepamperde watjes die ze het in veld jagen tot meerdere glorie van hun respectievelijke vaderlanden. Mensen lieve deugd, wat een slechte cinema is me dat toch allemaal met dat vlaggengedoe voor de wedstrijden. Staan daar 22 miljonairs met de hand op het hart (nog zoiets wat we klakkeloos van de Amerikanen hebben overgenomen) zich de keel schor te brullen in een hymne waarvan weinigen de tekst kennen, intussen alleen denkend aan de steile stijging van hun eigen marktwaarde. Heb je die Zwitsers ploeg als eens bekeken? Daar zitten hooguit twee ‘native born’ Zwitsers bij; de rest is allemaal import. En die maar lekker mee zingen met het volkslied van een land waar je als EU-burger al met een scheef oog bekeken wordt, tenzij je met zakken vol zwart geld de grens oversteekt.
En dan die opgefokte tronies die vastberadenheid moeten uitstralen, die etalages vol tatoeages en die waanzinnig absurde kapsels. Het lijkt wel een catalogus van Leuven Centraal. Je moet het maar beleven dat je dochter op een zonnige dag met zo’n kerel komt aandraven.
Om alle misverstanden te vermijden: ik heb ook wel een boontje voor onze Rode Duivels. Ondanks het krakkemikkige spel dat ze tot nu toe hebben getoond. Terwijl deze krant gedrukt wordt, moeten ze de USA nog eerst opzij zetten, en dan Argentinië en daarna de Hollanders. En hopelijk lukt hun dat ook nog. Maar moeten die thuisblijvende nuchtere Belgen nu plots ook die volledig van de pot gerukte oranjegekte van onze noorderburen overnemen? Je struikelt in onze straten over tricolore dundoeken terwijl je die vlag op 21 juli ternauwernood aan het stadhuis kunt zien wapperen. Mayonaisefabrikanten, verzekeringsmaatschappijen en andere bedrijven die een graantje willen meepikken, hangen de achteruitkijkspiegels van onze wagens vol driekleurige reclameboodschappen. Vervalsers van merkkledij kunnen nauwelijks volgen met het aanmaken van shirts met het nummer 14 van onze Leuvense Dries. Je zit met ongeduld te wachten op de eerste snuggere die zijn huis in zwart/geel/rood schildert. Intussen breken partijvoorzitters zich het hoofd over de vraag: hoe dit land bijeen te houden.
Persoonlijk kijk ik reikhalzend uit naar 5 juli. Niet omdat de Rode Duivels die dag de Argentijnen flink op doos geven maar omdat de startvlag van de Tour de France dan naar beneden gaat. Na het voetbalSPEL krijgen we dan wielerSPORT te zien. Want geef toe: iemand die zich 7 uur lang de ziel uit zijn lijf trapt, en onderweg nog enkele Alpencols te verteren krijgt, is m.i. iets meer atleet dan een voetballer die na twee keer 45 minuten geen poot meer kan verzetten wegens krampen. Vive le velo!

Advertenties