Last call for drinks!

images-16Ziezo, aan alles komt een eind, en daarmee is dit dan ook mijn allerlaatste bijdrage aan Camperhuub. Plechtig beloofd. Als u dit leest, ben ik er hoogst waarschijnlijk al niet meer. Na een half leven rondhangen in doorrookte donkerbruine kroegen en een heel leven lang onmatig misbruik van blauwe Bastos en Gauloises Caporal moest er wel een joekel van COPD om het hoekje loeren. Dat ik het desondanks toch nog bijna 76 jaar heb weten uit te zingen, botst in de medische wereld op enige verbazing. Helaas, in deze fase van het emfyseem is een verder menswaardig bestaan toch wel heel erg moeilijk. Gelukkig staan wetgevers en artsen voor één keer aan mijn kant, zodat ik toch nog kon kiezen tussen een lang gerekte verstikking of vertrekken met een glimlacht. Tja, dan is de keuze snel gemaakt. Vandaar.

In een onbewaakt ogenblik had ik gezworen nooit nog één letter te schrijven. Dom van me, want dat resulteerde in de reisblog Camperhuub. De camper is er niet meer, hond Huub gelukkig nog wel. Was het verwaande ijdelheid dat me dreef, of het waanidee dat ik nu en dan toch nog wat te zeggen hadden? Ik weet het niet. Och, al met al moet u maar denken dat u dank zij al die door mij gepubliceerde onzin geen andere nonsens hoefde te lezen en uzelf troosten met het idee dat ik nu wel echt helemaal uitgeluld ben.

Terugdenkend aan Dirk Lambrechts (die van de vorige bijdrage) – en al die andere geweldig mooie vrienden die hem (en mij) zijn voorgegaan – kom ik automatisch weer uit bij dat prachtige gedicht van Dylan Thomas. Op dit ogenblik vind ik vooral één strofe daarin zeer belangrijk, namelijk deze:

Though wise men at their end know dark is right,

Because their words had forked no lightning they

Do not go gentle into that good night.

Intussen ben ik oud en wijs genoeg geworden om te weten dat er niet aan te ontkomen is dat je ooit de goede donkere nacht in moet en dat mijn woorden nog nooit één bliksemschicht kon doen splijten. Verzetten tegen het doven van het licht is dus niet nodig. Luister eens hoe Dylan Thomas zelf dit gedicht voordraagt:

https://youtu.be/g2cgcx-GJTQ

Om in ongeveer dezelfde sfeer te blijven, toch nog iets van mijn lievelingsdichter Jan Slauerhoff. De laatste strofe van zijn (wellicht laatste?) gedicht ‘In Memoriam mijzelf’.

Ik deins niet voor de grens,

Nam afscheid van geen mens,

Toch heb ik nog een wens,

Dat men mij na zal geven:

“Het goede deed hij slecht,

Beleed het kwaad oprecht,

Hij stierf in het gevecht,

Hij leidde recht en slecht

Een onverdraagzaam leven.”

 

Gelieve dat “onverdraagzaam” in de laatste zin correct te interpreteren en er misschien het woordje “soms” aan te laten vooraf gaan. Tenslotte was mijn leven één groot feest.

Ook na het overlijden van Dirk L, van de vrienden Eddy W, Stef P, Makke L, Frits D, Jos VH, Dirkje VE, Jo Ph, en die ontelbare anderen die in deze wereld gemist worden, bleef deze aardkloot draaien, werd deze wereld geregeerd door misdadig onbekwame minkukels, bleef kapitaal ons leven bepalen, bleef de mens – de naakte aap – zijn eigen nest vervuilen en bleef de klimaatwijziging verder om zich heen grijpen en bleven klefferige mooipraters haat prediken en mensen tegen elkaar opzetten. Dat zal ook na mij, en nog heel lang daarna, niet veranderen. Eigenlijk hoef ik dus niet zo heel veel te missen.

Het was me een genoegen, lieve mensen. Dank zij jullie mocht ik zwemmen in zeeën van vriendschap en oceanen van liefde. Gelukkiger kan een mens niet zijn. Merçi daarvoor.

Zorg goed voor jezelf en iedereen die je lief is. Het ga jullie allemaal goed. Zoals mijn vriend ‘tonton’ Eddy W liet noteren: “Ik heb een goed leven gehad en gun iedereen hetzelfde”.

Ciao.

Guy

 

En dan nog wat: wie benieuwd is naar wat mij al die decennia gedreven heeft, zeg maar, wat de leidraad in mijn leven was, mag hier nog eens naar luisteren:

https://youtu.be/g1Gf3LogQBE Tja, die onbereikbare en ontoegankelijke ster…guy

PS:

* Omilh me yah = Strijdkreet van de onvolprezen Fundacion Patagonista en Patagonisch voor “Ik ben tevreden” of “Ik ben voldaan” https://youtu.be/MxR9i0c8-Hg

* Mei aku boiki = Afscheidsgroet van de Mentawai op het eiland Siberut als iemand de paalwoning verlaat, en het wil zoveel zeggen als: “Ik ben effekes weg…”

 

What do you want to do ?

New mailCopy

13 reacties op ‘Last call for drinks!

  1. Prachtig ….
    Als het einde in zicht is, het goed is zo en klaar
    weet dan dat je altijd hier bent en wij een beetje daar
    Het ga je goed
    je vrienden Frey en Fabienne

  2. Dag Missotten, soms arrogante mins, maar toch heel graag gezien door velen. Het ga je goed en ondertussen kunt ge ons, van ergens of nergens, samen met Makke L, Frits D en alle andere vrienden, een beetje in het oog houden.
    Zelfs diene 1 keer per jaar ga ik toch missen.
    Sophie

  3. We zullen je missen vriend , je babbel aan je caravan op de Camping ,of als we elkaar tegen kwamen in Albir , adios Eddy en Martine

  4. ja Guy ik heb je leren kennen op PR stadhuis toen we de krantenknipsels over Leuven moesten verzamelen. Je schrijfsels waren pittig. Maar wat was ik blij met ‘Camper Huub’ Geen enkel stukske heb ik overgeslagen. Toen onze Egide er nog was hebben we dikwijls gediscussieerd over uw schrijfsels. Please geef hem ne knuffel van mij. ❤️

  5. Is dat efkes verschieten! Guy toch! Zo ineens.
    Ik herinner me nog je verhalen over de Mentawai, je stukjes commentaar in de krant als we een stuk gingen opvoeren bij het amateurtoneel, onze tooggesprekken in het Moorinneke (met buurman….).
    Rob en ik zullen je missen… Sterkte aan Mieke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s