Bastille

Dit had al drie dagen geleden moeten verschijnen. Als u verder leest, zult u wel begrijpen waarom het nu pas komt…

Deze morgen – we lagen nog in bed – rinkelde de telefoon. Een Engelstalige boodschap: mijn Mac is gekaapt; bijzonderheden zouden volgen. Toch maar even controleren en jawel hoor, het is van dattum. Hoopvol start je het ding op en kijk, helemaal zoals het hoort floept de startpagina aan, maar daar houdt het dan ook mee op. Voor het overige is je er geen beweging meer in te krijgen. Een vreemd gevoel overvalt je. Ben ik nu helemaal afgesloten van de rest van de wereld?

Nu had ik in het begin van dit jaar – in volle Spaanse overwintering – toch al een waarschuwing gekregen dat er wat aan de hand was. Op een bepaalde dag kwam ik niet verder dan naar een zwart scherm te staren. Gelukkig worden bepaalde campings aan de Costa Blanca bevolkt door even oude knarren als ik met dit verschil dat zij wél goede connecties met het thuisfront hebben. Zij hebben kennissen met enig verstand van het ingewikkelde digitale wereldje waarin we tegenwoordig noodgedwongen moeten leven. Via die weg kwam ik erachter hoe je de fabrieksinstellingen weer moest inladen. Dat lukte behoorlijk maar hoe zat het met al mijn toepassingen, met mijn archief, met mijn mailadres? Gelukkig had ik een harde schijf in reserve mee zodat ik eerder bewaarde gegevens weer kon inladen. Dat had ik waarschijnlijk maar beter niet gedaan want plots zat ik opgescheept met software die al ettelijke jaren geleden voorbij gestreefd was. Nu ja, voor even kon ik weer verder met het goede voornemen om van zodra ik weer in Leuven was meteen de mij vertrouwde Mac-shop op te zoeken. Immers, om het ginds in Spanje op te lossen, zou ik al zo goed als naar Madrid moeten rijden. Dichterbij kon je met je Mac nergens terecht. Bovendien zag ik me de problemen niet meteen klaar en duidelijk in het Spaans uitleggen. Helaas, intussen ben ik intussen al vijf maanden terug in Leuven en met mijn spreekwoordelijk uitstelgedrag ben ik nog altijd niet tot bij de technische knobbels van de Mac Store geraakt. Je went aan beperkte(ere) mogelijkheden; zo lang het ding werkt, zal het wel al goed genoeg zijn, zeker.

Heb ik in het verleden misschien duistere sites bezocht waarbij elk weldenkend mens een vermanend vingertje zou opsteken? Bwha neen, maar het kan wel zijn, natuurlijk. Mijn niet aflatende nieuwsgierigheid naar het gedrag en het taalgebruik van bepaalde personen brengt me namelijk nogal eens in verlegenheid. Je surft van de ene site naar de andere; een beetje onvoorzichtig klik je links en rechts op een verwijzing naar een desnoods nog meer louche pagina. Zo verzeil ik iets te makkelijk op extreme sites die een gedachtegoed verdedigen dat volledig in tegenspraak is met het mijne maar waarvan ik absoluut wil weten wat hen er toe drijft om zo te denken, te spreken en (soms) te handelen. Ik kan je verzekeren dat je er op sommige ogenblikken echt wel met rode oortjes bij zit en dat je onder het motto “Si tous les dégoutés s’en vont, il n’y a que les dégoutants qui restent” verder leest of diep beschaamd voor zoveel bagger je MacBook dichtklapt.

Heb ik in de tussentijd misschien te veel door mij veelvuldig gebruikte applicaties laten open staan zodat iedereen met een beetje handigheid in de materie op mijn MacBook kon zitten snuffelen en er malware op installeren? Ik weet het niet.

Heb ik met mijn beperkte kennis over het correcte gebruik van internet te vaak op verkeerde knopjes gedrukt, waarmee ik ongewild de deur wagenwijd heb open gezet voor misbruik. Ik weet het niet. Verdomme, ik ben tenslotte geen lid van de Amerikaanse Republikeinen of Democraten die grote kans maakt om verkozen te worden en zo nodig door de Russische geheime dienst moet geïnfiltreerd worden. Dedjuu toch, ik ben ook maar een gewone boerenpummel die niets of toch maar weinig te verbergen heeft, getuige daarvan al dit gelul op deze blog.

De vraag is niet of té veel willen weten wel goed is voor je mentale gezondheid. Roken is ook niet gezond en toch blijf ik het hardnekkig doen. Ondanks alle waarschuwingen. Ook deze ervaring zal me er niet van weerhouden om blijven vragen te stellen en naar antwoorden te zoeken. Zelfs als me dat hoogst waarschijnlijk een nieuwe laptop zal kosten want aan dit soort chantage zal ik nooit toegeven. Wat me in deze vooral krenkt, is dat er hier ergens op deze wereld een minkukel, een goedkoop gangstertje rondloopt dat voor een of andere reden me nu probeert te verhinderen om meer te begrijpen, meer te weten. Eigenlijk is dat zoveel als een inbreker over de vloer krijgen. Het niet zozeer de door hem veroorzaakte wanorde die je stoort, noch het verlies van wat hij mogelijk heeft meegenomen, maar wel dat hij totaal ongevraagd zijn vuile poten in jouw leven heeft gezet. Dat hij je privacy heeft geschonden.

Nu mag ik al een oude zak zijn, met ouderwetse principes en achterhaalde ideeën, maar enig gevoel voor “het mijn en het dein” is mij nog niet helemaal vreemd. Dat is gewoon een kwestie van respect. Helaas, dat respect verdwijnt sneller dan het voorspelde uitsterven van gewervelde diersoorten. Om de introductie van nummerplaatherkenning, bewakingscamera’s, vingerafdrukken op identiteitskaarten, enz. er ongehinderd door te drukken, zadelen onze machthebbers de goegemeente op met angstgevoelens onder het motto “Wie niets te verstoppen heeft, heeft ook niets te vrezen.” Daar moet je vooral goed voor opletten want die gezagdragers hebben het nooit over jouw RECHT om iets van jezelf niet in de openbaarheid te gooien. Daarin worden ze natuurlijk zeer geestdriftig geholpen door wat gemeenzaam ‘sociale media’ wordt genoemd. Hoe die er in een recordtempo in geslaagd zijn om ‘Big Brother’ te benaderen, zoniet voorbij te steken, is nauwelijks te vatten. In tegenstelling tot de overheid, die er met smoezen als veiligheid en oorlog tegen drugs en/of terrorisme wegkomen, doen zij doen gewoon uit platte commerciële verzuchtingen. En winst.

De dystopische romans ‘Fahrenheid 451’, 1984 of ‘A Clockwork Orange’ zijn intussen al helemaal verouderd en voorbij gesneld door de realiteit. Bradbury, Orwell en Burgess hebben, misschien gelukkig voor hen, niet meer moeten beleven hoe hun macabere voorspellingen ook bewaarheid zijn. Zelfs nog erger dan zij het zich konden voorstellen.

Dit is geen klaaglied omdat ik me danig in m’n kruis getast voel. Hoewel. Het is eerder een vaststelling dat we onder de voorwendsels “opening naar de wereld”, “vrijheid van meningsuiting” en “algemene bereikbaarheid van wetenschappen” (verzin hier nog maar enkele holle slogans bij) en ander gezwets, helemaal verslaafd zijn geraakt aan Google, Facebook, Twitter & C° en daarbij een flink deel van onze persoonlijkheid zo maar afstaan. We accepteren dat. Zo maar klakkeloos, zonder morren, zonder protest. Hoewel 1789 al een tijdje achter ons ligt, moeten we er misschien toch eens aan denken om deze nieuwe Bastille te bestormen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s