Opstekende herfstcafard

Patat, ’t is van dattum. Drie opeenvolgende dagen geen sprankeltje zonneschijn, drie dagen naar een compleet dicht gemetselde hemel staren en het begint te knagen. En dan hebben we het ondertussen nog droog gehouden. Doe er wat regen bovenop en er is met mij geen huis meer te houden. Niet te luidop klagen, anderzijds. De vorige jaren begonnen bij mij de eerste verschijnselen van een aankomende “herfstcafard” zich al eind augustus te manifesteren. Met die aanslepende zomer heb ik het nu toch al tot eind oktober volgehouden. Twee maanden gewonnen, dus. Zonder klagen! Of toch niet te veel.

Helaas, nu begint de onrust er weer in te sluipen. Onbewust raap je dan herinneringen bijeen aan warmere oorden, aan zonnigere tijden. Met iets meer dan gewone belangstelling kijk je dan uit naar de literair verantwoorde verslagen van vriend Leo, die met zijn Gina nu toch alweer een jaar of zo in Cambodja resideert. Zelf heb ik dat land twee keer bezocht en nog altijd denk ik er met gemengde gevoelens aan terug. Enerzijds de schittering van het tempelcomplex Angkor met daar lijnrecht tegenin het berustende optimisme waarmee een lokale gids over zijn jeugd onder de Rode Khmer vertelde; het interne vredige gevoel dat je overvalt bij een zonsondergang over de Mekong, maar dat bruusk verstoord wordt door een vrouw die haar dochtertje van vijf, zes jaar komt aanbieden. De doffe ellende in de ogen van de vissers in hun schamele paaldorpen in het meer Tonlea met daar tegenover de hoopvolle blikken van de patiënten in het centrum van Handicap International in Kampong Thom.

Vol ongeduld zit je te wachten op een berichtje van Frey en Fab (én hun hondje Pranil, natuurlijk) uit Griekenland. Dat koppel (eigenlijk trio) struint met de camper de kusten van het oude Hellas af, op zoek naar gratis plekjes aan het strand, op zoek naar de meest typische en goedkoopste eettenten, op zoek naar de laatste zon. Voor zover ik hen ken, gieten ze tussen die bedrijven door zichzelf vol met ouzo en/of retsina. Van zodra het er te fris wordt en de meeste Grieken na het toeristische seizoen aan hun winterslaap beginnen, verkassen ze dan wel naar het Spaanse Albir. Of misschien ook niet. Bij hen weet je maar nooit wat er zich aanbiedt. Gelukkige mensen.

Tja, en dan zit je met je gedachten toch alweer in Albir. Hoe zou het er ginder met de bekenden aan toegaan? Van Gerarda hebben we weliswaar vernomen dat het met Louis niet zo bijster goed gaat. Frank en Lea laten wel regelmatig van zich horen en dus weet ik dat er een nieuwe keuken besteld is en dat er een nieuwe vloer in de veranda komt. Zou Lenneke en Tibor al terug zijn? Of Hugo al weer heel de camping op en af draaft – geen mens die weet waar exact hij altijd heen moet – blijft in het ongewisse. Voorlopig alsnog. Hoe hoog zou het onkruid tussen de tegels van m’n terras gegroeid zijn? Zou het binnen regenen aan die zwakke plek in de voortent? Je stuurt een mailtje naar kameraad Snelle Eddy en diens troostende commentaar beperkt zich tot een aanmaning om zo snel mogelijk in de auto te springen en de 2.000 km die ons scheiden meteen aan te pakken.

Om maar te zeggen dat de overtrokken grijsheid van buiten zich ook begint uit te spreiden naar de binnenkant van je hersenpan.

Voor dat soort beginnende zwartgalligheid had ik destijds maar één remedie: de Bondgenotenlaan. Een bezoekje aan De Slegte en/of platenzaak Campus. Je stond wel telkens voor een zwaar dilemma. Ofwel bleef je in de Bond strikt op één stoepkant en zonder omkijken stoomde je door tot aan De Slegte. Als je daar dan enkele uurtjes lang de boekenkelder + de begane grond + verdieping had uitgepluisd en je kon de aan de haak geslagen buit nog dragen, stak je aan de Vital Decosterstraat het zebrapad over en dook je Campus binnen. Hoe lang je daar bleef rondslenteren was in grote mate afhankelijk van wat je nog te spenderen had. Voor de prijs van een enkele lekkernij bij Campus kon je immers een hele stapel boeken aanschaffen. Helaas kenden Wim, Polle, Trikke en Pierre mijn voorliefde maar al te goed en ze vonden wel altijd iets waarvan ze vonden “Dit moet je echt wel eens beluisteren.” Dat ik ze daarin in negen gevallen op tien gelijk moest geven, heeft me wel veel geld gekost maar van elke plaat, van elke cd geniet ik nu nog altijd.

Nu houd ik hier een lijstje bij van boeken die ik nog graag zou willen kopen/lezen. Geen romans, wel non-fictie. Want om het met Brel (zie vorige bijdrage in deze blog) te zeggen: “Tous les matins je me botte le cul en disant : c’est pas assez, je ne sais pas assez de choses…” En dan komt je madame totaal onverwacht thuis met de resultaten van een onaangekondigd bezoek aan mijn geliefkoosde boekhandel Barboek. Drie boeken stonden op mijn lijstje, een vierde werd haar aangeprezen met de woorden “Dit zal zeker ook in de smaak van je man vallen.” Tja, na een tijdje word je enigszins voorspelbaar. Die boeken liggen hier nu uitnodigend voor me, een cd’tje van Puccini (Manon Lescaut met Maria Callas) in het apparaat, volume op 8.

En kijk, het is alsof de zon door de wolken priemt. Wie heeft er dan nog nood om naar Spanje te rijden?

PS:

Voor liefhebbers en andere nieuwsgierigen, de vangst van Mieke bestond uit:

Beatrice de Graaf: “Tegen de terreur, Hoe Europa veilig werd na Napoleon.”

David Christian: “Big History, het waanzinnige wetenschappelijke ontstaansverhaal van de mens, de wereld en het universum.”

Hans Rosling: “Feitenkennis, 10 redenen waarom we een verkeerd beeld van de wereld hebben en waarom het beter gaat dan je denkt.”

Adam Rutherford: “Een kleine geschiedenis van iedereen die ooit heeft geleefd.”

Nu nog voldoende tijd en doorzettingsvermogen vinden om me daar doorheen te wurmen.

 

 

Advertenties

3 reacties op ‘Opstekende herfstcafard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s