Beste rest van de wereld,

Slechts een weekend lang had ik de illusie dat er in dit rubriekje nu wel voldoende geluld was over onze lokale dorpspolitici. Niet dus. Blijkt dat deze blog ook gelezen wordt door mensen die er maar niet genoeg van krijgen. “Je gaat toch nog iets over de andere lijsttrekkers schrijven,” was de voorbije dagen een regelmatig weerkerende vraag. Wel, dat was ik dus helemaal niet van plan. En wel vanwege de eenvoudige reden dat ik over die mensen niets weet te melden. Of toch te weinig om er een volledige alinea aan op te hangen. In één geval zelfs omdat ik er niet over WIL schrijven, of toch zo weinig mogelijk.

Zal ik eens proberen om er niet over te schrijven?

Neem nu de lijst ‘Liever Leuven’. De naam alleen al. Wat wordt daar in vredesnaam mee bedoeld? OK, moest ik nu voor de keuze staan om in Antwerpen, Lokeren, Merelbeke of – de hemel beware me daarvan – terug in mijn geboortegat te wonen, zou daarop spontaan en met luide stem het antwoord ‘Liever Leuven’ klinken. Maar daar gingen de verkiezingen van vorige week niet over. Dus veronderstel ik dat mijnheer Laurent Goethals ons wilde aansporen om iets liever voor elkaar te zijn, iets meer te glim- en/of te schaterlachen, iets minder de ‘ettefretter’ uit te hangen. Tja, dat wilde de hippiebeweging in de jaren zestig ook wel. Toen stond ik daar al voor meer dan honderd procent achter, nu nog altijd trouwens, en meer dan ooit zou dat ‘Peace, brothers and sisters’ vandaag meer dan welkom zijn. Aan de andere kant zijn er maar weinig andere partijen die dat “lief zijn voor elkaar” niet zien zitten. Waarmee Goethals zijn clubje in feite overbodig maakt. Wat het resultaat trouwens duidelijk heeft aangetoond.

Dan hadden we nog Line De Witte, een dame waarvan ik – ondanks het feit dat ik haar van haar noch pluim ken – veronderstel dat ze best weet waarover ze het heeft. Om dat  een beetje te verifiëren, heb ik eventjes in het programma van de lokale PVDA zitten snuisteren. De woordenvloed en het voor ‘klein links’ specifieke taalgebruik wat daarin wordt gebruikt, kanonneerde me meteen een halve eeuw terug in het verleden, terug naar de tijd dat Louis Van Geyt communisme nog met een K schreef, weer naar de dagen dat je in Leuven niet op straat kon komen zonder te weten waar de alom op muren geverfde afkortingen AMADA, RAL, MLB, LSP, SAP, SVB voor stonden en wie het verschil daartussen in voor iedereen duidelijke bewoordingen wist uit te leggen meteen in het Guinness Book of Records terecht kwam. Voor zover ik van die ellenlange programmalijst iets begrepen heb, staat er maar weinig in waar je niet akkoord kunt mee zijn. Zeer mooi, allemaal, het lijkt wel een recept voor een perfecte, paradijselijke samenleving. Omdat ik ook wel eens een glimp van het beloofde paradijs wil opvangen, zou ik dus meteen op PVDA stemmen. Helaas ben ik intussen te oud en te stram geworden om nog nieuwe danspasjes aan te leren, laat staan dat ik erin zou slagen om de evenwichtsoefeningen en het grote spagaat te realiseren waarin die partij er maar niet in slaagt om zich volledig te distantiëren van autoritair stalinistische regimes.

En dan was er nog dat clubje waar ik geen woorden aan vuil maken wil. Behalve dit misschien. Zowat overal in dit gewest – en vooral in de Denderstreek – is dat duistere clubje aan een onbegrijpelijke revival toe. In Leuven daalt het succes t.o.v. 2012. Weliswaar maar met 16 stemmen, maar alle begin is moeilijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 reacties op ‘Beste rest van de wereld,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s