Beste David,

Na het debat met Phara de Aguirre kreeg je van éminence grise Walter Zinzen – later diezelfde avond – een leuk complimentje mee. Volgens hem kwam je over als een zelfzekere en welbespraakte jongeman. Of toch iets in die aard. In dezelfde adem gaf hij wel toe dat je voor hem een nobele onbekende was. Voor mij ben je dat trouwens ook. Alleszins als Grote Roerganger van de Leuvense Groenen. In een vervlogen tijdperk, ja toen nog, heb ik je wel vaag gekend. Bij het gezellige muziekgroepje Clochard speelde je vrolijke Ierse jigs en reels en in de communistische Masereelclub aan de Ierse Predikherenstraat stond je wel eens achter de toog. In de buurt werd dat hoekpand nogal eens, een beetje smalend bestempeld als “L’oeil de Moscou”. Samen met de weinige gelijkgestemden die er over de vloer kwamen, legde je wel wekelijks een sociaaldemocraat op je boterham. Rauw. Linkervuist omhoog kon je zo maar uit het hoofd alle strofes van de Internationale luidkeels meezingen, waarvoor ik je sterk bewonderde.

Door de overrompelende manier waarop je in een ik en een gij vuurrood wist in te ruilen voor fris meigroen is die bewondering nog toegenomen. Hoe je in een recordtempo jezelf wist op te werken tot kopman van Groen, is een prachtig staaltje van politiek doorzettingsvermogen en verdient mijn grootste waardering. Dat je ook nog 3.205 bolletjes achter je naam kreeg, mag me dan wel sterk verbazen maar noopt me om ‘châpeau!’ te zeggen. Proficiat dus.

Zondagavond zag ik je op tv breed grijnzend naast Mo staan, trots als een aap met zeven lullen. Hoera, hoera, je mocht mee het stadhuis in, samen met die eeuwig vermaledijde sociaaldemocraten (die van de dagelijkse boterham, weet je nog wel) en de op dat ogenblik minder vrolijk kijkende maar al even eeuwig vermaledijde tjeven. Wat mij vooral opviel, was dat je zelfs niet de minste moeite deed om de ‘Vae Victis’- blik achter je brede grijns te verstoppen. Een beetje kinderachtig, beste David, maar best te begrijpen in de euforie van het moment. Een beetje gevaarlijk ook want die overwonnenen zouden je vroeg of laat wel eens de rekening kunnen presenteren. Tenslotte zit je binnenkort met tien mensen aan de schepentafel en moet je met elk van hen door dezelfde deur.

De verdeling van de bevoegdheden is nog niet bekend maar, beste David, je ligt nu mee in het bed. Tussen twee door en door ervaren maar koele minnaars in. Vanaf 1 januari 2019 is de speeltijd voorbij en misschien eerder al raakt Groen onvermijdelijk de fel gekoesterde maagdelijkheid kwijt – toch een USP van Groen. Geen loze beloften meer, geen holle slogans meer, geen getoeter meer over een betere wereld en een meer leefbaar Leuven. Nu is het tijd om al die mooie principes ook in realiteit om te zetten. Het wordt geen makkelijke klus om de volgende jaren ook echt groene accenten te leggen, beste David, want het vorige schepencollege ging eerder al aan de haal met jullie stokpaardjes: klimaatneutraliteit, autoloze zondagen, fietsstraten en circulatieplan om er maar enkele te noemen. Misschien kwam dat er wel dank zij Groen, maar even misschien ook desondanks.

En zullen we er nu eens mee ophouden om steevast te ontbijten met een sos tussen de boterham en op hun invulling van links in te hakken, ja? Anders roep ik samen met de burgemeester van Antwerpen: Zet die ploat af!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s