Montserrat (bis)

Zo’n fijn weekend was het nu ook weer niet. OK, de zon heeft geschenen en ik heb een korte maar intens beleefde zondagavond mogen doorbrengen met een stel fijne mensen. Al dat moois werd overschaduwd door het nieuws: Montserrat Caballé is overleden. Voor verstokte Studio Brussel-luisteraars, hiphop-fanaten en andere kleuterscholen: Montserrat was een operazangeres. En wat voor eentje. Misschien wel de allerlaatste vertegenwoordigster van de echt grote diva’s; het wereldje van madammen die hun stempel drukten op opera: Victoria de los Angeles, Renée Fleming, Kiri Te Kanawa, Lucia Popp, Anna Netrebko, Jessye Norman, Joan Sutherland, Renata Tebaldi, Elisabeth Schwarzkopf en de allergrootste aller tijden Maria Callas.

In mijn ogen (oren?) had zij de allermooiste stem in het rijtje wereldberoemde sopranen met een warmte die geen andere ooit bereikte. Een ademtechniek die geen andere zodanig onder de knie had. Slechts één keer heb ik haar live weten optreden; een concertante uitvoering van ‘Norma’ van Bellini. Zoals haar ‘Casta diva’ toen doorheen het PSK stroomde, heb ik het nadien nooit meer te horen gekregen (tenzij op een opname van haar). Haar grootste minpunt was misschien wel haar gebrekkig acteertalent, maar op haar stem stond geen maat… man, man. Montserrat wàs opera.

Maria Callas, daarentegen, was niet alleen opera, ze stond er boven. Zij gaf er een nieuwe dimensie aan. Voor Caballé stond de muzikale expressie vooraan; bij Callas lag het accent op de tekstinterpretatie. Zij zette “échte” vrouwen op de scène. Verliefdheid, wanhoop, waanzin, wraaklust… bij haar was dat geen kwestie van partituur maar van door en door gevoelde emoties. Alleen was Montserrat iets constanter; zij bleef het altijd goed doen, zelfs op hogere leeftijd. Callas verloor regelmatig haar stem en haar figuur, en haar liefdesleven was een hartverscheurende puinhoop. Ik heb hier opnames van haar – van de zoveelste wederopstanding – die je liever kwijt dan rijk bent en die bij enige volume afgespeeld alle buurtkatten aan het janken zet.

Kun je de ene diva tegen de andere uitspelen? Bwah, neen. Kun je die stemmen wel met elkaar vergelijken? Bwah, neen. Montserrat is Montserrat en Maria is Maria. We mogen van geluk spreken dat die twee madammen, en zoveel anderen, onze trommelvliezen ooit gestreeld hebben en dat ze dat, dankzij hedendaagse technieken, nog elke dag kunnen doen.

Terloops: het is ook alweer 7 jaar geleden dat die andere zoetgevooisde sopraan, net zoals Caballé en de los Angeles geboren in Barcelona, overleden is, namelijk Montserrat Figueras. Zij zong een totaal ander genre (oude muziek) en richtte samen met haar man Jordi Savall Hespèrion XX, Le Concert des Nations en La Capella Reial de Catalunya op. Moet je bij gelegenheid eens beluisteren.

Deze ochtend een berichtje van Mieke ontvangen: Wij zitten in de luchthaven van Denpasar te wachten. Binnen pakweg 24 uur (+ 6 uur tijdsverschil) is mijn teerbeminde weer thuis. Toch voor zover Thai Air het onderweg weer niet verbrodt…

image.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s