Blabla folder en pamfletten

Het was te verwachten dat in deze laatste week voor de verkiezingen nog alle zeilen worden bijgezet. Dat merk je dezer dagen vooral in je brievenbus. Die puilt uit van folders en pamfletten. Het ene al frisser ogend dan het andere, het ene al meer getuigend van goedbedoelde maar amateuristische huisvlijt, het andere uitermate uitgekiend professioneel samengesteld. Zelf bekijkt ik die dingen nogal eens graag met een monkellachje om uiteindelijk wel altijd tot de slotsom te komen dat geschikte copywriters eerder tot een zeldzame, op uitsterven staande diersoort behoren. En dat veel beloven en weinig geven, de gekken in vreugde doet leven.

Eerst heb je de meerderheidspartijen, zij die de voorbije legislatuur het beleid hebben bepaald. Tja, als je ziet wat dat beleid de voorbije 24 jaar in Leuven heeft opgeleverd, moet je wel toegeven dat deze stad stevig veranderd is; tenzij je de voorbije kwarteeuw in het hol van Pluto hebt gezeten. Zodoende kunnen sp.a en CD&V natuurlijk wel uitpakken met een palmares om u tegen te zeggen. Daar hebben ze wel wat papier voor over, bijna meer dan mijn dagelijkse krant. Helaas gebruiken ze daarin ook veel te veel woorden; geen mens die zich doorheen zo’n uitgebreid epistel wurmt. Mensen vergeten snel en in dit tijdperk van Twitter en Whatsapp is de leesbereidheid zo goed als onbestaande. Dan kun je het maar beter houden op fotomateriaal. Zo was het vroeger, zo is het nu. Geen woorden bij nodig.

Wat me in die pamfletten van de meerderheidspartijen ook opvalt, is dat het ene clubje nogal vlot probeert vliegen af te vangen van het andere clubje. Schepenen steken nogal makkelijk een pluim op hun hoed voor realisaties die niet eens tot hun bevoegdheden behoorden of waar ze toch maar met een ver gezochte zijsprong mee te maken hadden. Nu weet ik ook wel dat de meeste realisaties te danken zijn aan een schepencollege dat min of meer eenparige beslissingen neemt. Dat het in de meeste gevallen een kwestie is van geven en nemen. In deze verkiezingstijd is het overwegend dat tweede. Tijdens de zittingen van het schepencollege is dat krek hetzelfde, trouwens. Zoveel krijg je wel te horen via Radio Trottoir. Mocht de bindende factor Louis T. niet regelmatig met de vuist op de tafel hebben geklopt, en de gemoederen hebben gesust, zouden over de straat rollende schepen, elkaar trakterend op enkele muilperen, zeker niet tot het rariteitenkabinet hebben behoord. Het was niet al koek en ei, die voorbije 24 jaren. Zoveel is wel zeker. Mij hoor je hier niet beweren dat die twee bewindsploegen elkaar naar het leven stonden. In tegendeel zelfs: finaal kwam het toch wel tot enige coherentie. Visies en vooropgestelde oplossingen mogen verschillen, meningen mogen botsen. Zo lang de Leuvenaar er wel bij vaart, mag er op het stadhuis best was kabaal weerklinken. Niet te vergeten: de doorslaggevende figuur van Tobback die het principe huldigt van “zelf scoren maar ook anderen laten scoren”.

Tja, en dan zal je in een tamelijk goed bestuurde stad maar in de oppositie zitten. Hopeloze opdracht. Het gevoerde beleid tot op de grond afbreken, kun je moeilijk hard maken en krijg je bij de kiezers moeilijk verkocht. Meer dan blaffen tegen de maan is dat niet. In 2000, 2006 en 2012 werd nogal eens het accent gelegd op de stijl van Tobback (bullebak, Zonnekoning, en dies meer) maar dat nu nog uitspelen als zogenaamd hoofdthema, kun je ook al niet meer maken gezien hij met pensioen gaat. Opvallend is wel dat zowat elke partij erop wordt wijst dat het nog niet zo slecht wonen is in Leuven, dat het al met al één van de meest veilige steden van het land is, dat er een fikse stap naar de toekomst is gezet, enz. enz. enz. En dan komt het toverbegrip “maar het kan beter”… Waarop het ene waanzinnige voorstel volgt op een nog minder financieel realiseerbaar plan. Frappant daarbij: veel van voorstellen werden 6 of 12 jaar geleden ook al gelanceerd, of erger nog, staan intussen al in de planfase of er werd van bewezen dat ze niet haalbaar zijn. Even in het oog springend: er wordt nogal wat gevist in andermans vijver, men speelt nogal wat leentjebuur bij de naaste concurrenten, men pikt uit de core business van andere partijen. Plots is iedereen even rood, even groen, even oranje of even geel/zwart als de andere. Kies voor mij en uw geluk stroomt zonder ophouden uit de Hoorn van Overvloed. Stem voor mij en de geldkranen gaan zonder sputteren open, de belastingen zullen verlagen en de stad zal tot op ongekende hoogten floreren. Wij zorgen voor betaalbaar wonen! Hoe je op winst beluste speculanten en gewetenloze huisjesmelkers ook maar enigszins in je greep kunt houden, staat wel nergens geschreven. Wij beloven een betere mobiliteit en een vlottere doorstroming! Oh ja? Hoe? Door de Grote Markt en de wandelstraten weer open te zetten voor autoverkeer? Door een ondergrondse parking op de Oude Markt? Leuven weer van ons, lees ik ergens. Tiens, is dat ooit anders geweest? Is Leuven – buiten mijn weten om – bezet door marsmannetjes? Och ja, als de studenten in juli met vakantie gingen, zuchtten we al eens dat de stad nu eindelijk weer van de Leuvenaars was. Om in oktober al even hard blij te zijn dat ze weer wat leven in de brouwerij brachten. Voor zover ik me herinner heb ik me in Leuven altijd “thuis” gevoeld en dat hoop ik nog lang te doen.

Om het kort te houden: in deze tijd van het jaar worden de straten platgetreden door zo’n 400 kandidaten, mensen die je de voorbije legislatuur nooit gezien hebt, en ook de volgende zes jaar nooit meer te zien zult krijgen. “Ieder met zijn hymne, ieder met zijn vlag” om een door mij maar weinig geapprecieerde Vlaamse zanger na te spreken. We krijgen deze dagen enorm veel blabla te verwerken. Een beetje lachwekkend. Eigenlijk zouden we al die folders moet bewaren en tegen de tijd dat al die veelbelovende kandidaat-burgemeesters ook effectief in het stadhuis zetelen weer eens onder hun neus wrijven. Wedden dat je dan vaak te horen zult krijgen: wij wilden wel, maar… En het zal altijd wel de schuld van anderen zijn dat al die verkiezingspraat en –beloften beperkt zijn gebleven tot een dode letter op al lang in de papiermand verdwenen pamfletten. Laat het a.u.b. snel 14 oktober zijn.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s