Dagelijks huilen met de pet op

Grommel, grommel, mopper, mopper, knor, knor, mompel, mompel en oorverdovend tandengeknars. Al langer dan een jaar zit ik me dagelijks petroleumblauw te ergeren aan het niveau waarin mijn dagelijkse krant De Morgen is vervallen. Het woord ‘dagelijks’ mag je letterlijk nemen, het betekent ook ‘elke dag’, en dat wel vanaf het allereerste nummer dat, denk ik ergens in 1978 verscheen, tot op vandaag. Wel met uitzondering van die dag dat er geen krant was vanwege een redactiestaking. Kortom: veertig jaar trouwe lezer!

Mensenlief, wat een geschiedenis heeft die krant wel niet achter de rug. Eerst het gerommel met de lezers/biefstuksocialisten van de aloude ‘Volksgazet’ – spreekbuis van een eeuwig schuimbekkende ‘Kop’ Van Eynde – die de progressieve koers van die omhoog gevallen soixante-huitards niet lustten. Nu ja, in mijn Reynaert-periode vond ik Paul Goossens ook maar een beetje een rare kwant maar hij zorgde wel voor enige animo in de Leuvense straten. Met Walter De Bock schoot ik al wat beter op maar het was ook met hem geen pretje om aan de toog te hangen; die had wel altijd armenvol argumenten klaar om je van je barkruk te donderen. En als Piet Piryns je kroeg binnenkwam, keek je toch meteen op de klok met de verzuchting: “Is het nu nog altijd geen sluitingstijd?”

Ook de leiding van de Vlaamse socialisten – sponsors van het eerste uur – begreep het epitheton ‘onafhankelijk dagblad’ niet op dezelfde manier als de redactie. Gevolg: de geldkraan ging dicht, waarop een bedeltocht ontstond onder de titel “1.000 x 100.000”. Crowdfunding, als het ware, lang voordat het begrip nog moest uitgevonden worden. Een absoluut hoogtepunt in de geschiedenis van De Morgen – en van héél de krantenuitgeverswereld tout court – was het nummer van 10 december 1986. Het computersysteem van De Morgen was de avond voordien plat gevallen en heel de redactie pende zich heel de nacht de krampen in de vingers opdat er toch maar een krant zou verschijnen. Die handgeschreven krant is intussen een veel gezocht collector’s item. Schitterend! Daarna volgde in de redactie weer een rommelige periode onder Klaus Van Isacker, gevolgd door een periode van rust onder Yves Desmet die talentvolle journalisten (o.m. Walter Pauli) wist aan te trekken. Helaas, de aanstekelijke creativiteit van de beginjaren was er toen al uit.

En toen kwam de overname door de Persgroep. Er zou niets aan de kwaliteit veranderen maar er diende toch wel rekening te worden gehouden met het begrip ‘Synergie’, het nieuwe toverwoord. En met het maken van winst, uiteraard. Van Thillo is immers geen mecenas. En zo verzeilde mijn gazetteke in het sukkelstraatje. Het werd steeds meer en meer een samenraapsel van al of niet verknipte stukken uit Het Laatste Nieuws (smeuïgheid in de hoogste graad) en de Nederlandse kranten Trouw, Het Parool en de Volkskrant (gelukkig zijn dat nog een KRANTEN, met hoofdletters). Nu krijgt je steeds meer de indruk dat heel de huidige redactie van DM slechts uit twee journalisten die naam waardig bestaat, namelijk Joël De Ceulaer en Hans Vandeweghe. Gelukkig mag de onvolprezen Hugo Camps één keer per week nog eens vrank en vrij zijn baroktaal spuien, en in de weekendeditie krijg je (soms) Marc Didden er bovenop en mag Marc Coenen zijn ding doen. Al die voorbije decennia is er slechts één bindende factor (op de titel van de krant na) en dat is ZAK die met één cartoon méér vertelt dan je op de overige pagina’s te lezen krijgt.

De Morgen sleept zich tussen 2 januari en 31 december doorheen een aanhoudende komkommertijd. Spreekbuis van progressief denkend Vlaanderen? Mijn kont! Onderzoeksjournalistiek? Jaren geleden, ja, toen nog wel. Krant met ballen? Jawel, toch vòòr ze in Kobbegem gecastreerd werd. Krant met hoog niveau? Mijn voeten; je struikelt over de taal- en tikfouten, nietszeggendheid en slecht geschreven stukken. Opiniërend tegengewicht voor de rubriek ‘gebroken oren en poten’? Jawel hoor, vertalingen uit The New York Times. Zelfs de subtitel ‘Onafhankelijk dagblad’ is van de frontpagina verdwenen. Neusje van de zalm? Wel ja, het roze gekleurde papier is wel erg vaal geworden.

OK, ook de andere zogenaamde kwaliteitskranten zijn in hetzelfde bedje ziek en ondergaan de synergie met hun meer op sensatie gerichte zusterkranten. Een trend die ook in andere media optreed. Radio Eén is verworden tot een lulbarak, zelfs Klara moet toegevingen doen aan de commercie. Het enige onderscheid tussen VRT en de commerciële zenders bestaat hierin dat de programma’s niet door reclameblokken onderbroken worden. De openbare omroep ramt je die wel voor en na elk programma in de strot.

Met enig heimwee herinner ik het tijdperk dat we met zes, zeven verslaggevers de gemeenteraad in Leuven bijwoonden en dat we achteraf schepenen en gemeenteraadsleden probeerden het snot uit de neus te halen, met andere woorden probeerden te achterhalen wat er in de openbare zitting vooral niet gezegd werd. Nu moet het monumentale stadhuis al ingestort zijn vooraleer er in de buurt één persmuskiet opdaagt. Kranten vinden dat niet meer interessant. Mensen liggen er niet van wakker, klinkt het, en als dat toch het geval mocht zijn, vinden ze hun informatie wel op de sociale media, luidt het dan. Wat diezelfde kranten niet verhindert om in deze periode breed uit te pakken met zowat elk dorp in de schijnwerper te zetten, Pierke en Klein Marjetje aan het woord te laten omdat ze op plaats elfendertig op een lijst staan, elke losliggende trottoirtegel in Bommerskonten vergelijken met de Morandi-brug in Genua. Om de zes jaar, vanaf half september tot half oktober, zijn gemeentehuizen plots wél interessant leesvoer want daar kun je misschien wel wat lezers bij winnen, tot periodieke promotieabonnementen aan toe. Wat een verdomde schijnheilige kruideniersmentaliteit!

Zal ik mijn abonnement op De Morgen dan maar stante pede opzeggen en geen kranten meer lezen? Wel nee! Al was het maar omdat ik ’s ochtends wil genieten van de geur van de drukinkt. En omdat ik er online (voorlopig toch nog) dagelijks De Volkskrant gratis bij krijg. De columns van Sheila Sitalsing en Bert Wagendorp moeten missen, tja, dat zou veel erger zijn dan die van Koen Vidal of Bart Eeckhout.

Paul Goossens en Yves Desmet… kom terug a.u.b. Breng desnoods Piet Piryns mee.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s