Tsunami over Sulawesi

Zaterdagochtend. Louter per ongeluk – het verkeerdelijk interpreteren van de wekker – was ik veel vroeger opgestaan dan gepland. Eerste besognes van de dag: koffie en de krant. In volle overtuiging dat de dag al een flink eind opgeschoten was, zette ik de tv aan. Immers, Belgen zijn wereldkampioen “Koers Kijken” en als het erop aankomt die titel te verdedigen, wil ik daar graag mijn steentje toe bijdragen. Voor een wielerwedstrijd moet alles wijken. En wel helemaal als in Innsbruck het WK verreden wordt. Op het scherm kreeg ik weliswaar prachtige beelden te zien van berglandschappen maar dan wel zonder wielrenners die daarin hijgend en puffend figureerden. Vreemd! Dan kijk je eens op je uurwerk om dan pas vast te stellen dat het nog 9 u moet worden en dat je die nacht finaal niet eens vier uur geslapen hebt. Soit.

Piep, piep, piep, doet mijn telefoon. Een berichtje. Van Mieke. “Alles OK met ons, niks gevoeld van de aardbeving. Xxx.” Heuh? Aardbeving? Waar en hoe? In augustus was dat in Lombok het geval maar Mieke zit toch niet op Lombok maar in Torajaland op Sulawesi. Nieuwsdiensten op internet raadplegen. Dan lezen dat een tsunami al 384 dodelijke slachtoffers heeft gemaakt. De kaart van Sulawesi (Indonesië) erbij nemen. Waar ligt Palu ten opzichte van Torajaland? Op het journaal zie je verschrikkelijke beelden van de ravage in Palu en je krijgt koude rillingen als de allesvernietigende metershoge golf het land binnen rolt en alles onderweg meesleurt en als een kaartenhuisje in elkaar doet storten.

Door al die sores is de koers maar matig interessant, ondanks de geweldige prestatie van Anna van der Breggen. Je bent er met je gedachten niet bij. Je vergeet zelfs de noodzakelijke boodschappen te doen. Is dat “alles-OK-met-ons” berichtje iets meer dan een zoethoudertje? Hebben ze echt geen last gehad? Raken ze nog wel van het eiland af? In het avondjournaal krijg je dan te horen dat het ministerie Buitenlandse Zaken bevestigt dat er op dat ogenblik 16 Belgen op Sulawesi zijn – tien van hen reizen met Hobo mee. Een Belg zat in Palu, maar dat iedereen is ongedeerd.

Die avond blijf je kijken naar CNN, BBC World, TV5Monde… Je krijgt zowat overal dezelfde beelden herhaaldelijk te zien. Veel nieuws valt er niet te rapen. Wel krijg je beelden van de storm die over de Griekse kustlijn jaagt. Eerder die dag kwam er een mailtje binnen van Frey en Fab. Die zitten daar ergens in de buurt. Nog wat meer zorgen in je rugzak.

Om 2 u komt een nieuw berichtje van Mieke binnen: “We zitten in het zuiden en ondervinden geen last. We hebben morgenavond onze vlucht naar Bali. Dus we zien wel. Gelukkig is iedereen van ons OK.”

Oef, toch al iets minder zorgen. Pas dan kun je met min of meer gerust gemoed gaan slapen.

Zondagmiddag komt er een berichtje van Fab & Frey. Ook zij hebben het allemaal overleefd. Mag ik nu a.u.b. rustig naar de koers kijken, ja?

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s