Open Monden- en Zandzakjesdag

Donderdag. Altijd wel een dag om naar uit te kijken. Een dag waarop Hugo Camps in mijn krant nog maar eens mag bewijzen dat hij één van de belangrijkste columnisten van deze tijd is. Je leest zijn bijdragen altijd met de mond wijd open van verbazing en na lezing zit je constant met het frustrerende idee: bespaar jezelf de moeite; probeer niet langer om twee zinnen deftig aan elkaar te flansen.

Als Hugo zijn duivels loslaat, kun je maar beter dekking zoeken. Tot op vandaag ben ik het maar één keer met hem totaal oneens geweest en dacht ik: “Jongen, hier ga je wel erg breed uit de bocht”. Dat betrof de manier waarop hij de net overleden Steve Stevaert nog op een extra vunzige beenveeg trakteerde en de man als een persvers misdadige smeerlap portretteerde. Een column waarover Camps achteraf wel toegaf dat hij ver over de streep was gegaan en waarvoor hij zich verontschuldigd heeft.

Voor het overige is het wel telkens genieten van de taalvirtuositeit die hij met het grootste gemak uit de mouw schudt. Ook vandaag maakt hij in zijn barokke taalgebruik onverbiddelijk kipkap van een politicus die het voorbije jaar erg vaak in de schijnwerpers stond: Carles Puigdemont. Laat ik Hugo zelf aan het woord. Hij besluit zijn schrijfsel als dusdanig:

“Hij heeft zich gezellig ingegraven in de residentiële bourgeoisie van Brussel, maakt geregeld reisjes door Europa, laat zich fêteren op congressen. Een ex-president die boeken schrijft en van de ene tv-studio naar de andere pendelt, maar niet het lef heeft zijn politieke vrienden in de cel te vervoegen, bedient alleen nog zijn persoonlijke ijdelheid. Figurant, gedegradeerd tot de Van Rossem van Catalonië. Een leider die recepties afdweilt, pamfletten schrijft en niet meer omkijkt naar zijn naaste volgelingen in de cel is een aberratie van het politieke fatsoen. Zijn woorden zijn losse flodders van een politieke narcist.”

Alstublieft, die zit. Hoe je iemand met verbale genialiteit kunt fileren en tot op het kleinste kootje weet af te schrapen. Eindelijk staat hier te lezen wat ik al altijd voelde als Puigdemont ergens in een nieuwsstudio opdook. Een gevoel dat je helemaal niet of toch erg moeilijk onder woorden kunt brengen maar dat wel blijft knagen en helemaal los staat van mogelijke sympathie voor, solidariteit met, of begrip voor de verzuchtingen van het Catalaanse volk.

 

Iets later diezelfde donderdag stond ik weer met de mond open. Ik had toch wel enkele uren nodig om die weer in een normale plooi te krijgen. Mijn kin en onderlip vielen naar beneden nadat Remco Van Evenepoel – na een massale valpartij – eindelijk een nieuw achterwiel had gekregen en aan een waanzinnige achtervolging begon. Pas lang nadat hij in Innsbruck zegevierend over de meet reed, en de avond al geruime tijd was ingevallen, wilden mijn kaakspieren voldoende meewerken om die lippen weer enigszins op elkaar te krijgen. Michel en José hadden die namiddag hun hele voorraad superlatieven opgebruikt en verdorie, je moest al een eeuwigheid op Mars gewoond hebben om hen daarin geen gelijk te geven. Wat die achttienjarige snotaap daar demonstreerde, rakelde onvermijdelijk herinneringen op aan de strapatsen waarop de Allergrootste Aller Tijden ons veelvuldig vergastte. Uitermate benieuwd hoe dat kereltje de overstap naar het grote mensenwerk van Quickstep zal verteren. Misschien krijgt hij daar nog een betere vorming en kan hij er uitgroeien tot een schaduw van Eddy M. Hetzelfde niveau halen en dezelfde renommee uitbouwen als Zijne Majesteit is gewoonweg onmogelijk. Maar… als Remco binnenkort in een knalgele Ferrari door het land knalt, betrapt wordt met een fles single malt in de hand of zijn neus in een lijn coke en in Ghana naar de hoeren gaat, betekent hij nummer zoveel die te snel, te voortvarend en onterecht over het paard is getild en als een sissende blindganger is uitgebrand. Er zullen veel zandzakjes – eerder wagenladingen zand! – nodig zijn om dat jonge geweld met de voeten op de aarde te houden. Maar het is een feit: dat ventje barst van het talent; het spat er gewoon vanaf.

Diezelfde avond – het was al na negen en ik zat verdiept in een ongenummerde doorloper – ging de bel. Een oud-collega uit de tijd dat Passe-Partout nog bestond, samen met haar vriend. “Ik zag nog licht branden en daarom heb ik maar aangebeld in plaats van mijn folder losjesweg in je brievenbus te droppen,” zei de dame, die zich in dezelfde ademtocht verontschuldigde voor het feit dat ze al drie jaar in dezelfde straat woont en nog geen contact had opgenomen. Waar verkiezingen toch al niet goed voor zijn. Immers, de dame in kwestie heeft zich door Rik Daems laten strikken om ergens achteraan op zijn lijst te figureren. Wat doe je dan als extreem tolerant medemens? Je inviteert de mensen naar binnen; bij een glaasje wijn is het alleszins gezelliger praten dan in het tochtige deurgat. Een poster met haar portret heeft ze me, beleefd als ze is, niet aangeboden. Mijn raam hangt toch al vol met mensen die iets meer het gedachtegoed van mijn teerbeminde aanhangen en lid zijn van hetzelfde clubje.

Die avond werd zeer uitgebreid geluld over het ter ziele gegaan magazine Pas-Uit, over muziek, over Leuvense spraakmakende figuren, weer over muziek, over literatuur en het gebrek aan tijd om meer te lezen, slechts een enkele zijsprong naar de lokale politiek, over onze gedeelde liefde voor Zuidoost-Azië en de schitterende indrukken die we daar opdeden en het gevoel dat we eraan overhielden, over Franse chansons en de invloed van Johannes Ockeghem op hedendaagse popmuziek, over het dreigende gevaar op de privacy vanwege het gebrek aan wetgeving op de vrije verkoop van drones, over Miles Davis, zelfs over wereldkampioenschappen voor sledehonden. Kortom, het liep venijnig tegen 3 uur aan vooraleer mijn bezoek zich realiseerde dat het vijf uur later weer werkdag was. Mijn stem heeft ze misschien niet gewonnen, mijn sympathie des te meer. Een beter Leuven hebben we het die nacht niet gerealiseerd, een betere relatie tussen buren des te meer. En kijk, dàt is dan toch weer wél goed voor een beter Leuven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s