Di 24/10 Eén maand alweer

Wel, wel, wel… ’t is vandaag alweer uitgerekend één maand geleden dat Mieke en ik hier na zo’n vier maanden nog eens de camping opreden. Na pakweg 600 km over snelwegen afgelegd te hebben, had ik meteen de stellige indruk dat de straatjes hier angstwekkend gekrompen waren tijdens onze afwezigheid. Het bestand overlevende flora op Helsinki 2 trouwens ook. De bloedhete zomermaanden hadden hevig huisgehouden in mijn collectie opfleurende plantengroei. Op het technische niveau leek mij alles nogal mee te vallen tot Mieke meldde dat het toilet het niet meer deed. Pomp vastgelopen wegens lichte verkalking en uitdroging. Probleem dat verholpen werd door het twee uur lang laten inwerken van een litertje schoonmaakazijn.

Diezelfde avond bleven we tot voorbij 23 u op het terras zitten; een ervaring die we bijna vergeten waren. We hadden net drie weken Frankrijk achter de rug, daarheen gelokt door de beloftevolle geruststelling van vriendin Ria: “In september kan het er ook nog erg mooi weer zijn.” In andere jaargangen is dat wellicht zo maar laat het nu toeval zijn dat de nazomer van 2017 net besloten had om tot 22 september eventjes vakantie te nemen en weg te trekken uit het departement Indre. Twee dagen konden we ongeveer 2 uur buiten zitten; eens na vijven was dat onmogelijk. Niet één keer kon ik de BBQ aansteken, wat zoveel betekent als ‘totaal geen vakantiegevoel’. De meest wereldschokkende ervaringen bestonden erin dat we ’s avonds gespannen stonden te luisteren naar de burlen van de edelherten en die geluiden ook nog eens proberen te lokaliseren. Helemaal mooi was die ene nachtelijke ontmoeting met een bok die parmantig in het midden van de weg bleef staan en ons geringschattend aankeek; zo van: wat doen jullie hier om MIJN terrein. Althans dat is wat wij dachten. Een tienender, kon ik zien in de stralen van de autoverlichting. Een alleenstaand jong dier – dacht ik toch – nog té groen achter de oren om er nu al een eigen harem op na te houden en daarvoor te vechten.

Die mindere klimatologische omstandigheden werden dan alweer goedgemaakt door het aangename gezelschap, de vredige atmosfeer in huis en het binge kijken naar de verzamelde afleveringen van ‘Lewis’. De herinnering daaraan vervult me sommige avonden hier nog vaak met een gevoel van – om het met Elsschot te zeggen – weemoedigheid, die niemand kan verklaren.”

Eens op Benisol gearriveerd is het niet lang zoeken naar vertrouwde gezichten die al eerder dan wij naar hun winterverblijf zijn afgezakt. Het is nog minder lang wachten op een berg andere meer vertrouwde gezichten die met mondjesmaat binnen sijpelen. Je bent weer snel bijgepraat en op de hoogte gebracht van de laatste verwikkelingen. Die en die komen niet meer; dit en dat mag niet meer; zus en zo is intussen veranderd. Je rijdt eens naar de Cap Blanch om Nico en Christa te groeten en je weet weer alles wat er de voorbije maanden tussen de haven van Altea en El Cisne gebeurd is. Mieke moet weer naar huis en je neemt je voor om je tanden te zetten in die stapel ongelezen boeken die hier op je liggen te wachten. Je moet wel honderd keer uitleggen waarom je het vertikt om nog langer elke dag je blog bij te houden: alles wat zich in dit kleine dorp afspeelt, is toch maar een herhaling van voorgaande seizoenen. Misschien krijg ik bij slecht weer wel opnieuw een vlaag van schrijflust maar gezien de temperatuur zich hier nog dagelijks tussen 25 en 28°C beweegt, kan ik die drang voorlopig nog onderdrukken.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Een reactie op “Di 24/10 Eén maand alweer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s