19/10 Spaanse furie

Als onze eerste minister nog één woord durft te zeggen, worden wij Belgen hier in Spanje vogelvrij verklaard en staat er een prijs op ons hoofd. De Spaanse ministeries van Binnen- en Buitenlandse Zaken, Sociale Zaken, Werk(on)gelegenheid, Armoedebestrijding, Milieu, Financiën en Landbouw staan in rep en roer en voor het hele diplomatieke corps is het alarmfase ‘rood’ geblazen.

Nu is onze premier uiteraard wereldwijd bekend als een notoir en hardnekkig stokebrand die er met de vingers in de neus in slaagt om twee straatstenen met elkaar te doen vechten. Enige omzichtigheid in zijn woordkeuze is hem totaal vreemd. Als er ergens in de wereld ook maar een scheet wordt gelaten, vlamt hij daar meteen met een grijnzend genoegen een kritische opmerking overheen, en reken er maar op dat hij nooit boven de gordel mikt. Een man die ’s morgens uit zijn bed stapt en in de spiegel aan zichzelf vraagt: Wie kan ik vandaag nog eens bruuskeren?

Dat hij het heeft aangedurfd zich daags na het referendum in Catalonië uit te spreken tegen het zinloze geweld van de Guardia Civil, kon dan ook rekenen op de banvloeken van kruidje-roer-me-niet Rajoy. Die dreigde meteen om de Spaanse steun bij de kandidatuur van onze politiebazin Catherine De Bolle als grote madame van Europol in te trekken. Gelijk had hij, verdorie. Elk redelijk denkend mens zou daarmee toch wel gewaarschuwd zijn. Zo niet onze Charles Michel. Neen, die moest zo nodig nog wat olie op het vuur gooien door vorig weekend een interview te geven waarin hij de Spaanse en Catalaanse regeringen erop wijst hun verstand te gebruiken en met elkaar in dialoog te gaan.

Kijk, na zo’n pertinente bemoeiing van een snertlandje als België zou ik als Spaanse premier van een minderheidsregering er meteen mijn troepen of afsturen, wat zeg ik: ik gaf de Spaanse luchtmacht meteen de opdracht om Waver plat te leggen in de hoop dat het mannetje Charles Michel daar toevallig een gemeenteraadszitting moet voorzitten. Zo niet Rajoy, een mens van goede wil en een wel opgevoed man van stand. Tegen alle verwachtingen in, roept die gewoon onze ambassadeur in Madrid op het matje. Die krijgt niet eens een uitbrander waarbij de bosbranden in dit land peanuts zijn; die wordt gewoontjes gewaarschuwd dat deze “verbijsterende verbale aanvallen van een partnerland moeilijk te begrijpen zijn en onze bilaterale betrekkingen ernstig in gevaar brengen.” Nog een geluk dat Fabiola di Mora y Aragòn al gestorven is; als Rajoy het destijds voor het zeggen had, had ze niet eens met onze Boudewijn mogen trouwen. Dan zouden die frietenvreters van Belgen wel een poepje geroken hebben.

In afwachting van een nieuwe Tachtigjarige Oorlog zou ik, mocht ik van Rajoy zijn, nu meteen op zoek gaan naar gepaste opvolgers voor Fernando Alvarez de Toledo en Alexander Farnese, hertog van Parma. Meer nog: ik stelde de inquisitie weer in. En binnen 68 jaar kunnen die arrogante Antwerpenaars dan weer feestelijk de 600ste verjaardag van de Val van Antwerpen vieren. Alleen zal het nu de Tweede Val van Antwerpen heten. Dat ze daar nu al maar beginnen met de parking te ontruimen…

 

Advertenties

Een reactie op “19/10 Spaanse furie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s