Zondag 8 oktober 2017

Gelukkig ben ik niet aan de eerste dure eed of de eerste ijdele belofte doodgegaan of ik had mijn melktanden niet eens overleefd. Toen ik hier in juni een laatste bijdrage schreef, was dat nochtans met het vaste voornemen dat daarmee een definitieve punt werd gezet achter deze blog. Elke dag een stukje plegen, elke dag voldoen aan een niet in te vullen verwachtingspatroon… Het werd me veel te veel. Helemaal tegen mijn principe in van “Alles mag, niets moet”.

Kijk, dacht ik toen bij mezelf, binnen enkele maanden sta ik hier weer tussen dezelfde mensen waarover ik al alles gezegd heb, verzeil ik weer in krek dezelfde situaties als die ik al allemaal beschreven heb, amuseer of verveel ik me weer op dezelfde momenten van de dag als voorheen. Weet je wat, dacht ik, waarom doe je geen copy/paste van dezelfde dag als het jaar voordien? Slechts weinigen zullen het merken. Intussen kun je lekker onderuit in je zetel zakken en eindelijk eens die stelselmatig aangroeiende stapel boeken ter hand nemen die nog altijd in het vakje “Ongelezen” op je liggen te wachten. Of met je luie reet in de zon zitten en de voorbij lopende mensheid aanschouwen en lekker liggen fantaseren over het leven dat die geleid hebben. Of juist niet. Of je blauw ergeren aan de gulheid waarmee onze Spaanse medemens met vuurwerk omspringt en daarmee je hond trillend en bevend op stang jaagt. Of je de prangende vraag stellen wanneer die Britten eindelijk eens alle consequenties uit hun Brexit trekken en aan een massale exodus richting Groot-Brittannië zullen beginnen.

Komt daarbij dat ik, eens terug in Leuven, bij de eerste confrontatie met mijn dierbare vriendin Mick Cl. te horen kreeg: “Missotteke, ik lees jouw stukjes wel eens. Soms vind ik ze goed maar meestal zit je toch een serieus stuk te zagen.” Kijk, nu mag heel de wereld dat zeggen; het raakt mijn kouwe kleren niet. Maar… als je dàt te horen krijgt van La Clinck, komt dat aan als een midscheepse voltreffer met vijf torpedo’s tegelijk. Iedereen in de reddingssloepen! Vrouwen en kinderen eerst!

Dan, dringt zich maar één mogelijke gevolgtrekking op: Gedaan met die blog! Uiteraard zou ik ook wat minder kunnen zeuren maar dat is dan weer tegen de natuur van het beestje in.

Maar ja, de geschiedenis blijft zich herhalen. Diezelfde dure eed had ik ook gezworen toen ik zeven jaar geleden de deur van Passe-Partout achter me dicht trok, mijn journalisenkaart in de vuilnisbak kieperde en met pensioen ging. Nooit zou ik nog een woord op papier zetten en openbaar maken. Tot je na een tijdje tot de ontdekking komt dat er nog één ding erger is dan elke dag voor den brode te moeten schrijven: helemaal niets meer schrijven.

En dus zal er nu en dan nog wel eens iets gepubliceerd worden, zij het niet op een meer periodieke basis. Geen gezeur meer over het dagelijkse reilen en zeilen op deze verloren gelegen plek op de grens van Benidorm en Alfaz del Pi. Alleen nu en dan een sporadisch opduikende, hoogst persoonlijke bedenking waar geen mens wat aan heeft. Tenslotte is dit zaakje begonnen enkel en alleen om het thuisfront op de hoogte te houden, voor mijn lieve vrouw en enkele intimi waarvan er intussen ook alweer enkele naar het hiernamaals zijn verhuisd. Wie het lezen wilt, moet zich vooral niet inhouden. Voor zover niemand me de oren van het hoofd komt zeuren, is het voor mij al goed genoeg.

 

Als illustratie van hoe het op dit ogenblik aanvoelt…

Say, here I am, on a road again
There I am, up on the stage
Here I go, playing the star again
There I go, turn the page

 

Advertenties

11 reacties op ‘Zondag 8 oktober 2017

  1. Guy, ik lees je ook niet elke dag, maar af en toe klik ik naar je blog om effe grinnikend te lezen, wat jij al of niet verzonnen, dat geschreven staat. Kwa opvattingen over de politiek en de voortgang van de wereld zit ik wel zo’n beetje op jouw golflengte. Inderdaad, stop er niet helemaal mee a.u.b. Zie je in de december weer, wij op Roma.
    Bert

  2. Ik heb U stukjes gemist😎lees het graag toen ik afgelopen Februari over camping Benisol fietste zag ik het allemaal voor me zelfs iemand die ik ging bezoeken zei tegen me daar staat Camper Huub . Als je veel met de camper op pad bent herken je sommige situaties daar kan ik dan heerlijk om lachen. Van mij mag U doorgaan ook de politiek stukjes zo leer ik nog wat van België.
    Vriendelijke Groeten vanuit een koud Friesland.

  3. Guy, inderdaad, we kennen je initialen-vrienden niet. Maar blijf toch maar iets van je laten horen, hoe kunnen we anders nog ergens contact hebben?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s