Zo 04/06 Aftellen begonnen

 

Wie niet beter weet, zou zeggen dat we hier nog minstens twee maanden blijven hangen. Niets wijst erop dat er tegen woensdag toch nog een en ander moet gedaan worden om het zootje hier in min of meer deftige omstandigheden achter te laten. Of het is te warm om ook maar een pink te bewegen, of mijn hoofd staat er niet naar maar vooral omdat ik van bepaalde dingen – die nochtans op de lijst ‘to do’ stonden – helemaal de zin niet meer inzie. Je laat alles liggen zoals het ligt, je laadt de auto in met het hoogst noodzakelijke, je doet de voordeur op slot en je vertrekt. Eenvoudig. Als je in oktober terug komt zal niets of niemand je verwijten dat je in juni een hoop ellende hebt achtergelaten. Intussen is het aftellen toch wel erg bezig. Nog drie keer slapen en het is weer 2.000 km karren.

Vorige week had ik van Garmin een bericht gekregen dat er updates waren voor mijn GPS en dus had ik die toen ingeladen, m.a.w. gedurende 8 uur kon ik mijn MacBook niet meer gebruiken omdat Garmin die nodig om zijn aanpassingen uit te voeren. Nu wilde ik wel eens zien of het nieuwe verkeersplan voor Leuven er al in stond en kwam ik tot de vaststelling dat het contact van de sigarenaansteker geen stroom meer leverde. Dus ga je te rade bij de specialist in allerlei zaken, een zeker Tibor. Omdat die sukkelaars van aandeelhouders van Ford intussen verzeild zijn geraakt tussen het armoedige uitschot van deze wereld, bespaart dat automerk op het drukken van een handleiding. Als je dus wilt weten wààr de zekeringen van je auto zitten, moet je die zowat voor de helft demonteren. Dan heb je die uiteindelijk gevonden en blijkt er niets aan de hand te zijn. Even onvermoeibaar als onverzettelijk blijft Tibor zoeken. Er moet een twee zekeringkastje bestaan. Na ongeveer een uur vindt hij dat ook onder het handschoenenkastje. Nieuwe zekering erin en kijk, mijn volgende Havana kan ik weer lekker in de auto zelf opsteken.

Nu, om naar huis te rijden, heb ik onderhand geen GPS meer nodig; zelfs geen landkaart meer. Dat laatste dient alleen maar om in te schatten hoever er nog gereden moet worden tot de volgende bestemming. De te rijden route ken ik intussen wel uit het hoofd. Maar… je zult wel altijd zien dat er in Oloron-Sainte-Marie niet op het ogenblik dat jij er doorheen moet er toevallig een wielerwedstrijd wordt verreden en dat je op goed geluk een alternatieve weg moet zoeken; of dat er net voor Gien wegenwerkzaamheden worden uitgevoerd en dat men het heeft nagelaten om de ‘Déviation’ voldoende te bewegwijzeren. En zo’n Garmin is altijd handig bij het zoeken naar een geschikte overnachtingsplaats. Dus zal ik telkens ik in of rond een stad niet verkeerd rijd, met dankbaarheid aan Tibor terugdenken, en ’s avonds aan de hotelbar het glas op zijn gezondheid heffen.

Zullen we vanavond gauw in het campingrestaurant gaan eten, vraagt Mieke. Bwah, voor hetzelfde geld rijden we toch gauw naar Albir en doen we voor de laatste keer een Anna. OK. Komen we voorbij het terras van Mateo en wie zit daar? Frey, Fab, Luk en Carine. Tja, dan toch gauw een aperitiefje, hé. En gewijzigde plannen horen daarbij. We zullen naar Godoy aan het marktplein trekken. Onderweg mistrapt Fab zich in een putje en slaat haar enkel om. Pijn. IJscompressen. Na het eten wilt iedereen nog terug naar Mateo. Carine heeft beloofd dat ze, net zoals gisteren, een Jägermeister komt drinken. Voor de goede vertering van het avondmaal, volgens haar. Luk wordt daar lastig gevallen door een verkoper van prullaria en ondergaat het ceremonieel van slachtoffer. In de verte is het heel erg beginnen bliksemen. Tja, wat wil je? Het is Pinksteren en dat zijn de vurige tongen. Dat steken plots rukwinden op zoals ik ze nog maar zelden heb kunnen/mogen/mogen beleven. Alle klanten steken een handje toe om de parasols te redden wat niet belet dat tafels en stoelen gewoonweg worden weggeblazen. Het is één geratel van plastic meubilair over de stenen en gerinkel van in schervend vallend glas en porcelein. Iedereen vlucht naar binnen want het begint ook nog te regenen. Dat is maar van korte duur. Als we de geblesseerde Fab naar de Cap brengen, is alles voorbij. Wel mooi is dat Pranill niet de minste zin heeft om uit te stappen. Eens weer thuis, stel ik vast dat er geen schade is; alleen ligt mijn terras vol afgerukte lindebladeren…

IMG_5900
Zondagavond bij Godoy. Heel het restaurant voor ons alleen.
FullSizeRender-56
Luk als slachtoffer van een straatventer. Opgetutte kerstboom op Pinksteren…

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s