Za 03/06 Ze is er weer

 

Tibor en Lenneke zijn ook weer in het land. Het is natuurlijk wel minder aangenaam als je voor een begrafenis eventjes heen en weer naar Nederland moet vliegen. Met de geblesseerde hand van Tibor gaat het de goede richting uit, althans volgens zijn eigen woorden. Er zit geen infectie op de wonde en dat helpt enorm. Maandag nog eens naar de dokter; woensdag de hechtingen eruit en hoogst waarschijnlijk daags nadien al de caravan aanhaken en hopse, weer noordwaarts.

Voor het overige zit ik hier constant op m’n uurwerk te kijken, een activiteit waar ik in meer normale omstandigheden nauwelijks aan denk. Dan is het tijd om de hond naar F&L te brengen. Gisteren met hen daarover een afspraak gemaakt; met deze hitte neem ik Huub niet mee in de auto. Mieke zou om 16.15 u landen en volgens mijn berekeningen ben ik ook weer op net tijd aan de luchthaven. Op dat ogenblik zou ze buiten moeten staan en aan de tweede of derde sigaret toe zijn. Voor een keer zijn de rollen omgekeerd. Ik lurk aan m’n derde sigaret als ze er doorheen komt. De vlucht had lichte vertraging en toen bleek ook nog de deur van de uitgang op slot te zijn.

Al op de terugweg wordt besproken op welke dag zij zo ongeveer weer naar huis wilt rijden, want dat is tenslotte de reden waarom ze naar hier is gekomen. Bezorgdheid. Ze wilt liever niet dat ik alleen rijd. Wat uiteraard absurd is want in feite rijd ik sowieso. Ook als met z’n tweeën zijn. Nu weet ik ook wel dat ze de heropening van museum M niet wilt missen en dat is zaterdagavond 10 juni. Neen, neen, neen, dat kan ook wel zonder mij gebeuren, beweert ze, maar ik ken haar goed genoeg om te weten dat ze daar niets van meent. Immers, in dezelfde adem legt ze uit dat iedereen in Leuven mij mist en opgetogen is dat ik er bijna weer ben. Komaan, hé. Dat soort ‘iedereen’ ken ik wel; dat zijn de mensen die je – eens weer thuis – toch nooit te zien krijgt. Hoe dan ook, het ziet er sterk naar uit dat we woensdag zullen rijden. Mij maakt het niet veel uit. Uiteindelijk moet je toch ooit vertrekken.

Huub is natuurlijk uitzinnig als hij weer door Mieke geknuffeld wordt. Wacht maar af, jongen, denk ik daarbij. Het duurt geen half uur of ze gaat je weer met de kam, de borstel en de schaar te lijf. En jawel, hoor, we zijn nog geen tien seconden terug op Helsinki 2 of het is zover.

Die avond zitten we tot even voorbij 23 u buiten en voorbij twee flessen wijn. Het kan tenslotte niet elke dag feestdag zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s