Do 01/06 Afkoeling gezocht

 

Verdikkeme, ’t is nog maar net nieuwjaar geweest en het is alweer 1 juni. Gisteren had ik het er met Frey nog over: al heel mijn leven lang probeer ik 26 uren in een dag te persen, 35 dagen in een maand en 13 maanden in een jaar. Het is me nog altijd niet gelukt en of hij misschien een beter middeltje wist? Neen dus. We zullen er dus moeten in berusten dat de tijd veel te snel vliedt en dat elke seconde een oneindig kostbaar maar helaas ook maar een éénmalig geschenk is.

Gisteren ook vernomen dat Nico en Christa deze ochtend heel vroeg weer naar huis zouden vliegen. Ik kan me wel honderd keer tegen m’n eigen oren kletsen omdat ik gisteren niet snel afscheid ben gaan nemen. Neen, mijnheer moest absoluut via de 332 naar huis rijden in plaats van nog even op de Cap binnen te wippen. En dan moet je de hond zijn eten geven, moet je zelf nog dringend naar het toilet en daarna heb je geen zin meer om nog naar Albir te rijden.

Louis en Gerarda zijn gisterenavond laat gearriveerd en blijven een week of twee. Die knie van Gerarda is nog altijd niet genezen. Dat gedoe moet nu toch al bijna drie maanden aanslepen. Hugo is druk met het opruimen van Helsinki 1. Daar nog een stukje tapijt bijvoegen, hier een stevige voet onder de parasol zetten, enkele nieuwe zetels aanvoeren… We staan met z’n beiden op het algemene resultaat te kijken met de opmerking: Wel, wel, wel, al met al is het een mooie plek geworden.

Ook overbuurman John is druk doende de sporen van de voorbije overstromingen weg te werken. De met het water meegevoerde kiezelsteentjes zijn tot op zijn terras terecht gekomen. Hij is trouwens niet de enige deelnemer aan de Britse invasie van de voorbije twee dagen. Ook deze nacht om 1.30 u kwamen hier nog rolkoffertjes voorbij gerateld. De laatste vlucht uit Engeland komt in Alicante erg laat aan, tegen of na middernacht. De laatste shuttlebus wacht op die passagiers die daarna nog in haast elk hotel van Benidorm moeten gelost worden. Benisol zit helemaal achteraan in het routeschema. Zelf ben ik daar ook al eens het slachtoffer van geweest, toen ik nog op Cap Blanch zat. Toen moest ik eerst anderhalf uur wachten op de luchthaven en kwam ik pas om half drie in Albir aan.

Huub afkoeling bezorgen – en mezelf ook – is zowat mijn belangrijkste namiddagtaak. Zelfs in de schaduw kruipt het kwik tegen 35°C aan en elk zuchtje wind is dus meer dan welkom. In normale omstandigheden krijg ik hem nauwelijks tot aan de parking, niet eens honderd meter van hier, maar met een natte pels doet hij het al wat vlotter. Intussen zit ik wel te hunkeren naar een toldo. Ze zijn er (eindelijk!) wel mee bezig die op te hangen maar blijkbaar krijgen de leegstaande plekken voorrang. Tja, het is ook iets makkelijker werken als er niets in de weg staat. Hoop doet leven.

De passage bij F&L loopt langer uit dan gepland. Als Frank begint te vertellen over zijn vorige leven als havenloods, kan ik daar uren geboeid naar luisteren. Het is dan ook een vakgebied waar de meeste mensen zich maar weinig kunnen bij voorstellen.

Mieke moet deze avond naar de voorstelling van het nieuwe seizoensprogramma van 30CC, het Leuvense cultuurcentrum. Tja, zonder Wellens kan die brochure nauwelijks worden gepresenteerd, nietwaar. Ik begin haar er steeds meer van te verdenken dat voor haar elk excuus goed genoeg is om de deur uit te gaan. In dit geval luidt het excuus: Mick C. en Kristin H. Wat een geluk dat er nog zo’n vriendinnen bestaan.

IMG_2696
Jawel, Helsinki 1 ziet er goed uit. Iemand kandidaat om deze plek te huren?
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s