Vr 19/05 Voir un ami pleurer

Het gekwetter van de mussen, de riedel van een merel in de hoogste dennentop, een veel belovende bloemknop op een cactus die open springt, de sacrale stilte in je straat… Je zit het allemaal onder goedkeurend gemompel te ondergaan. Tot je je mailbox opent. Berichtje van Fab & Frey:

Tien maanden na Filloud, hebben we vandaag Mitsi moeten laten inslapen. Zondag is ze ziek geworden… Deze morgen het verdict: pancreaskanker! 10 mooie jaren samen. Ze is nu terug bij haar beste vriendin.

De mussen vliegen op, de merel zwijgt, de cactusbloem verwelkt, de stilte weegt te zwaar. Godverdomme! roep je tegen je eigen hersenpan waar die vloek als een donderslag blijft weerkaatsen. Kom Huub, we gaan wandelen. Iets zinniger weet je op dat ogenblik niet te bedenken. Je kijkt met totaal andere ogen tegen je kleine, volgens zijn rasstandaard veel te bleke mormel aan dat amechtig en hinkend achter je aan strompelt en de koude rillingen lopen je daarbij over de rug. Wanneer is het weer eens mijn beurt om de dierenarts te vragen: “Maak er maar een einde aan. Ik wil niet dat hij nog langer moet lijden.”

En verdomme, hoe gaan F&F er mee om? Je weet hoe zij begaan zijn met hun honden. Als het enigszins tot de mogelijkheden zou behoren, hadden ze alle zwerfhonden tussen, zeg maar, Oostende en Ankara tot de hunne geadopteerd. Trouwens, waar kwam Mitsi weer vandaan? Was het een de straat op geschopt Griekje of liep ze hen ergens in Turkije achterna? Naast Filloud met haar zijdezachte pels stak Mitsi af als een misrekening van de natuur, het resultaat van onbedwingbare driften van weer andere honden die zelf niet wisten in welke evolutiefase tussen wolf en schoothond ze geboren waren. Het bleef altijd een beetje een achteraf-hondje, erg terughoudend, gereserveerd, spaarzaam in het uitdelen van vriendschap maar eens je die gewonnen had bijzonder royaal in het geven ervan. Toch een erg moedig hondje met een eigen karaktertje. Baas spelen als ze het nodig achtte, dat mocht nieuweling Pranill ondervinden. Zelfs Huub, die toch erg dominant kan zijn, plooide zich naar haar leiderschap van de roedel. Kortom: het was een schitterende hond om in huis te hebben.

En verdomme, denk je dan weer, op de Cap Blanch moet het op dit ogenblik niet leuk zijn. Fab loopt daar gegarandeerd met betraande ogen rond, en Frey, die zijn scheur niet kan opentrekken of er rolt wel een grol en vier grappen uit, zit daar nu met een gezicht op onweer. Laat ik hen een ‘mateoke’ voorstellen want dat verzet de zinnen. Om de tien minuten controleer je de mailbox. Hebben ze al geantwoord? Zit je bij Mateo ijdel te wachten. Weet je wat? Ik rijd naar de Cap. F&F hebben het zoveelste bezoek van de dag. Huub snuffelt eens aan Pranill en gaat dan meteen binnen kijken waar Mitsi wel blijft. Oei, die is er niet en dus legt hij zich maar onder de tafel.

Om het kort te houden: we gaan in de Sacristan eten. Hoe meer we rond de pot draaien, hoe meer we het proberen te hebben over koetjes en kalfjes en andere onzinnige dingen, hoe sterker we het moment naderen dat we daar met z’n drieën tegen onze tranen zitten te vechten. En dat – een vriend zien huilen – kan ik niet. Om het maar weer eens met Brel te zeggen.

Bien sûr ces villes épuisées
Par ces enfants de cinquante ans
Notre impuissance à les aider
Et nos amours qui ont mal aux dents
Bien sûr le temps qui va trop vite
Ces métro remplis de noyés
La vérité qui nous évite
Mais voir un ami pleurer!

image1

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s