Do 18/05 Stille dagen

 

Volgende week woensdag is ze terug. Dat is althans wat Hugo beweert in verband met de lange afwezigheid van Eva op de receptie. Bij veel kampeergasten zorgde dat al voor onrust en speculaties. Sommigen beweerden zelfs dat ze haar ontslag had ingediend. Eigenlijk volgt ze alleen een cursus om ooit als gediplomeerd hondentrainster aan de slag te kunnen. Alle commotie die dat hier veroorzaakt, duidt er wel op hoe groot haar centrale rol hier op de camping wel niet is en hoe erg de mensen zich van haar afhankelijk voelen. Dat merk ik ook bij mezelf. Als er iemand anders dan zij achter de balie zit, loop ik gewoon voorbij met het idee: ik zal morgen nog eens komen kijken…

Gisteren is Fonnie, het ene schoonbroer van Hugo, weer naar huis gegaan omdat die er nog eens aan herinnerd wilde worden hoe nat je van regen kunt worden. Het noordelijk gedeelte van de provincie Limburg blijkt dezer dagen een geschikte plek om dat te ondervinden. Daarmee blijft alleen nog die andere schoonbroer Fernand over om voort te werken aan wat ooit Villa Hugo moet worden. De buitenmuren staan er al, met ramen en de voordeur erin. Nu nog de binnenmuren maar daar zit Fernand ook mee strop omdat de binnendeuren er nog niet zijn en hij de juiste afmetingen daarvan wel nodig heeft. Hoe dan ook, volgens hem kan het dak er maandag al op.

Bij Anne-Marie en Rino staat de jacaranda weer mooi in bloem. Tot mijn grootste verbazing want dat had ik echt wel nooit meer verwacht. Pepe & C° hadden die boom op de meest onoordeelkundige manier onder handen genomen. Snoeien gebeurt hier met de kettingzaag en heel veel nattevingerwerk. Zo van: we plunderen heel die boomkruin leeg en we zien verder wel wat er van komt. Als die het overleeft, zoveel te beter; komt er niets meer van, planten we gewoon een andere boom. Op die manier zie je hier bomen staan, helemaal uit hun natuurlijke model bewerkt, waarvan je de soort nauwelijks kunt achterhalen. Een serieuze uitdaging voor de dendrologie.

Nu heb ik wel de stille indruk dat het vogelbestand dit jaar is toegenomen. Tegenover vorig jaar tel ik veel meer mussen (die ik dan ook aardig voeder, hoewel Huub het daar niet mee eens is) en elke ochtend luister ik met veel plezier naar de merels. Vorige seizoenen waren dat hier nog zeldzaam opgemerkte dwaalgasten; nu zijn er toch al minstens twee, drie koppels die hier vlakbij nestelen en op de camping fourageren. Ook krijg ik al meer huiszwaluwen te zien. Voor gierzwaluwen zal ik waarschijnlijk meer bergopwaarts moeten trekken. Wel spijtig is dat de vleermuisjes maar een zeldzame keer voorbij fladderen. Voor het overige is het echt genieten van de relatieve stilte op de camping, een plezier waarin ik duidelijk niet de enige ben.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s