Woe 17/05 Man + kleren

 

Mieke zet haar pogingen om mij vervroegd naar huis te krijgen onverdroten voort. “Het is in Leuven ook lekker weer,” klinkt het bijna dagelijks aan de telefoon, waarmee ze één van onze grote meningsverschillen blootlegt. Wat Frank, Sabine, David of Jill over het Belgische weer vertelt, mag zij als ‘lekker’ bestempelen; ik vind dat nog altijd semiwinterse toestanden met nu en dan een uitschieter die lente doet vermoeden. Als ik het over ‘goed weer’ heb, houdt dat verbranding tot in de tweede graad in van zodra je het waagt van onder de parasol vandaan te komen. Hoe dan ook: om mij aan te porren, stuurt ze dan een fotootje door van ons opgepoetste terras, annex nieuwe aanplantingen in de bloembakken onder de algemene titel “Genieten op ons terras”. Laat het maar eerst eens zomer worden, denk ik daarbij…

Toevallig krijg ik Chris nog eens over de vloer. Uiteraard hebben we het over het leven, vriendschappen, liefdes en andere dingen die heren van onze stand en onze leeftijd zoal bezig houden. Van dat gesprek is één onderwerp lang blijven hangen, namelijk zijn bewering dat de aankoop van een camper – of beter gezegd het ermee onderweg zijn – een zeer determinerend breekpunt betekende in zijn leven. Begrippen als materialisme, geldgewin, stress, menselijk opzicht, uiterlijke schijn, zelfs verbolgenheid verloren voor hem elke vorm van betekenis. “Men zegt wel dat de kleren de man maken, maar dat is niet zo,” besluit Chris. Een gezegde en een situatie die ik meteen herken, hoewel dat “afbraakproces” van conventies en zogenaamde noodzakelijke levenswaarden bij mij persoonlijk al talrijke fases eerder is begonnen. Nu ja, dit soort gespreken – die eens niet over het weer, over te kleine pensioenen en toenemende onkosten voor levensonderhoud gaan – vinden hier veel te weinig plaats.

Frank moet boodschappen doen en ik vraag hem om zo’n opblaasbaar kinderbadje mee te brengen. Met deze temperaturen mag Huub ook wel eens nat worden en afkoelen, vind ik. Nu staat hier in de kast een verschrikkelijk gesofisticeerd bad, peperduur maar wel speciaal gemaakt voor honden en bestand tegen hun enthousiaste klauwen over de bodem. Mieke, Ria en Lea hebben er net voor de winter uren aan gewerkt om dat ding netjes weer op te plooien en in de daarbij geleverde tas te proppen. Voor die enkele resterende dagen wil ik niet het risico lopen om daar niet meer in te slagen en dus komt er zo’n goedkoop ding. Vorig jaar had ik een bijbehorende pomp gekocht maar die is nu nergens meer te vinden. Gevolg: Frank heeft dat ding met de mond opgeblazen. Ook dat risico durfde ik persoonlijk niet te nemen. Of ik bleef er voor dood bij liggen of men zou me gedurende weken moeten reanimeren. Hoe dan ook, Huub heeft weer een badje.

Dan nodigen F&L me uit om deze avond bij hen een hamburger met frietjes te komen eten. Hé, ook toevallig. Deze morgen dacht ik eraan om hen uit te nodigen bij Ferdi in café Retro om daar een hamburger-met-alles-erop-en-eraan te gaan nuttigen. Mijn invitatie heeft het gehaald en tegen zessen rijden we richting La Nucia. Om 19 u brandt de zon nog zo hard op onze rug dat we wel verplicht naar een schaduwplekje moeten vluchten. En verdorie toch, daarna kun je nog rustig een uurtje van je eigen terras genieten. Daarmee bedoel ik dat terras hier; niet dat van Mieke in Leuven.

IMG_5586
Verse bloemen, geschuurde terrasmeubilair en geschrobde tegels… daarmee probeert Mieke me naar huis te lokken. Noppes!

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s