Di 02/05 Lokale Brexit

 

Een oorzakelijk verband zal er wel niet bestaan maar een opvallend feit is dit: hoe meer volk er weer naar huis vertrekt, hoe beter het weer wordt. Dat geeft de burger moed; in die mate zelfs dat ik vandaag op zoek ga naar spons en zeemvel om de ramen van m’n voorgevel een beurt te geven. Van binnen uit bekeken, begonnen voorbijtrekkende kampeergasten erg wazige contouren te vertonen. Het voordeel daarvan was natuurlijk wel dat men mij vanaf de straat niet aan m’n tafel kon zien zitten. Het mooi daarvan is, nu mijn wereldbeeld weer wat klaarder is, dat ik heel de dag buiten rondhang. De logica is een beetje zoek.

Angela en Dave, mijn Britse overburen van nr 3, maken zich klaar om deze nacht naar Santander te rijden. Dave heeft uitgerekend om hoe laat hij hier moet vertrekken om na een nachtelijke rit en met 2 uur reserve aan de ferry naar Portsmouth te staan. Om 1 u deze nacht, is het besluit van zijn berekening. Na hun perikelen van vorig jaar, hangt Angela heel de dag aan de telefoon om er toch maar zeker van te zijn dat die ferry wel zal uitvaren. Toen had ze dat ze dat gelukkig ook gedaan om op het laatste nippertje te vernemen dat hun geboekte boot nog voor reparatie in de thuishaven lag aangemeerd. Het betrof toen weliswaar een andere maatschappij maar die vertikte het even goed om hun passagiers op de hoogte te houden van de stand van zaken. Finaal hebben ze bij een andere rederij gereserveerd en heeft het maanden geduurd vooraleer ze hun tickets terugbetaald kregen. Had Angela toen niet gebeld, zouden ze daar mooi gestaan hebben in Santander. Op hotel gaan met hun Welsh Springer Spaniel zou handenvol geld kosten, voor zover ze in een Spaans hotel met hun hond al welkom zouden zijn. Gevolg: ze zijn een maand langer hier gebleven. Voor hen betekende dat geen dringend probleem wan Angela en Dave werken gedurende zes maanden lang, tot 12 uur en meer per dag, om dan de rest van het jaar hier door te brengen. Dit jaar hebben ze duidelijk geen problemen, behalve dat ze hier om 23.30 u vertrokken zijn. Immers, om middernacht gaat de hoofdpoort dicht en raakt niemand nog binnen noch buiten.

Het gat dat deze vrij lokale en beperkte ‘brexit’ slaat, wordt meteen opgevuld door twee mannen in een verlengde Citroën Jumper met daarachter een joekel van een Elddis caravan. Toegegeven: deze kerel kàn rijden want met zo’n lange sleep manoeuvreren in deze smalle straten vergt enige stuurmanskunst. De heren zijn in één ruk vanuit Torremolinos naar hier gereden en de lengte van hun verblijf hier laten ze afhangen van de successen die ze in het plaatselijke nachtleven zullen boeken. Wat ze met dat ‘succes’ bedoelen, hebben ze wijselijk in het midden gelaten.

Het is me vandaag sterk opgevallen dat ik Hugo slechts één keer voorbij heb zien snorren. Dus doe ik tijdens de namiddagwandeling met Huub een ommetje langs Valencia. Onderweg verneem ik van Astrid dat zij op 12 mei weer naar huis gaat. Al de tijd dat ze hier waren, hebben ze keihard gewerkt om van Lisboa 13 een tweede thuis te maken en nu alles er zo’n beetje pico bello bij staat, moeten ze weer weg… Hugo zit er voor één keer rustig bij. Meditatie of broeden op nieuwe, grootse plannen? We hebben een tijdje over Jos en de liefde, over de bierfeesten in november en vooral over de gezondheid van Mieke, zijn zus. Morgen moet die weer naar de kliniek voor nieuwe onderzoeken. We duimen.

Tegenover Lea los ik iets over het rare telefoontje van Mieke gisteren. Ook haar en Frank waren het opgevallen dat Mieke zich hier de vorige keer niet zo goed in haar vel voelde, waarschijnlijk omdat ze het allemaal veel te rustig vond nadat er zo veel bekenden weer naar huis waren. Tone klonk het al alsof tegen haar zin weer naar hier zou komen, en zo ja, dan toch om zo snel mogelijk weer samen naar België te rijden. Daar zit ik nu al een dag en een nacht over te tobben, in die zin dat ik al meteen mijn boeltje bijeen wilde scharrelen en naar Leuven rijden. Desnoods trek ik er een hele week voor uit. Dat toch voor zover ze nog geen vliegticket besteld had. Dat plan leg ik haar aan de telefoon voor maar dat wilt ze dan weer niet. Ze wilt alleen niet nog eens twee weken hier blijven vooraleer te vertrekken. Het feit dat het hernieuwde museum M op 10 juni weer opent, zal daar wel in meespelen. OK, uiteindelijk komen we tot het akkoord dat we hier 5 of 6 juni zullen vertrekken. Dat is dan wel vijf weken eerder als vorig jaar maar dat mag de pret niet drukken.

Tegen de tijd dat de zon alweer onder gaat, zit ik me af te vragen waarom ik hier heel de dag heb gezeten als een uitgebluste sinterklaas; waarom ik me al die tijd onledig heb gehouden met het aan de lopende band invullen van doorlopers. Terwijl het een kleine moeite was om eventjes naar de Cap Blanch te rijden en samen met F&F een ‘mateoke’ te doen. Het bezoek uit Leuven is tenslotte veilig en wel naar huis gevlogen. Intussen moeten ze toch wel weer min of meer weer op hun plooi zijn. Dat moet ik morgen proberen recht te zetten.

Bij gebrek aan eigen foto’s dan maar enkele nagekomen prentjes uit Cristian en Sibiu (Roemenië).

IMG_5408
Mieke in haar lievelingsgezelschap. Die zullen haar nooit tegenspreken…
IMG_5453
Als je van Leuven bent, word je in Cristian altijd wel goed verzorgd…
IMG_5430
Pittoresk straatje in Sibiu.
IMG_5423
Op de vooravond van 1 mei moeten sp.a-verkozenen toch op bezoek bij de Roemeense zusterpartij.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s