Do 27/04 Le Grand Jacques

 

 

C’est le vent du nord


Qui portera en terre


Mon corps sans âme


Et sans colère  

(uit: ‘Mon père disait’)

Alstublieft. Alsof de weergoden wisten dat deze avond een belangrijke documentaire over Jacques Brel wordt uitgezonden, lieten ze deze nacht de wind draaien vanuit zuidwest naar pal noord. Helaas lieten ze dat ook een hele dag aanhouden en wie buiten durfde te komen, bibberde zowat uit zijn schoenen. Dus: deur dicht, vuurtje aan, een omgekeerde doorloper er doorheen jagen, en op vrt.nu de gemiste afleveringen van ‘Trapped’ inhalen. De IJslandse serie was iets makkelijker te begrijpen dan de IJslandse taal die erin gebruikt wordt. Heel de tijd vroeg ik me af waarom ik er eigenlijk zo sterk naar uitkeek en pas bij de laatste aflevering begreep ik dat. Omdat het allemaal zo traag verloopt; het schuift allemaal zo langzaam voorbij als het IJslandse landschap zelf en dat is een verademing in deze opgefokte tijden van snelle beeldwisselingen, gevatte oneliners en flitsende shots.

Ook verder afgehandeld vandaag: ‘De Kozakkentuin’ van Jan Brokken.9200000051079255 Dat boek gaat over de bijzondere vriendschap tussen de jonge officier van justitie Alexander von Wrangel en de naar Siberië verbannen schrijver Fjodor Dostojevski. Brokken inspireerde zich hierbij op de erg drukken briefwisseling tussen de twee protagonisten en vulde de rest min of meer naar eigen goeddunken in. Uit dat boek heb ik toch weer veel opgestoken van wat ik nog niet wist. Neem nu maar de belangrijke invloed van Duitse adel en kunstenaars in het tsaristische Rusland van half 19de eeuw. Door dit boek ben ik naar het pianowerk van Adolf von Henselt beginnen te luisteren, een groot musicus die vanwege faalangst stopte met componeren maar die al met al een inspiratiebron was voor de grote Rachmaninov. Wat ik me ook vast heb voorgenomen is om weer wat meer moeite te doen om Russische schrijvers te lezen ondanks het feit dat die literatuur mij niet zo erg ligt. Op ‘Dode Zielen’ van Gogol na, dan toch.

Vandaag is het de dag geworden van Gilbert en Rita. Die zijn hier eindelijk eens op de koffie gekomen. Na langer dan een maand dagelijks wroeten in hun aangekochte caravan mocht er een kleine rustpauze worden ingebouwd; wat eigenlijk ook een afscheid is geworden want zaterdag vertrekken ze weer naar huis. De voortent is nu helemaal betegeld, de caravan tot de laatste vierkante centimeter gepoetst, karrenvrachten vuil en overbodige spullen naar de container gebracht. Morgen wordt een nieuw gasstel geleverd en zou de brandpolis in orde zijn, zodat ze zaterdag in alle vroegte kunnen verdwijnen. In september of zo zouden ze dan terug komen om de rest af te werken en vanwege de hond moet er een nieuwe afsluiting komen. Goede reis, beste mensen, en doe ze in Borgloon allemaal de groeten.

En zo sleept deze kille dag zichzelf weer naar de duisternis. Het enige positieve eraan is dat we het droog hebben gehouden. Vol frustraties zit je ‘De Tafel van Taal’ uit, blij als een kind in een snoepwinkel als je eindelijk eens een juiste oplossing weet. Och ja, je wéét natuurlijk wel dat ze voor dit programma alle mogelijke uitzonderingen, neologismen en andere taalkundige spitsvondigheden opzoeken, maar toch… Het Nederlands telt zo’n 400.000 woorden waarvan we er gemiddeld amper 36.000 gebruiken. Er is dus nog wat werk aan de winkel.

En dan, dames en heren, is het 22.05 u. Canvas draait ‘Fou de vivre’ van Philippe Kohly, een documentaire rond Brel. Nu is er over Brel niet veel geschreven dat ik nog niet gelezen heb, er bestaat over Brel niet veel beeldmateriaal dat ik nog niet gezien heb, en toch zat ik twee uur lang met open mond naar het televisiescherm te staren. En nog eens zo lang nadat de uitzending al voorbij was. Net zoals toen ik hem in 1962 voor de enige keer in levende lijve heb gezien. Niet op een podium maar in het groezelige station van Brussel Zuid. Achteraf terug kijkend op wat voorbij is, valt het op hoe sterk onze levens gelijkoplopend zijn geweest, een eeuwige queeste https://youtu.be/U2kn0Q3UHOc Alleen, hij stopte in 1967, op het toppunt van zijn kunnen, met het geven van concerten; in dat jaar moest ik nog het podium op en een publiek verdienen. Op zijn 38ste begon hij zijn eigen dromen – waarover hij zoveel gezongen had – na te jagen en stond ik nog achter de toog van ’t Moorinneken. We gingen kapot aan onmogelijke liefdes maar verloren onszelf in hechte vriendschappen, elk met zijn Jef, Jojo, Fernand. Mijn Askoy II was een Dethleffs, mijn Hiva Oa heet Siberut (hoewel ik dat wel levend verlaten heb). Intussen ben ik afgezakt tot het niveau ‘bourgeois’. Mijn Hôtel les Trois Faisans heet café Casino, mijn Adrienne de Montalent heet Mateo, voor Casanova heb ik me nooit gehouden maar ik praat nog altijd over Voltaire en mezelf. Plus ça devient, plus ça devient con.

Jacques Brel, Fou de vivre van Philippe Kohly nog tot 27 mei te zien op VRT Nu.jacques-brel-aventure-c-est-aventure

Advertenties

Een reactie op “Do 27/04 Le Grand Jacques

  1. Trapped , wat n leuke serie. Net als de series ervoor op canvas.
    Er gebeurde wel heel veel op korte tijd in dat Ijslands dorpje.
    Lang leve Canvas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s