Woe 26/04 Hier met die stoel

 

Of het zijn de eerste tekenen van toeslaande dementie ofwel was ik gisteren toch iets verder boven m’n theewater heen dan gedacht. Hoe dan ook heb ik het telefoontje van Mieke gemist en vergeten te beantwoorden. Daarmee is die vandaag naar Roemenië moeten vertrekken zonder mijn afscheidswoorden en de beste wensen voor een goede reis. Niet dat het veel verschil zal hebben uitgemaakt, maar toch. Perfecte echtgenotes bestaan nu eenmaal niet.

De camping is weer vervuld van het vervelende gejank van de gemotoriseerde heggenschaar. Eindelijk is men eraan begonnen om de verdomd snel groeiende hagen enigszins in te dijken. Lenneke staat pal op de uitkijk. De snoeiers krijgen niet de kans om aan Oslo 1 voorbij te lopen want bij haar staan de hagen al hoger dan de Benimar zelf. Zelf heb ik meer geluk gehad dat Jos die van mij nog binnen de perken heeft gehouden. Hoewel, een nieuwe snoeibeurt zou wel welkom zijn. Daar moeten we dan dat constante geronk op de achtergrond maar bij nemen. Eigenlijk is het, in vergelijking met voorgaande jaren, al laat op het seizoen dat men eraan begint. De werkers van de camping hebben het elders al erg druk gehad met de nieuwe camperplekken op de Golf en met de totale vernieuwing van de toiletten. Nu ja, voor die mannen is het altijd wel van hot naar her. Zijn ze met iets doende, moeten ze weer elders inspringen voor een nog dringender klus. Op die manier raakt nooit iets helemaal, laat staan tijdig afgewerkt, natuurlijk.

Hugo komt de houten stoelen van Helsinki 1 ophalen. Toen Jos nog niet naar Londres 5 verhuisd was, waren dat de stoelen van wij “ons filosofenhoekje” noemden. Nu moeten die een beurt krijgen van de hogedrukreiniger en moet er een laagje beschermbeits overheen. Alleen de manier waarop het transport van die stoelen gebeurt, roept vraagtekens op. Het is alleen wachten op het ogenblik dat hij eens pardoes met klikken en klakken tegen de vlakte gaat.

Tussendoor vertelt hij me van herhaalde oproepen uit Roemenië en Moldavië voor hulpgoederen. “Zo lang ik geld kan vinden om de transporten te betalen, en kan rekenen op de vrijwilligers, blijf ik dat doen,” stelt hij. Over zijn zus Mieke maakt hij zich zorgen maar het blijft afwachten tot het onderzoek dat ze op 3 mei moet ondergaan. Het is te hopen dat ze nadien weer snel naar hier komt, maar dan wel om vakantie te nemen want, naar verluidt, zit ze thuis ook geen seconde stil. Nu ja, hier ook niet maar dat gebeurt dan wel op een meer relaxte manier.

Lea komt me vragen waar ik gisterenavond gebleven ben. Hoezo? Blijkt dat het feestje gisteren nog een staartje heeft gekregen. Marc is met hond Louis bij hun op het terras komen zitten en volgens Lea liet Frank even regelmatig biertjes aanrukken als bij Mateo het geval zou zijn. Ze hebben tot na tienen nog op buiten gezeten en ze waren ervan overtuigd dat ik nog zou komen opdagen. Helaas, driewerf helaas, deze oude man lag toen al voor pampus. Nog een kleine correctie op wat ik hier gisteren schreef. Omdat Marc alleen kwam, dacht ik dat zijn echtgenote Ann bij de hond Louis was gebleven. Niet dus; Ann is terug naar Engeland voor een medisch onderzoek en dus was de hond alleen. Daarom ook dat Marc eerder van de tafel is weggegaan dan de rest van het gezelschap.

IMG_2655
Stoelentransport Hugo & C°. Perfecte dienstverlening verzekerd; veiligheid daarentegen…
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s