Di 25/04 Met Frank & C° in Sabor

 

Wat een verschil met gisteren. Tegen de middag liep het toen nog tegen 28 C° aan, vandaag halen we op hetzelfde uur amper 16 C°. Oei, dat belooft voor straks, denk je dan. Frank viert immers zijn verjaardag – eindelijk mag hij officieel met pensioen – en heeft voor die reden een tafel gereserveerd in restaurant Sabor in Altea. Met één voorwaarde: dat die gedekt wordt op het terras. Daar zijn 3 redenen voor te bedenken. Een: vorig jaar was het rond deze tijd zeer lekker weer en zaten we op het terras van Ta Casa in Alfaz. Twee: Lea houdt er niet van om binnen te zitten als het ook maar enigszins mogelijk is dat buiten te doen. Drie: Omdat Huub anders niet mee kan. Frank en Lea kwijten zich immers heel plichtsbewust van hun taak als tijdelijke pleegouders van mijn hond.

Omdat ik er niet helemaal zeker van ben of Huub wel mee op het terras mag, rijd ik maar met m’n eigen auto. In voorkomend geval kan hij dan daarin blijven zitten en kan ik hem tussendoor wel eens uitlaten. Liever dat dan hem hier enkele uren in zijn eentje op te sluiten. Mocht het weer omslaan, en de zon er doorheen komen, wordt het hier binnen, zonder open deuren en ramen, al gauw 40 C°. Komt daarbij dat mijnheertje heel zijn leven lang het nooit langer dan twee uur zonder gezelschap moest stellen en dat ik me maar al te goed bewust ben dat dit feestje langer dan twee uur zal uitlopen.

Het is wel even schrikken als ik merk dat er een gedekte tafel voor 16 personen op ons te wachten staat. Hola pola, Frank, heb jij de helft van de camping uitgenodigd of wat? Tja, als je populair bent, moet je daar een prijs voor betalen, nietwaar. Harald en Telma zijn de Britse buren van F&L op Londres 11, Beppie en haar man de nieuwe overburen van nr 8. Marc, het baasje van de geamputeerde galgo Louis, is alleen terwijl zijn vrouw thuis bij de hond is gebleven. Herman en Corrie, Anne-Marie en Rino, Frey en Fab, Nico en Christa en ikzelf vervolledigen het gezelschap.

Sabor bevestigt alweer zijn reputatie van beste restaurant tussen Calpe en Alicante. Op het lunchmenu de keuze tussen witte asperges op Vlaamse wijze
of Caesar salade met kip of soep van de dag. Hoofdschotel: Runderbavette met romige groene pepersaus, of beursje van zalm met zachte mosterdsaus, of pasta met scampi’s, groentjes en pikante tomatensaus. Dessert en koffie na. En dat voor een prijs waarvoor je bij ons nauwelijks een spaghetti of een pizza kunt bestellen.

Door een speling van het lot zat ik toevallig naast de drie Britten in de compagnie. Wel erg voor die mensen, natuurlijk, dat ze terecht kwamen in een totaal Nederlandstalige omgeving. Zelfs het merendeel van het personeel van Sabor is dat. De baas achter het fornuis is immers uit het Antwerpse afkomstig en hij runt de zaak samen met zijn dochter. Tja, hoewel die mensen slechts een steenworp verder dan ikzelf hokken, ken ik ze niet voldoende om er een gesprek mee aan te knopen. Dat beperkt zich dan maar tot het vertalen van wat er op het menu staat en over de huidige toestand van de hond Louis. Dan reken ik het goed bedoelde “You shouln’t” niet eens bij als ik aanstalten maak om buiten een sigaretje op te steken. Elders aan de tafel verloopt alles wel iets meer geanimeerd. Vooral al Frey zijn klassieke moppentrommel open trekt. Ik krijg al lachkrampen als hij voor de honderdste keer nog maar de eerste zin van zijn wereldberoemde ‘La Cucaracha’ aanheft.

Erger is het gesteld met Nico en Christa. Die hebben zopas het droeve nieuws te horen gekregen van het overlijden van één van hun vriendinnen. Die dame woont in Albir, is blind, heeft suikerziekte in de hoogste graad en heeft bovendien vorige week haar heup gebroken. Blijkbaar heeft de combinatie van dat allemaal erg meegewerkt aan haar vroegtijdige overlijden. Vooral Christa is er het hoofd van in.

Het loopt al dicht tegen 18 u aan als we de Sabor verlaten. Het gezelschap van Cap Blanch, die naar hier zijn komen lopen, stapt bij mij in de auto. F&F gaan hun hondjes halen en samen met C&N rijd ik door naar Mateo. Op het terras zit nog een overschotje van de Leuvense bende. Marc is met de fiets naar Guadalest gereden en voelt die inspanning nu tot in het kleinste spiertje van zijn lijf. Het loopt al ruim tegen achten aan als Huub begint te morren over het feit dat hij nu al langer dan twee uur achter zijn vast etensschema aanschurkt. Dus blaas ik maar strategisch de aftocht want elke minuut langer bij Mateo verhoogt de risicofactor op sterk verminderde rijvaardigheid. Dat uit zich pas ten volle nadat Huub zijn portie prak heeft gehad en ik nog wat televisienieuws wil meepikken. Plots willen mijn oogleden niet meer mee; die zijn dringend aan een rustpauze toe. Een uurtje later kruip ik dan maar in ben met de stellige belofte dat ik, van zodra weer hier in de buurt is, een tafel reserveer in Sabor.

2822926-c7c12930b2a4d8b3b362a681267e3dbd
Oeps, het was weer van december 2015 geleden dat ik nog Sabor mocht tafelen. Hier met Louis, Snelle Eddy en Ferdinand…

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s