Zo 23/04 LBL

 

Ziezo, het is alweer zondag en de zon schijnt. Zoals alle zondagen duurt het ruim tot 11 u vooraleer je ermee geconfronteerd wordt dat er nog andere mensen op deze camping huizen. Tegen die tijd heb ik me al opgewonden en nog meer ongerust gemaakt over het gedrag van Huub. Gisterenavond is die met zijn oren beginnen te flapperen, afgewisseld met een stevige krabbeurt achter diezelfde oren. Als dat om de dertig seconden gebeurt, begint dat wel stevig op je zenuwen te werken. Als je er dan – onder luid gebrom en koppige tegenstribbelingen – al in slaagt om in zijn oren te kijken, is daar niets abnormaal te zien. Je geeft hem en jezelf nog een etmaal de tijd. Als dat morgen niet vermindert, gaat het stante pede weer naar de dierenarts.

Tja, en dan is het vandaag natuurlijk ook Luik-Bastenaken-Luik, de oudste en zeker één van de mooiste van alle klassiekers. In een vorig leven reden we al heel vroeg die dag met de motor naar een motorcafé in Aywaille (de naam ben ik al lang vergeten). Dat café organiseerde ook elk jaar een motortreffen, met prachtig uitgestippelde rondritten in de Ardennen, wat je in die dagen nog met bolletje/pijltje op de kaart moest rijden. GPS moest nog uitgevonden worden. Na een reeks opwarmende koffies (mét een tik!) bespraken we dan op welke plekken van het parcours we zouden postvatten en hoe we zo snel mogelijk van het ene punt naar het andere konden rijden. Na La Redoute ging het in ijltempo terug naar dat café in Aywaille om de rest van de wedstrijd op tv (toen nog in zwart/wit en met Fred De Bruyne) en de aankomst (toen nog op de Boulevard de la Sauvinière) te volgend. Tijdens de verschrikkelijke sneeuweditie van 1980, gewonnen door Hinault, zijn we het café in Aywaille wel niet buiten gekomen… De laatste keer dat ik voor LBL naar buiten ging was in 2012. Gilbert reed toen in de Belgische kampioenentrui: Iglinsky won.

Als er op zo’n 70 km van de finish nog een groepje 12 minuten voorop rijdt, is dat voor de spankracht maar weinig bevorderlijk. Op zo’n ogenblikken hoop je alleen op veel beelden vanuit de lucht. Voor de regio rond Spa en het Ourthe-bekken heb ik altijd een speciaal boontje gehad en je bent dan constant op zoek naar herkenningspunten. Tja, pas is Esneux wordt het interessant en op de Roche aux Faucons is er eindelijk wat te zien. En hopsa, daar komt Valverde. Nog één zege te gaan om zich naast de allergrootste te hijsen.

Lea heeft zich vandaag nog niet laten zien; zij weet dat het koers is. Dus zal ik na de wedstrijd maar wat sociaal doen en bij hen op bezoek gaan. Daar krijg ik een mooi verhaal te horen over Louis, de galgo waarvan een achterpoot is geamputeerd. Blijkbaar gaat het daar allengs beter mee en past het dier zich bijzonder goed aan de nieuwe toestand aan. De beste manier om zijn evenwicht te vinden, is wanneer hij een bepaalde snelheid kan aanhouden, een tempo dat voor zijn baas minder vanzelfsprekend is. Los laten lopen op de Golf, vind ik dan.

En zo is deze dag waarover niets te vertellen is dan ook alweer voorbij gehold.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s